5.ยั่วยวน

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่าแล้ว หลังจากผักกาดอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเธอก็ล้มตัวลงนอนไปด้วยความเพลียที่วิ่งควบไก่ให้อาหารสัตว์ทั้งวี่ทั้งวันกริ๊งงงง! จนเสียงนาฬิกาปลุกที่เธอตั้งไว้ตอนหกโมงครึ่งดังเธอจึงดีดตัวลุกขึ้นนั่งอัตโนมัติทั้งที่ดวงตานั้นยังคงปิดสนิทอยู่ มือเล็กควานไปหยิบโทรศัพท์มาปิดเสียงนาฬิกาปลุก

“หาววว~ นอนแล้วก็ปวดหัว กรี๊ดดด!!” เมื่อใช้มือขยี้ตาจนตาสว่างแล้วผักกาดก็กรี๊ดออกมาด้วยความตกใจเมื่อมีชายหนุ่มร่างสูงอย่างโจอี้ยืนอยู่ปลายเตียงของเธอในชุดสูทสีดำทั้งชุดและเมื่อเขาได้ยินเสียงกรี๊ดของเธอก็ต้องยกมือขึ้นมาปิดหูไว้จนเสียงกรี๊ดเงียบลงจึงเอามือออกพร้อมกับกล่าวบอกเธอด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ผมเอาชุดมาให้ครับ มีเวลาแต่งตัวแต่งหน้าหนึ่งชั่วโมงครึ่ง..อย่าให้พ่อเลี้ยงรอนานนะครับ”

“แต่ฉันต้องไปงานวันเกิดเพื่อนนะ”

“ผมรู้ครับ ชุดผมแขวนไว้ที่ตู้เสื้อผ้าแล้ว” โจอี้ตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนก่อนจะเดินออกไป เหมือนจะสนใจประโยคของผักกาดแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเลยสักนิด!

อ้อ! นอกจากราเชนทร์ที่เข้ามาในบ้านของเธอได้ก็มีเขาอีกคนนี่แหละ แถมเข้ามาแต่ละครั้งก็ทำให้เธอเกือบหัวใจวายทุกครั้งด้วย!

หญิงสาวร่างบางจึงนั่งห้อยขาตัวเองอยู่บนเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อนสาวของเธอที่มีอยู่คนเดียว และพอถูกไล่ให้ย้ายมาอยู่ที่ไร่ก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลยสักครั้ง แถมนี่เป็นงานวันคล้ายวันเกิดเพื่อนเธออีกด้วยหากไม่ได้ไปคงจะต้องถูกโกรธแหงๆ

(ฮัลโหลว่าไงเจ้าผัก)

“ปุ๊กขอโทษนะฉันไปงานวันเกิดเธอไม่ได้แล้วอ่า”

(เอ๋ ทำไมล่ะ?)

“ก็พ่อเลี้ยงดิให้ฉันไปเป็นคู่ควงไปงานเลี้ยงอะไรก็ไม่รู้”

(อ้าว งั้นไม่เป็นไร)

“โกรธปะเนี่ย”

(นิดนึง งานวันเกิดมีแค่ปีละครั้งเอง..ขอเขามาไม่ได้เหรอ?)

“เดี๋ยวจะลองไปขอดูนะ ถ้าไม่ได้ไปคือเขาไม่ให้ไปนะ ถ้าไปอาจจะไปดึกๆ”

(โอเค มาให้ได้ก็แล้วกัน..ฉันไปแต่งหน้าแต่งตัวก่อน)

“จ้า” เมื่อวางสายจากปุ๊กลุ๊คเพื่อนสาวคนเดียวของเธอแล้ว ผักกาดก็ลุกขึ้นไปยืนดูชุดที่โจอี้เอามาให้ ซึ่งมันเป็นชุดราตรีเกาะอกกระโปรงฟูสั้นเหนือเข่าขึ้นมาสีชมพูวิบวับแถมยังมีกิ๊บไข่มุกรูปโบว์มาให้อีกสองตัว

“สวยก็สวยอยู่หรอก แต่ไม่ได้อยากใส่มันไปกับพ่อเลี้ยงสักหน่อยนี่” เสียงหวานพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินคอตกเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอีกรอบ แล้วก็มานั่งแต่งหน้าทำผมที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เสร็จจากการแต่งหน้าทำผมก็มาใส่ชุดที่พอดีตัวเธอเป๊ะไม่คับหรือว่าหลวมจนเกินไป

