ตอนที่ 2

“ผมฝากลูกสาวด้วยนะครับ… ตอนนี้ผมกำลังตกที่นั่งลำบากครับนาย… ”

เสียงเครือเหมือนจะร้องไห้ วันนี้เชิดไม่เหลืออะไรจะปิดบัง ในวันที่ชีวิตเดินมาถึงทางตันเหมือนหมาจนตรอกตัวหนึ่ง

“นี่มึงไปทำเรื่องเหี้ยอะไรไว้ใช่ไหม… แล้วยังจะมาดึงกูเข้าคุกเข้าตะรางไปด้วย… ”

รอนน์กล่าวเสียงเข้ม

“ตอนที่ลาออกไป… ผม… ไปขับรถให้เสี่ยคนหนึ่งครับ ผมส่งยาบ้าครับ เพราะคิดว่าจะรวยเร็วรวยทางลัด แต่ตอนนี้แก๊งผมทำงานพลาด กำลังโดนตามเก็บต้องหนีหัวซุกหัวซุน มีบางคนโดนฆ่าตัดตอนไปแล้ว ผมกำลังจะหนีไปเวียดนามครับ… ”

เชิดสารภาพอย่างคนที่ไม่เหลืออะไรจะปิดบัง

“ก็ไปสิวะ… เรื่องยาเสพติดกูเคยเตือนมึงแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งเกี่ยว… ทุกวันนี้มีแต่ข่าวคนเมายาบ้า ข่าวคนหลอนยาบ้าฆ่ากันตายก็เพราะยามันหาง่าย”

“ผมผิดไปแล้ว… ผมเลือกเส้นทางผิดเองครับนาย… ”

น้ำเสียงและแววตาของเชิดเต็มไปด้วยความสำนึกผิด

“มึงไปส่งยาบ้าให้ใคร”

รอนน์อยากรู้

“เสี่ยอดุลย์เจ้าของโรงงานสับปะรดกระป๋องส่งออกครับ… ”

เชิดตอบ…

เสี่ยอดุลย์คนนี้มีโรงงานสับปะรดเอาไว้บังหน้าเท่านั้น แต่ฉากหลังนั้นกลับแอบค้ายาเสพติด มีทั้งยาบ้า โคเคน เฮโรอีน

 เชิดเพิ่งทำงานกับเสี่ยอดุลย์ได้ไม่นานนัก แต่ทำงานพลาด จึงโดนตามเก็บเพื่อจะฆ่าตัดตอนไม่ให้ตำรวจสาวมาถึงตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลัง

“กูก็คิดอยู่ว่าไอ้เสี่ยคนนี้ต้องแอบทำธุรกิจมืด”

รอนน์เคยได้ยินชื่อเสียงของเสี่ยอดุลย์คนนี้มานานแล้ว ส่วนใหญ่เป็นชื่อเสียงในทางไม่ดี

“นายช่วยผมด้วยนะครับ… ”

เชิดก้มลงกราบอีกครั้ง

“มึงจะให้กูช่วยอะไร… ”

รอนน์ถามพร้อมกับล้วงมือควักกระเป๋าสตางค์ในกระเป๋ากางเกง ดึงธนบัตรใบสีเทาออกมาปึกนึงแล้วยื่นให้ แต่เชิดกลับส่ายหน้า

“ขอบคุณครับนาย… เงินผมพอมีติดตัว แต่วันนี้สาเหตุที่ต้องบากหน้ามาถึงที่นี่ก็เพราะผมต้องการให้นายช่วยเหลือลูกสาวผมครับ… ”

“อะไรนะ… ”

รอนน์ตกใจ…

เคยรู้มาว่าเชิดเป็นพ่อม่ายเมียทิ้ง ต้องเลี้ยงดูลูกสาวมาเพียงลำพัง แต่รอนน์ก็ยังไม่เคยเห็นลูกสาวของเชิดเลยสักครั้ง

“ครับ… ลูกสาวผมโตเป็นสาวแล้ว ตอนนี้เรียนมหาลัยปีสี่แล้วครับ อีกเทอมเดียวก็จะจบแล้ว ผมมีลูกสาวคนเดียวครับนาย ผมอยากให้ลูกสาวมาอยู่บ้านนาย มารับใช้นาย ผมฝากให้นายช่วยดูแลครับ… ผมยกให้”

