4.เจ้าผักเด็กดื้อ

ร่างเล็กได้แต่นั่งเม้มปากตัวเองแน่นเมื่อคนตัวใหญ่ได้ขยับใบหน้าออกไปจากตัวของเธอแล้ว ดวงตากลมโตของผักกาดจ้องมองราเชนทร์เพื่อครุ่นคิดหาทางออกจากตรงนี้ที่คิดยังไงก็คิดไม่ออกเพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับการที่ตัวเขาเองก็จ้องหน้าเธออยู่

“เข้ามาแล้วมันออกไปยากนะถ้ายังอาบน้ำให้ฉันไม่เสร็จ” เหมือนเขาจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่จึงเอ่ยขึ้นทำให้ผักกาดถึงกับกระพริบตาปริบๆ แล้วถอยหลังหนีเขาไปนั่งชิดขอบอ่างแทน

“หนูจะฟ้องพ่อกับแม่ว่าคุณทำตัวไม่ดีกับหนู!”

“ฉันเห็นเธอบอกพวกท่านกี่ครั้งก็ไม่เห็นพวกท่านจะมาสนใจเด็กดื้ออย่างเธอ”

“หนูไม่ได้ดื้อ!”

“ถ้าไม่ดื้อจริงพ่อกับแม่คงไม่ส่งให้มาทำงานที่นี่หรอกมั้ง” ราเชนทร์พูดอย่างไม่ได้สนใจเจ้าตัวเล็กที่นั่งทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาอยู่ เพราะก่อนหน้านี้พ่อแม่ของผักกาดเคยทำงานอยู่ที่ไร่ของเขาตั้งแต่คบกันแรกๆ จนตั้งท้องและคลอดเจ้าผักกาดน้อยจึงขอลาออกเปิดกิจการเล็กๆ อย่างร้านบะหมี่แทนและเมื่อเจ้าผักกาดน้อยดื้อพวกเขาจึงตัดสินใจส่งเธอมาดัดนิสัยที่นี่อย่างไม่มีกำหนดให้เธอกลับ..เรื่องสุดท้ายเธอยังไม่รู้นะ

“พ่อเลี้ยงขา พ่อเลี้ยงพูดแบบนั้นก็เกินไปนะคะ..หนูดื้อที่ไหนกัน”

“เกินไปงั้นเหรอ เธอรู้มั้ยว่าน้ำเสียงแบบนี้ของเธอมันจะทำให้เธอไม่ปลอดภัยเอานะ”

“ไม่ปลอดภัย อืม..หนูไม่เห็นเข้าใจเลย” เธอพูดพร้อมกับหยัดกายลุกขึ้นยืน ทุกคำพูดที่พูดมันออกไปนั้นแน่นอนว่ากัดฟันพูดออกไปยิ่งอยู่ไปนานๆ พ่อเลี้ยงสุดหื่นนี่ก็ยิ่งหลอกล่อเธอด้วยวิธีต่างๆ จนเธอจนมุมแบบนี้ทุกที

“งั้นหนูผักอยากจะเข้าใจมันหรือเปล่าครับ?”

“หนูอยากเข้าใจมันค่ะ แต่ไม่อยากเข้าใจตอนนี้เลย..”

“ลงมา!!” เขากดเสียงให้ต่ำลงทันทีเมื่อเจ้าผักกาดน้อยกำลังจะก้าวขาออกจากอ่างอาบน้ำ เธอจึงหันกลับมามองเขาด้วยสายตาละห้อยและกลับมานั่งลงตามเดิม

“ไหนคุณบอกว่าถ้าหนูพูดกับคุณเพราะๆ น้ำเสียงหวานๆ คุณจะปล่อยหนูไง” เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำนิสัยเจ้าเล่ห์เจ้าเหลี่ยมใส่เธอแต่มันหลายครั้งจนนับไม่ถ้วนและเขาเองก็เคยพูดว่าเวลาที่เธออยู่ในสถานการณ์แบบนี้ขอแค่พูดจาหวานๆ เอาอกเอาใจเขาเขาก็จะปล่อยเธอไป

“ฉันเคยพูดแบบนั้นเหรอไม่เห็นจำได้เลย”

“นี่!!”

“มาถูตัวให้ฉัน แช่อยู่นานเดี๋ยวตัวจะเปื่อย”

“ตะ แต่”

“ผักกาดฉันไม่อยากดุเธอนะ” น้ำเสียงเข้มๆ ของราเชนทร์บอกพร้อมกับสายตาคมกริบที่จ้องมองคนตัวเล็กก่อนจะเอนศีรษะพิงขอบอ่างแล้วหลับตาลง ส่วนผักกาดก็ได้แต่จำใจไปนั่งถูตัวให้เขา ที่จริงเธอก็เคยมาถูตัวให้เขาหลายครั้งแล้วเพียงแต่ทุกครั้งเขาจะสวมใส่บ็อกเซอร์ไงแต่นี่มันไม่ได้สวมใส่อะไรเลย…แล้วเธอจะต้องถูมันให้เขาด้วยมั้ย? ไอ้นั่นน่ะ!