“ทำหน้าให้มันดีๆ ดิ๊” เสียงทุ้มดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวตัวเล็กเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในบ้าน ทั้งที่ชุดที่อยู่บนตัวเธอนั้นมันดูสวยเข้ากับรูปร่างและหน้าตาของเธอแต่กลับทำหน้าตาบูดบึ้งไม่น่ามองเอาซะเลย ผักกาดไม่พูดอะไรเพียงแต่เดินไปหย่อนก้นนั่งลงบนตักของราเชนทร์ที่นั่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสแล็คสีดำสวมทับด้วยเสื้อสูทสีดำอีกที

“พ่อเลี้ยงขา งานวันเกิดเพื่อนหนูมีแค่ปีละครั้งเองนะคะ..” ไม่เพียงแต่พูดเธอยังยกแขนขึ้นไปคล้องคอของเขาไว้จนโจอี้ที่ยืนอยู่ในบ้านนั้นต้องเดินออกไปรอหน้าบ้านแทนเพื่อจะได้ไม่รบกวนผู้เป็นนาย

“ลุกออกไป!!”

“งื้อออ พ่อเลี้ยงอ่ะ..หรือว่าหนูไม่น่ารักเหมือนผู้หญิงของพ่อเลี้ยง อ้อนขออะไรเลยไม่ได้สักอย่าง”

“ใช่! เธอไม่น่ารักเลยสักนิด” แต่เธอมันน่าเอามากกว่ายัยเตี้ย! ชายหนุ่มครุ่นคิดประโยคหลังขึ้นมาในใจแล้วพยายามแกะมือของเจ้าผักกาดให้ออกจากการกอดรัดคอของเขาที่มันไม่ได้กอดด้วยความออดอ้อนแต่กอดรัดเหมือนจะให้เขาขาดใจตายซะงั้น

“แล้วหนูต้องทำยังไงถึงจะน่ารักละคะ พ่อเลี้ยงขา…”

“ลุกออกจากตัวฉันก่อนที่เธอจะไม่มีโอกาสได้ลุก!” น้ำเสียงที่เรียบเย็นเอ่ยบอกกับหญิงสาวบนตักด้วยแววตาที่ดูอันตรายสุดๆ แน่นอนว่าผักกาดเธอก็รีบลุกออกจากตัวของเขายืนกระทืบเท้าอยู่ด้านหน้า ภาพนี้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อกลางวันชัดๆ จนเขาเริ่มเป็นห่วงพื้นบ้านว่ากระเบื้องมันจะแตกเพราะเจ้าผักหรือเปล่า

“หนูจะทำให้พ่อเลี้ยงโมโหหงุดหงิดจนไล่หนูออกจากบ้านเลย!!”

“ทำได้เหรอ?”

“ทำไมจะทำไม่ได้”

“ตัวก็แค่เนี้ย” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วแค่นหัวเราะออกมาเมื่อเจ้าผักที่เก่งแต่ปากชอบพูดยั่วยวนแต่พอเขาเอาจริงกับไม่กล้านี่มีส่วนสูงอยู่เพียงแค่หัวไหล่ของเขา จากนั้นร่างสูงก็ก้าวขาเดินออกไปเพื่อขึ้นรถที่คนขับไปนำมาจอดรอแล้ว

“หนูจะฟ้องพ่อฟ้องแม่ ฟ้องคุณชุติมาฟ้องทุกคนเลยว่าคนที่นี่รังแกหนู แงงงงงงงง!!”

“เข้าไปร้องในรถก็ได้ครับจะได้ไม่เสียเวลาร้องไปด้วยนั่งรถไปด้วย” โจอี้ที่ยืนคอยปิดประตูรถนั้นบอกกับคนตัวเล็กก่อนจะเดินไปดันแผ่นหลังของผักกาดให้เข้าไปนั่งในรถ ปึง! และปิดประตูรถให้ ส่วนตัวเขาก็เดินไปนั่งข้างคนขับรถพร้อมกับรถที่ถูกขับเคลื่อนออกไป

“ฮือออออ! แงงงงงงงงง!!”

“เข้ามาอยู่ในไร่ฐานะคนงานก็ทำตัวให้เหมือนคนงาน นี่ฉันให้เธออยู่ดีกินดีกว่าคนอื่นเพราะสนิทกับพ่อแม่เธอเป็นการส่วนตัวหรอกนะ”

“ฮึก ฮึก ฮือออ..”

“ร้องไปให้ถึงที่งานนะ ถ้าเธอเงียบเมื่อไหร่ฉันจะจับเธอโยนลงจากรถ”

“แงงงงงงง ฮรึก! ทุกคนใจร้ายที่สุดเลย แงงงงง!!” แล้วผักกาดก็แหกปากร้องไปตลอดทางจนราเชนทร์ต้องยกมือขึ้นมาปิดหูตัวเองไว้และไม่ลืมที่จะเหลือบตามองคนข้างกายที่หยิบกระจกจากกระเป๋าสะพายขึ้นมาส่องดูใบหน้าของตัวเองที่ไม่มีน้ำตาไหลมาเลยสักนิดเธอจึงเก็บกระจกลงแล้วค่อยๆ หยุดร้อง

“อึก ฮือออ…”

“อย่าเงียบเชียวนะ!!”

