รู้จักกันแค่คืนเดียวก็พอ

ตอนที่ 10 รู้จักกันแค่คืนเดียวก็พอ

รถ BMW คันสีดำขับเข้ามาจอดรับนรินดาหน้าคอนโดมิเนียมที่เธอพักอยู่

“นั่นถุงอะไร”

ออยเอียงคอไปมอง พร้อมกับถามคนที่เพิ่งเปิดประตูรถขึ้นมานั่งที่เบาะหลัง ในมือของเธอถือถุงซิปรูดสีดำ ขนาดเท่าหนังสือเรียนเล่มหนึ่ง

“ฉันเอาเสื้อไปคืนรุ่นพี่คนนั้นแหละ ฉันเคยซุ่มซ่ามจนทำให้เสื้อของเขาเปื้อน ก็เลยเอาไปทำความสะอาดให้”

นรินดาไม่รู้จะบอกเพื่อนยังไง เพราะภูวิศเคยสั่งไว้ว่าห้ามพูดเรื่องของเขาให้ใครรู้เด็ดขาด

“เธอเจอกับเขาบ่อยมากเลยเหรอฟ้า”

พีท ที่กำลังทำหน้าที่ขับรถเอ่ยถาม

“ไม่หรอก ปีกว่าแล้ว ที่ฉันไม่ได้เจอกับเขา ฉันเลยไม่มีโอกาสคืนให้เขา เสื้อตัวนี้ก็ตั้งแต่ตอนที่เขาเรียนปีหนึ่งแล้ว”

เพื่อนทั้งสองได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่ได้สงสัยหรืออยากรู้อะไรอีก

นรินดาเดินไปที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ เวลานี้นักศึกษาดูบางตา เพราะเป็นช่วงเวลาเช้ามาก เธอตั้งใจยืนรอตรงหน้าทางเข้าอาคารเรียน ยังไงเธอต้องคืนเสื้อช็อปตัวนี้ให้กับเจ้าของให้ได้

“เฮ้ย! นั่นน้องปลายฟ้าคนสวยของมึงนี่ ไอ้กัส”

กอล์ฟพูดขึ้น ขณะที่สี่หนุ่มกำลังเดินตรงเข้ามายังทิศทางที่เธอยืนอยู่

“เออว่ะ น้องปลายฟ้าคนสวยจริงๆด้วย แบบนี้กูต้องรีบขอช่างทางติดต่อแล้วว่ะ”

ออกัสพูดออกมาอย่างมีความหวัง ขณะที่ภูวิศรีบเดินนำหน้าเพื่อนไปอย่างเร่งรีบ เขาไม่รู้ว่านรินดามายืนอยู่ตรงนี้เพื่ออะไร

“นี่ค่ะ หนูเอาของมาคืนพี่”

เธอยื่นถุงสีดำให้ภูวิศทันที่เขาเดินมาใกล้

“อะไร”

“เสื้อช็อปของพี่ค่ะ พี่ไม่ได้เอากลับไปตั้งแต่วันนั้น”

ภูวิศรับสิ่งของที่เธอยื่นให้เขา

“ขอตัวนะคะ”

นรินดาหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนั้น เพื่อแสดงให้เขาเห็นว่า เธอเองก็ไม่ได้อยากจะยุ่งกับเขาอีก

“น้องปลายฟ้าเอาอะไรให้มึงวะไอ้ภู”

ออกัสถามทันทีที่เขาเดินมาถึงตัวเพื่อน

“ไม่มีอะไรหรอก ยัยเด็กนั่นฝากของไปคืนพี่สาวกูน่ะ”

ที่เขาต้องบอกแบบนั้น เพราะไม่อยากให้เพื่อนๆเซ้าซี้หรือขอดู ว่าในถุงนั้นคืออะไร

“อาจารย์พิมพ์ก็สอนอยู่ที่คณะบริหารธุรกิจ ทำไมน้องปลายฟ้าไม่เอาไปคืนอาจารย์เองวะ ทำไมต้องเอามาฝากมึงด้วย ”

ออกัสถามด้วยความอยากรู้ แต่ไม่ได้สงสัยอะไรขนาดนั้น

“เด็กนั่นคงยังไม่เจอพี่สาวกูมั้ง ก็เลยไม่รู้ว่าพี่พิมพ์สอนอยู่ที่นั่น”

“เสียดายว่ะ อุตส่าห์จะขอเบอร์ ขอไอดีไลน์ รีบไปซะงั้น”