“ละ แล้วตรงนั้นต้อง..ถูด้วยมั้ย?” นิ้วชี้ยกขึ้นไปจิ้มปลายจมูกของคนตัวใหญ่เบาๆ จนเขาลืมตาขึ้นมามองเธอที่จ้องไปยังลำแก่นของเขาด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ ราเชนทร์จึงจับมือเธอให้ไปจับมันแทนการตอบว่าต้องถูมันด้วย

“ฉันยังไม่สนใจของของเธอ ฉะนั้นเธอก็อย่ามาสนใจของของฉันสิ”

“คุณยังกล้าพูดมาอีกนะ”

“ทำไม?”

“ก็ดูคุณสิ แล้วดูฉันฉันไม่ได้โชว์คุณหมดสักหน่อย”

“ถ้างั้นเธอก็ถอดให้หมดสิ ฉันจะได้สนใจของเธอ..เธอจะได้ไม่ต้องมาน้อยใจที่ฉันไม่ได้มองของเธอ”

“ใครน้อยใจ คุณอย่ามาพูดจาไร้สาระนะ”

“อืม รีบถูมันเถอะก่อนที่มันจะแข็งไปมากกว่านี้” ราเชนทร์ขบกรามตัวเองแน่น ตอนนี้เจ้าดุ้นเอ็นของเขามันเริ่มขยายตัวพองใหญ่ขึ้นมาเรื่อยๆ เมื่อถูกมือเล็กยังจับมันค้างไว้แบบนั้น ผักกาดจึงก้มหน้าลงไปมองมันด้วยมือที่สั่นก่อนจะบรรจงถูไถมันไปมา

พรึ่บ! แต่อยู่ๆ เขาก็จับมือเธอไว้แล้วขบกรามตัวเองแน่นเมื่อตอนนี้อารมณ์ของเขามันเหมือนจะระงับไว้ไม่อยู่แล้ว ใบหน้าคมเริ่มแดงก่ำไปทั้งหน้า ชายหนุ่มจึงหลับตาลงพร้อมกับกำมือตัวเองแน่นจนเห็นเส้นเลือดตามแขนที่นูนปูดขึ้นมา ผักกาดที่เห็นดังนั้นถึงกับต้องขยับตัวถอยหลังหนีอย่างรวดเร็วเมื่อคิดว่าตัวเองเริ่มจะไม่ปลอดภัยแล้ว

“จะไปไหนก็ไป”

“คุณไม่ต้องให้ฉันช่วยใช่มั้ยคะ?” ทั้งที่ปากถามออกไปแบบนั้นแต่ตัวกับลุกขึ้นไปยืนด้านนอกอ่างอาบน้ำแล้ว ราเชนทร์ที่ได้ยินคำถามของเธอเช่นนั้นก็ลืมตาขึ้นมามองเธอด้วยแววตาที่เหมือนเสือร้ายที่หื่นกระหายอากขยุ้มเหยื่อเต็มที

“อยากช่วยเหรอ?” น้ำเสียงเรียบเย็นเอ่ยถามขณะที่มือของเขาขยับลงไปจับลำแก่นที่ใหญ่โตนั้นชักรูดขึ้นลงเบาๆ ทำเอาผักกาดที่เสนอตัวจะช่วยเขานั้นสั่นหัวให้เขาระรัว

“มะ ไม่ค่ะ”

“หึ ออกไป!!”

“ค่ะ..” หยิบเสื้อผ้ามาถือไว้แล้วก็เดินออกจากห้องน้ำมาสวมใส่เสื้อผ้าด้านนอกแล้วออกจากห้องนอนของเขาและรีบวิ่งไปยังหลังบ้านของพ่อเลี้ยงราเชนทร์ซึ่งมีบ้านหลังเล็กๆ มันเป็นบ้านที่เขาสร้างมันให้เธออยู่เพียงลำพังโดยเฉพาะ

ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดีเพราะถึงแม้มันจะเป็นบ้านที่มีอุปกรณ์เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างครบครันแต่เขากลับบังคับให้เธออยู่คนเดียวห้ามให้ใครเข้ามายกเว้นตัวเขากับโจอี้ และถึงแม้ถัดจากบ้านเธอไปอีกประมาณร้อยเมตรจะมีบ้านพักคนงานก็เถอะแต่เขาสั่งไม่ให้ใครเข้ามาบริเวณบ้านเธอ ซึ่งเหตุผลที่ถามเขาไปก็..ไม่มี เขาตอบมาแบบนี้! เธอล่ะอยากจะเอาหัวชนกำแพงตายให้กับความไม่มีเหตุผลของเขาจริงๆ

