ตอนที่ 3

เชิดกอดลาลูกสาวแล้วหันมายกมือไหว้ลานายเก่า

“ขอบคุณนายครับ… ขอบคุณที่ช่วยดูแลลูกสาวผม แค่นี้ชีวิตผมก็หมดห่วงแล้ว จากนี้ไปผมคงตายตาหลับ”

ทั้งสีหน้าและแววตาของเชิดดูโล่ง เหมือนคนที่เพิ่งยกภูเขาออกจากอก

เชื่อมั่นว่าลูกสาวของตนจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เพราะว่าชายที่ตัวเองกำลังวิงวอนขอร้องคนนี้คือเจ้าของโรงแรมหรูระดับห้าดาวชื่อดังของหัวหิน และยังมีกิจการรีสอร์ตกระจายอยู่ตามหัวเมืองท่องเที่ยวอีกมากมายหลายแห่ง

“แหม… มึงพูดยังกับว่ามึงจะยกลูกสาวให้กูงั้นแหละ… ”

รอนน์เหลือบมองหญิงสาวแสนสวย รู้สึกถูกใจตั้งแต่แวบแรกที่เห็น

“ครับผมยกลูกสาวให้นาย… ”

เชิดย้ำคำเดิม…

ตอบออกมาอย่างไม่ลังเล เพราะเคยทำงานเป็นคนขับรถให้กับรอนน์มานาน จึงเชื่อมั่นในตัวผู้เป็นนาย ไม่งั้นคงไม่บากหน้ากลับมาถึงนี่

“เฮ้ย… ไปกันใหญ่แล้วไอ้เชิด… คนทั้งคนจะมายกให้กันง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงวะ”

“ครับ… สำหรับผมวาจาก็คือสัญญา… ผมลานะครับนาย… ”

เชิดรีบสรุปเพียงสั้นๆ…

“ถ้ามึงตั้งใจขนาดนี้กูคงปฏิเสธไม่ได้ กูสัญญาว่าจะดูแลลูกสาวมึงอย่างดี… ”

คำรับปากหนักแน่นของผู้เป็นนาย ทำเอาเชิดถึงกับต้องยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความดีใจ รีบขับรถกลับออกไปจากบ้านหลังใหญ่ของนายเก่า

ด้วยเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย ไม่อยากให้มีใครรู้ว่าตัวเองแอบมาที่บ้านหลังนี้ เพราะเกรงว่าคนของเสี่ยอดุลย์อาจสะกดรอยตามไม่เลิก

อีกหนึ่งเดือนต่อมา

เพียงไม่กี่วันที่ปลายฟ้าเข้ามาอาศัยร่วมชายคาบ้านของลุงรอนน์ หล่อนได้นำพาความเปลี่ยนแปลงมากมายมาสู่บ้านหลังนี้ บ้านที่มีแต่ความเงียบเหงามานาน

รอนน์ชอบความสันโดษ…

จึงอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้เพียงคนเดียวลำพัง แต่มียามคอยดูแลทรัพย์สินและความปลอดภัย

รอนน์โสดเพราะเป็นพ่อม่าย เมียตายมาเกือบสิบปี แต่รอนน์ก็ยังคงไม่แต่งงานใหม่ ทุกวันนี้จึงไม่มีแม่บ้าน ไม่มีแม่ครัว ไม่มีคนรับใช้เพราะว่าเขาเคยชินกับการเรียกใช้บริการทำความสะอาดบ้านจากบริษัทแห่งหนึ่งที่ส่งพนักงานเข้ามาทุกวันตามสัญญาว่าจ้างเป็นรายเดือน

แต่ในวันที่ปลายฟ้าเข้ามาอยู่…

บ้านหลังนี้เริ่มมีสีสัน มีเสียงเพลง มีความอบอุ่นมีความเอื้ออาทรเอาใจใส่ดูแลกันและกัน

ปลายฟ้าดูแลเจ้าของบ้านเป็นอย่างดี ในฐานะผู้มีพระคุณที่ส่งเสียให้หล่อนเรียนต่อและยังให้ที่พักพิง

เช้าวันเสาร์…

“หนูฟ้าจ๋า… ทำอะไรอยู่จ๊ะ”

เสียงเพลงบรรเลงที่ดังออกมาจากห้องครัวที่เคยเงียบเหงาและเว้นว่างจากการใช้งานมานาน วันนี้มีโอกาสได้กลับมาใช้งานอีกครั้ง เมื่อปลายฟ้าลงมาเข้าครัว หล่อนตั้งใจจะทำอาหารให้กับเจ้าของบ้าน

“หนูลงมาทำอาหารค่ะ… วันนี้อยากทำอาหารให้คุณลุงค่ะ… เอ่อ เสียงเพลงดังรบกวนคุณลุงหรือเปล่าคะ… ”

แววตาเกรงใจเจ้าของบ้าน…

มือเรียวเอื้อมไปกดปุ่มลดระดับความดังของเสียงเพลงที่เปิดด้วยโทรศัพท์มือถือผ่านลำโพงแบบไร้สาย

“ไม่หรอกจ้ะ… เพลงเพราะดีนะ… ”

รอนน์กล่าวยิ้มๆ…

และยังฮัมเพลงตามไปด้วย ตาจ้องมองโต๊ะอาหารที่เคยว่างเปล่ามานานเพราะแทบไม่เคยได้ใช้งาน

แต่วันนี้มีแจกันดอกไม้ช่อใหญ่ที่ปลายฟ้าไปเก็บมาจากสวนหลังบ้าน เอามาจัดช่องดงามใส่แจกัน ตั้งไว้ในห้องครัวกับห้องรับแขก และอีกอันตั้งไว้ในห้องทำงานของเจ้าของบ้าน

“แจกันสวยจัง… ฝีมือจัดดอกไม้ไม่ธรรมดานะเรา… ”

รอนน์ชม

“ดีใจจังที่คุณลุงชอบ… ”

คนถูกชมดีใจจนหน้าบ้าน

“ครับลุงชอบ… สวย… ”

รอนน์ตอบเรื่องแจกันดอกไม้…

แต่สายตากลับจับจ้องเรือนร่างเย้ายวนที่กำลังผัดสปาเก็ตตี้ในกระทะอย่างตั้งอกตั้งใจ มองด้านหลังเห็นก้นกลมกลึงงอนงาม ทรวดทรงองค์เอวของปลายฟ้าทำเอารอนน์ใจเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้

“แล้วแจกันอีกอันในห้องทำงานคุณลุง… ชอบไหมคะ… หนูใส่ดอกไม้หอมไว้ด้วยนะคะ… ”

“ชอบสิจ๊ะ… ชอบมาก… ”