“พ่อเลี้ยงขา พ่อเลี้ยงใจร้ายกับหนูจังเลย” ตอนแรกเขาก็คิดว่าตัวเองเป็นไบโพล่าที่อารมณ์แปรปรวนบ่อยแต่พอมาเจอเจ้าผักเขากลับคิดว่าเธอมากกว่าที่เป็นมัน! เสียงเล็กเสียงหวานเอ่ยเรียกเขาพร้อมกับมือที่ขยับเข้ามากอดแขนแล้วแนบหน้าลงบนแขนเสื้อของเขา

“จอดรถ!!”

“จะ จอดทำไมคะ?”

“จะลงไปเองหรือว่าให้ฉันถีบลงไป!?”

“ไม่เอาอ่ะ อย่าพูดจริงทำจริงแบบนี้สิคะไม่น่ารักเลยนะ” พูดพลางขยับตัวไปนั่งบนตักของเขา ถึงแม้ว่าภายในรถจะไม่ได้กว้างแต่เพราะตัวเธอเล็กจึงทำให้นั่งบนตักเขาได้แบบสบายๆ ผักกาดรีบยกเรียวแขนไปกอดคอราเชนทร์ไว้แน่นเพราะเชื่อว่าหากดื้อกับเขามากๆ เขาอาจจะลงโทษเธอด้วยรูปแบบต่างๆ ในฉบับเขาอย่างแน่นอนเพราะสายตาที่คมดุนั่นเริ่มฉายแววน่ากลัวออกมาอีกแล้ว

“พี่สุดหล่อคะ ขับรถออกไปเลยค่ะ” บอกกับคนขับรถที่ก็เหยียบคันเร่งขับออกไปบนถนนตามเดิม

“ถ้าเธออยู่กับคนอื่นเขาอาจจะคิดว่าเธอสติไม่เต็มนะอารมณ์แปรปรวนแบบนี้ แต่โชคดีที่อยู่กับฉัน”

“เพราะพ่อเลี้ยงรู้ใช่มั้ยคะว่าหนูเป็นคนน่ารักเลยมักทำตัวแบบนี้?”

“ฉันชินแล้ว!”

“ฮึ! ถ้าหนูไม่ทำตัวแบบนี้พ่อเลี้ยงก็จะดุหนูตลอดเวลาไงอีกอย่างที่หนูทำตัวแบบนี้อาจจะทำให้พ่อเลี้ยงรำคาญแล้วไล่หนูกลับบ้านก็ได้” ผักกาดลอยหน้าลอยตาพูดโดยที่แขนทั้งสองข้างยังคงคล้องคอของราเชนทร์ไว้จนหน้าอกที่อวบตูมนั้นชนแนบชิดอยู่กับแผงอกของเขา

อาจจะเพราะเคยเจอหน้าเจอตากันมาตั้งแต่เด็กๆ ถึงจะไม่ได้สนิทแต่ก็เคยเล่นด้วยกันมาก่อนเธอเลยไม่กลัวที่จะทำอะไรกับเขาแบบนี้เพราะคนอย่างเขาคงไม่คิดอะไรอยู่แล้ว ไม่คิดอะไรอยู่แล้ว…งั้นเหรอ?

“เรื่องไล่เธอกลับตัดทิ้งไปได้เลยนะเพราะฉันไม่มีวันไล่เธอกลับแต่การที่เธอชอบมาอ่อยมายั่วยวนเพื่อให้ฉันรำคาญเธอคิดผิดนะ บางทีนอกจากฉันจะไม่รำคาญมันอาจจะไม่ดีต่อตัวเธออีกด้วยนะ…ตัวอย่างของวันนี้ก็มีให้เห็นแล้วนี่นา สาวน้อย” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าไปพูดข้างใบหูของเธอ ลมอุ่นร้อนจากปากเขานั้นทำให้ขนกายเธอถึงกับลุกซู่ขึ้นมาทันที ฝ่ามือกว้างยกขึ้นไปลูบแผ่นหลังของเธออย่างแผ่วเบาทำเอาคนปากเก่งถึงกับยิ้มแห้งออกมา

“หนูไม่ได้จะยั่วยวน…”

“อ่า แต่การที่เธอทำแบบนี้มันคือการยั่วยวนนะ อายุยี่สิบกว่าแล้วก็น่าจะรู้เรื่องว่าผู้หญิงไม่ควรเข้าใกล้ผู้ชาย เพราะได้เข้าใกล้เมื่อไหร่มันจะไม่ปลอดภัยเมื่อนั้น…”