ก๊อกก๊อก! แต่ยังไม่ทันที่ผักกาดจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายที่เปียก เสียงประตูห้องก็ถูกเคาะดังขึ้น ร่างบางจึงหยิบผ้าขนหนูมาพาดบนหัวไหล่ไว้ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูก็เห็นว่าเป็นโจอี้ที่ยืนหน้าเข้มอยู่ที่หน้าบ้านของเธอ

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“พ่อเลี้ยงบอกว่าอย่าลืมเอาจำนวนสัตว์ทั้งหมดไปให้พ่อเลี้ยงและคืนนี้พ่อเลี้ยงต้องการให้คุณไปเป็นคู่ควงงานกินเลี้ยงที่บ้านคุณหญิงหทัยรัตน์ให้คุณเตรียมตัวรอด้วยครับ”

“ได้ไง! ฉันบอกไปตั้งแต่เมื่อวานเช้าแล้วนะว่าคืนนี้ฉันจะไปงานวันเกิดเพื่อน”

“อันนี้ผมก็ไม่ทราบครับ พ่อเลี้ยงบอกมาแบบนี้..ถ้าไงผมไม่กวนแล้วครับ” โจอี้พูดจบก็เดินออกไปส่วนผักกาดแน่นอนว่าเธอก็รีบวิ่งกลับไปยังบ้านของพ่อเลี้ยงทันที แล้วก็เห็นว่าเขากำลังเดินลงมาจากชั้นบนพอดิบพอดี สายตาคมกริบชำเลืองมองเธอแวบหนึ่งแล้วปลายตาไปมองทางอื่นเหมือนจงใจที่จะไม่สนใจเธอ

“หนูบอกแล้วไงว่าวันนี้หนูจะไปงานวันเกิดเพื่อน”

“ค่อยไปวันอื่น”

“พ่อเลี้ยงอย่ามาตลกกับหนู งานวันเกิดมันไม่ได้จัดวันไหนก็ได้สักหน่อย!” เธอยกมือขึ้นมาเท้าสะเอวแล้วบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ แต่ชายหนุ่มร่างสูงกลับไม่ได้สนใจอะไรเพียงแต่แบมือมาทางเธอ

“จำนวนสัตว์ทั้งหมด”

“อยู่ที่บ้านไม่ได้หยิบมา!”

“กลับไปเอามา!”

“ไม่!!”

“ผักกาด!!”

“พ่อเลี้ยงต้องให้หนูไปงานวันเกิดเพื่อนก่อน” จากมือที่เท้าสะเอวก็ยกขึ้นมากอดอกยื่นข้อเสนอกับเขา ราเชนทร์จึงแค่นหัวเราะออกมาในลำคอก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูงแล้วก้าวตรงไปหาร่างเล็กเรื่อยๆ จนเธอต้องถอยหลังหนีเขาจึงหยุดเดิน

“โจอี้พาคนไปนับจำนวนสัตว์ที่เหลือมา ส่วนผักกาดเรื่องกวาดขี้ไก่ขี้หมูเปลี่ยนให้มาเป็นหน้าที่เธอ”

“เดี๋ยวหนูไปหยิบมาให้” ได้ยินเช่นนั้นมีหรือคนอย่างผักกาดจะยอมไปกวาดขี้หมูขี้ไก่ เธอรีบวิ่งกลับไปที่บ้านแล้วหยิบเอกสารจำนวนสัตว์ที่เหลือทั้งหมดมาให้ราเชนทร์อย่างรวดเร็วจนเหงื่อตามใบหน้านั้นเริ่มผุดขึ้นมาจากการวิ่งไปกลับอยู่นี่แหละ!

“พ่อกับแม่เธอเป็นคนพูดกับฉันเองนะว่าหากเธอดื้อไม่เชื่อฟังจัดการยังไงก็ได้ แล้วเธอก็น่าจะรู้ว่าฉันชอบจัดการกับคนดื้อยังไง..”

“หนูไม่ได้ดื้อ!!”

“การที่คุณเถียงพ่อเลี้ยงแบบนี้ก็คือการดื้อกับพ่อเลี้ยงนะครับ” โจอี้ที่ยืนอยู่นั้นเอ่ยบอกหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนกระทืบเท้าตัวเองอยู่ด้านหน้าราเชนทร์ เธอจึงหันมาทำหน้ามุ่ยใส่เขาก่อนจะเดินกระแทกเท้ากลับบ้านตัวเองอย่างไม่เถียงอะไร เถียงไปก็ไม่เคยชนะพวกเขาแล้วจะเถียงไปทำไมให้เมื่อยปากล่ะ สู้ไปอาบน้ำให้ร่างกายเย็นสดชื่นดีกว่า