พูดแล้วเชิดก็ก้มลงกราบเท้าของนายเก่าอีกครั้ง

“เฮ้ย… ไอ้บ้า นี่มึงจะให้กูเลี้ยงลูกให้มึง… ไม่เอานะโว้ย… ลูกคนไม่ใช่ลูกหมาลูกแมวที่จะยกให้เลี้ยงกันง่ายๆ… ”

รอนน์ส่ายหน้า

“โธ่… ช่วยผมด้วยเถอะครับนาย”

เชิดก้มลงกราบอีกครั้ง…

ที่กล้ายกลูกสาวให้กับเจ้านายเก่าก็เพราะเชื่อว่าลูกสาวของตนจะปลอดภัยและมีชีวิตที่ดี ถ้าได้อยู่ในการดูแลของผู้ชายที่ชื่อรอนน์คนนี้

“ไม่เอา… กูอยู่คนเดียวแบบนี้สบายดีแล้ว ไม่อยากรับเลี้ยงใครให้เป็นภาระ… มึงอย่าหาเวรมาให้กู”

รอนน์ส่ายหน้าปฏิเสธท่าเดียว…

กระทั่งเชิดล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมาโทรตามลูกสาวที่ตอนนี้กำลังนั่งรออยู่ในรถกระบะจอดอยู่หน้าบ้าน เรียกให้ลงมาพบนายเก่าผู้เป็นเจ้าของบ้าน

และในทันทีที่หญิงสาวก้าวลงมาจากรถ

“ห๊ะ… ”

รอนน์ถึงกับตะลึงค้าง…

จ้องมองใบหน้าสะสวยของหญิงสาววัยยี่สิบปี เส้นผมของหล่อนดำขลับยาวสลวย ตาคม จมูกโด่งเป็นสันสวย ริมฝีปากเซ็กซี่ ผิวพรรณเนียนขาวราวกับหยวก ทรวดทรงสะดุดตา

โดยเฉพาะทรวงอกอวบใหญ่มหึมา เอวคอดรับกับสะโพกผาย ช่วงขาเรียวยาว ราวกับนางแบบหลุดออกมาจากปกแมกาซีน ในมือข้างหนึ่งของหล่อนลากกระเป๋าเดินทางสีดำใบใหญ่เดินเข้ามาใกล้

“ไหว้นายของพ่อสิลูก… ”

เชิดแนะนำผู้เป็นนายกับลูกสาว

“สวัสดีค่ะคุณลุง… หนูชื่อ ‘ปลายฟ้า’ ค่ะ”

หญิงสาวยกมือไหว้นอบน้อม…

หล่อนทำท่าว่าจะนั่งลงคุกเข่าเหมือนกับเชิดผู้เป็นพ่อ ทว่ารอนน์กลับรีบก้มลงเอื้อมมือเข้ามาโอบไหล่สองข้าง

“ไม่ต้อง… งั้นก็เข้ามานั่งคุยกันข้างใน… ”

รอนน์ห้ามไม่ให้สาวน้อยคุกเข่า

ท่าทีของเขาเปลี่ยนไปจากตอนแรก หลังจากมองตาของหล่อนแล้วรู้สึกราวกับต้องมนต์สะกด

สองพ่อลูกดีใจ รีบเดินตามหลังเจ้าของบ้านเข้ามาในห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ แต่คุยกันได้ไม่นานเชิดก็ต้องขอตัวกลัว

“ดูแลตัวเองนะคะพ่อ… ”

จากกันครั้งนี้… ไม่รู้ว่านานแค่ไหนจะได้เจอกันอีก ปลายฟ้ากล่าวทั้งเสียงเครือ พยายามหักห้ามหยาดน้ำตาที่กำลังจะไหล นึกสงสารพ่อของตัวเองที่กำลังตกที่นั่งลำบาก

หล่อนรู้ดีว่าสาเหตุที่ผู้เป็นพ่อต้องยอมเลือกเดินในเส้นทางที่รู้ว่าผิด แต่ก็ทำเพราะต้องการหาเงินมาส่งเสียเป็นค่าเล่าเรียนและเลี้ยงดูหล่อนซึ่งเป็นลูกสาว

“ฟ้าไม่ต้องห่วงพ่อ… ถ้าพ่อไม่ตายสักวันเราต้องได้เจอกันอีก… ”