ออกัสถอนหายใจเบาๆ

“ถ้ามึงอยากได้ขนาดนั้น เดี๋ยวกูพาไปขอน้องเขาเอง อยู่มหาลัยเดียวกันนะเว้ย เดินไปไม่กี่นาทีก็ถึงคณะที่น้องเขาเรียนแล้ว”

ภีมพูดขึ้น

“พวกมึงไม่ต้องไปยุ่งกับปลายฟ้าหรอก เด็กนั่นมีแฟนแล้ว”

ภูวิศแต่งเรื่องขึ้นมาโกหกเพื่อน เขาไม่อยากให้เพื่อนไปสนิทกับนรินดา เพราะกลัวเธอจะเผลอพูดความลับของเขา และอีกอย่าง เขารู้จักนิสัยของออกัสดี แรกๆก็รักก็หลง จีบใครใหม่ๆก็ดูจริงจังและเต็มที่ตลอด แต่พอเบื่อ ก็จะหาคนมาคบซ้อนทันที มันเป็นแบบนี้มาตลอด เขาเองก็ไม่อยากให้คนที่เคยช่วยเหลือเขา ต้องมาตกเป็นของเล่นเพื่อนรักอย่างออกัส

“มึงพูดจริงเหรอวะไอ้ภู”

“กูจะโกหกมึงไปทำไมไอ้กัส กูรู้จักเด็กนั่นมาก่อนมึงนะ แฟนเขาเรียนอยู่ที่xxx มึงรู้แล้วก็เลิกยุ่งเลิกเป็นอาหวังสักที”

“ไอ้ภู มึงอาการแปลกๆว่ะ”

กอล์ฟพูดด้วยความรู้สึกสงสัย

“กูแปลกยังไงวะ”

“ปกติมึงไม่เคยสนใจเลย ว่าไอ้กัสจะไปคบกับใคร หรือลากผู้หญิงคนไหนไปฟันแล้วเขี่ยทิ้ง มึงสนับสนุนความเชี่ยของมันมาตลอด แต่กับปลายฟ้า มึงทำไมต้องกีดกันไอ้กัสวะ หรือมึงจะหวงไว้กินเอง”

“พูดเชี่ยอะไรของมึงวะไอ้กอล์ฟ กูก็แค่เตือนไอ้กัส ถ้ากูไม่รู้จักกับปลายฟ้ามาก่อน กูก็คงไม่เสือกไง แต่ถ้าพวกมึงอยากจะไปยุ่งกับยัยนั่นมาก ก็ตามสบาย ไม่ใช่เรื่องของกู”

เขากระแทกเสียงใส่เพื่อน ก่อนจะเดินหนีไปที่หน้าประตูลิฟท์ เพื่อไปที่ห้องเรียน

“พี่ภูคะ ผู้หญิงเมื่อเช้าคือใคร อย่าบอกนะว่าพี่กำลังจีบผู้หญิงคนนั้น”

เดียร์เดินเข้ามานั่งข้างๆภูวิศ ขณะที่เขากำลังนั่งทานข้าวกับเพื่อนๆช่วงพักเที่ยง เธอหมายถึงนรินดา

“คนรู้จักน่ะ”

เขาตอบกลับ ก่อนจะตักข้าวใส่ปาก โดยที่ไม่ได้สนใจคนข้างๆมากนัก

“เหรอคะ นึกว่าเด็กใหม่ของพี่ภูซะอีก ถ้าเป็นแบบนั้นเดียร์ไม่ยอมแน่ๆ”

อยู่ๆหญิงสาวก็แสดงอาการหึงหวงเขาขึ้นมา ทั้งๆที่เธอก็เป็นแค่คนที่เพิ่งจะเริ่มคุยกับเขาเท่านั้น

“ถ้าเธอไม่ยอม เธอจะทำอะไรล่ะ”

เขาปลายตามองคนข้างๆชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถาม

“ก็จะเดินไปตบหน้า แล้วบอกให้รู้ไง ว่าพี่ภูกำลังคุยอยู่กับเดียร์ ใครก็ห้ามมาแย่ง”

เขาหยุดทานข้าวและวางช้อนส้อมลงจานทันที

“เธอกำลังจะล้ำเส้นที่ตกลงกันนะ ฉันกับเธอยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย อย่าสร้างความวุ่นวายเดือดร้อนให้ฉัน”

