หนูจะไม่มีลืมพี่

ตอนที่ 6 หนูจะไม่มีวันลืมพี่

“ไอ้เด็กเปรต!”

“ไอ้เวร! มึงนี่เอง”

ภูวิศจ้องหน้าวินอย่างเอาเรื่อง อีกฝ่ายกำลังงุนงงสงสัยว่าทำไมเขาถึงออกมาจากห้องนั้นได้

“อย่าบอกนะว่ามึงแอบมาเช่าห้องนี้เพื่ออยู่ใกล้เมียกู”

วินท้าวเอวจ้องหน้าภูวิศตาเขม็ง ใบหน้าของเขายังไม่หายฟกช้ำและปูดบวม บ่งบอกว่าวันนั้นอาการของเขาค่อนข้างหนักกว่าภูวิศพอสมควร

“กูไม่จำเป็นต้องมาเช่าห้องเพื่ออยู่ใกล้เมียมึงหรอกนะ อีนั่นมันไม่ได้สำคัญอะไรเลย ก็แค่ผู้หญิงสำส่อน กูไม่ใส่ใจหรอก”

เขาตอบกลับด้วยคำหยาบ และมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน วินยืนกำหมัดแน่น แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไรอีกฝ่าย เพราะเขารู้ดีว่าเขาไม่มีทางสู้ภูวิศได้ นอกเสียจากว่าเขามีอาวุธติดมือมา

“แล้วมึงเสือกมาอยู่อะไรในห้องนี้วะ”

“แล้วมึงเสือกอยากรู้ไปทำไม เมียตัวจริงของกูอยู่ในห้องนี้ กูก็ต้องอยู่กับเมียกูสิวะ”

ภูวิศเสแสร้งแกล้งพูดในสิ่งที่ไม่ใช่ความจริง

“อย่าให้กูรู้แล้วกัน ว่ามึงมาอยู่ที่นี่เพราะอยากใกล้เมียกู ไม่งั้นกูไม่ปล่อยมึงไว้แน่”

“มึงไม่ต้องมาขู่กู คนอย่างมึงน่ะเหรอ ถ้าไม่มีอาวุธก็เหมือนหมาตัวนึงนั่นแหละ จะต่อยกับกูอีกสักรอบไหมล่ะ”

{พลั่ก}

{ครืดดดด}

ภูวิศผลักอกวินและยกกำปั้นเตรียมจะออกหมัดใส่อีกฝ่าย แต่เขาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อประตูลิฟท์เปิดออก และมีผู้ชายวัยกลางคนรูปลักษณ์ดูภูมิฐานเดินออกมา เขาผลักอกวินอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟท์ ปล่อยให้อีกฝ่ายยืนโมโหแบบที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย

“เฮ่อ...เกือบซวยแล้วไหมไอ้ภู ถ้าเกิดพ่อแม่เขาเห็นขึ้นมา คงเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ แบบนี้อยู่ไม่ได้แล้ว ไปดีกว่าโว้ย”

ภูวิศถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเลือกที่จะเดินทางกลับบ้านในเวลานี้ ในเมื่อบิดามารดาของเขาไม่ได้อยู่ที่บ้าน เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องหลบไปอยู่ที่ไหนอีก

“สองสาวทำอะไรกันอยู่ครับ”

“คุณพ่อ!”

{พรึ่บ}

นรินดาโผเข้ากอดบิดาด้วยความดีใจ เธอรู้ว่าภูวิศได้ออกไปจากห้องนี้แล้ว เธอจึงไม่ได้รู้สึกเป็นกังวลเหมือนก่อนหน้านี้

“คุณพ่อจะมาทำไมไม่โทรบอกก่อนล่ะคะ มาเซอร์ไพรส์ฟ้าแบบนี้ ฟ้าเตรียมอาหารไม่ทันเลยเห็นไหมคะ”

เธอพูดก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดของบิดา

“ก็แม่เรานั่นแหละที่เป็นคนวางแผนเซอร์ไพรส์ลูกน่ะ”

บิดาของเธอตอบกลับและยื่นมือไปลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน

“คุณพ่อมานั่งตรงนี้ค่ะ ลองทานราดหน้าฝีมือฟ้าดูนะคะ รับประกันความอร่อยเพราะคุณแม่เป็นคนคอยบอกวิธีทำเองเลยค่ะ”

ทั้งสามนั่งทานราดหน้าพร้อมกับพูดคุยกันตามประสาพ่อแม่ลูกที่อยู่ห่างไกลกัน

“ทำไมคุณพ่อคุณแม่ถึงมาได้ล่ะคะ ปกติเห็นงานยุ่งตลอด”

“ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ถ้าพ่อกับแม่คิดถึงลูก ยังไงก็ต้องมาให้ได้”

มารดาของเธอพูดขึ้น

“พ่ออยากจะมาดูความเป็นอยู่ของคนในกรุงเทพด้วย เผื่ออนาคตพ่ออยากขยายสาขามาเปิดร้านอาหารแถวนี้ไง”

“โห...จะไหวเหรอคะ แค่สองสาขาที่อยู่ภาคเหนือ กับภาคใต้ คุณพ่อคุณแม่ก็ไม่มีเวลาแล้ว ไหนจะต้องดูแลรีสอร์ทอีก แล้วแบบนี้จะมีเวลาพาฟ้าเที่ยวเหรอคะ”

“พ่อก็พูดไปงั้นแหละ พ่อไม่คิดที่จะทำอะไรเพิ่มอีกแล้ว แค่นี้ก็แทบจะไม่มีเวลาจริงๆ ว่าแต่ลูกเถอะ อยู่ที่นี่ปลอดภัยดีหรือเปล่า มีเรื่องวุ่นวายอะไรบ้างไหม”

นรินดารู้สึกแปลกใจ ทำไมบิดาของเธอถึงถามเช่นนี้

“ไม่มีเรื่องอะไรวุ่นวายนะคะ เงียบสงบดี ฟ้าไม่ค่อยยุ่งกับใครด้วย ก็เลยไม่รู้สึกว่าที่นี่ดูวุ่นวายน่ะค่ะ”

“ก็ดีแล้วลูก แต่ตอนที่พ่อเข้ามา พ่อเห็นคนกำลังทะเลาะกัน เหมือนว่าพวกเขาจะต่อยกันให้ได้เลย ดูแผลที่ใบหน้าของอีกคนก็พอจะรู้ว่าเขาต้องมีเรื่องกันมาก่อน”

คิ้วสวยขมวดทันที เธอรู้สึกเป็นห่วงภูวิศอย่างบอกไม่ถูก

“จริงเหรอคะคุณนรินทร์ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ”

นางดวงดาวถามสามีอย่างเป็นกังวล

“ผมเห็นมากับตา วัยรุ่นสองคนกำลังทะเลาะกัน พวกเขาน่าจะพักอยู่ชั้นเดียวกันกับลูกสาวเรานี่แหละ”

“เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณพ่อ ผู้ชายสองคนนั้นเขาเป็นคู่รักกันค่ะ เขาทะเลาะกันบ่อย แต่ก็ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใครหรอกค่ะ คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ที่นี่ไม่มีอันตรายอะไร หรืออาจจะเป็นเรื่องที่คุณพ่อเข้าใจผิดก็ได้”

อยู่ๆเธอก็แต่งเรื่องขึ้นมาพูด เพราะไม่อยากให้บิดามารดาคิดมาก แต่ในใจลึกๆเธอกลับเป็นกังวล กลัวว่าภูวิศจะถูกทำร้ายอีก

สองอาทิตย์ต่อมา

“พี่ภู พี่จะเป็นยังไงบ้างนะ ทำไมพี่ไม่กลับมาหาหนูบ้างเลย รู้หรือเปล่าว่าหนูเป็นห่วงพี่มากขนาดไหน”

หญิงสาวนั่งกอดเข่าพูดคนเดียวอยู่บนเตียงนอน เธอไม่รู้จะไปตามหาภูวิศได้ที่ไหน เธอรู้แค่ชื่อจริงของเขา นามสกุลอะไรเธอก็ไม่ได้อ่านให้ละเอียด รวมถึงมหาวิทยาลัยที่เขาเรียน เธอก็ไม่ทันได้ถามอะไรสักอย่าง และคนที่อยู่ห้องข้างๆเธอก็ได้ย้ายออกไปจากที่นี่แล้ว

“หนูไม่รู้ว่าพี่อยู่ที่ไหน พี่สบายดีหรือเปล่า หนูได้แต่ภาวนาให้พี่ปลอดภัยและมีความสุข หนูจะไม่มีวันลืมพี่เลย...พี่ภู หนูได้แต่หวังว่าพี่จะไม่ลืมหนูเหมือนกัน”

เรื่องราวของภูวิศไม่เคยลบเลือนหายไปจากความทรงจำของนรินดา แม้ว่าเวลาจะผ่านมาเป็นปีแล้วก็ตาม