“แต่เดียร์ไม่ต้องการให้พี่ภูไปยุ่งกับใครนี่คะ”

หญิงสาวตอบกลับด้วยคำพูดและท่าทีดื้อด้าน ทั้งๆที่เขากับเธอเคยตกลงกันแล้ว

“ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันไปยุ่งกับใคร เธอก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน สิ่งที่เราตกลงกันไว้ก็จบ วันศุกร์ฉันยกเลิกนัดนะ แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่มาตามตื๊อ ตามจิกฉัน”

{พรึ่บ}

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินจากไปอย่างไม่ใยดี ปล่อยให้หญิงสาวนั่งทำหน้าบึ้งตึง แถมยังต้องอายเพื่อนๆของเขาอีกต่างหาก

เวลาผ่านไปนับเดือน ที่นรินดาเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแห่งนั้น เธอไม่เคยเจอกับภูวิศอีกเลย และเธอก็ไม่ได้อยากจะเจอเขาอีกแล้ว

ทางด้านภูวิศก็ยังคงเหมือนเดิม เขายังคงเป็นเสือที่เหยื่อวิ่งเข้าหาอยู่ตลอด

{เคล้งงง}

เสียงแก้วกระทบกันสี่ใบ ภายในผับหรูกลางกรุง ภูวิศออกมาสังสรรค์กับเพื่อนๆบ่อยกว่าเมื่อก่อน เนื่องจากบิดามารดาของเขาเดินทางไปดูแลงานในบริษัทที่ต่างประเทศมากกว่าอยู่ในไทย เขาจึงได้โอกาสกินเที่ยวแบบเต็มที่

“น้องพลอย สาวนิเทศศาสตร์เด็ดไหมวะไอ้ภู”

ออกัสถามออกมา ก่อนจะกระดกดื่มน้ำเมาในแก้วจนหมด

“อืม ก็โออยู่นะ แต่กูไม่กินซ้ำ”

ภูวิศตอบแบบไม่ได้สนใจคนที่เพื่อนพูดถึง

“กูก็นึกว่ามึงจะติดใจน้องเขาซะอีก เห็นมึงโทรหาน้องเขาตลอด”

ภีมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามภูวิศ พูดขึ้น

“ก็ตอนที่ยังไม่ได้กินเขา กูก็ต้องโทรสิวะ พอตกลงกันได้ กินเสร็จก็ต่างคนต่างไป ทำไม พวกมึงคิดว่าคนอย่างกูจะตกหลุมรักคู่นอนชั่วคราวเหรอวะ ไม่มีทางหรอก”

ภูวิศพูดอย่างมั่นใจ ก่อนที่จะยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นมากระดกดื่มอย่างสบายใจ

“ขอชนแก้วหน่อยสิคะ สุดหล่อ”

สาวสวยเซ็กซี่หน้าอกอวบใหญ่ในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีดำ เดินมาหยุดยืนข้างๆโซฟาที่ภูวิศนั่งอยู่ เธอยื่นแก้วมาตรงหน้าเขา ภูวิศกระตุกยิ้ม ก่อนจะยกแก้วไปชนกับแก้วของหญิงสาว

{เคล้ง}

หญิงสาวดื่มแอลกอฮอล์ในแก้ว พร้อมกับส่งสายตายั่วยวนภูวิศ

“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ”

“นั่งสิ”

{พรึ่บ}

หญิงสาวนั่งแนบชิดลำแขนของภูวิศ ชายหนุ่มรู้ดีว่าเหยื่อรายนี้คงอยากให้เขากินเต็มที

“ชื่ออะไรเหรอคะ”

หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันถามเขา

“ชื่อภู แล้วเธอล่ะ”

“เราชื่อแนน เรียนที่มอxxx แล้วภูล่ะ เรียนที่ไหน”

“เรียนที่ไหนก็ไม่ต้องอยากรู้หรอก เพราะเราจะรู้จักกันแค่คืนนี้คืนเดียวเท่านั้น”

“เหรอคะ แล้วถ้าแนนอยากจะรู้จักภูอีกหลายๆคืนล่ะ”

เธอพูดพร้อมกับยื่นฝ่ามือไปลูบไล้ที่ท้ายทอยของเขา อารมณ์พลุกพล่านกำลังเดือด ภูวิศไม่พูดมาก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วดึงข้อมือหญิงสาวเดินไปเข้าห้องน้ำที่ชั้นวีไอพี เพื่อนๆของเขากระตุกยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน