ตอนที่ 10 สัมผัสแนบชิด

ตอนที่ 10: สัมผัสแนบชิด

หนึ่งเดือนต่อมา

หลังจากเลิกเรียนวันนี้หนานหงหงก็มาฝึกเพลงพิณตามลำพังกับมู่หรงในตำหนักพำนักของอาจารย์ดั่งเช่นทุกวัน

ในห้องโถงกว้างของสถานที่แห่งนี้ มู่หรงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ สวมเพียงเสื้อผ้าสีขาวสบาย ๆ ที่ไม่ได้เป็นชุดทางการของท่านอาจารย์อย่างที่เคยเป็นมาทุกวัน แต่กลับยิ่งขับให้บุรุษผู้นี้ดูหล่อเหลาดึงดูดใจเป็นที่สุด

ใบหน้าคมคายอันเปี่ยมเสน่ห์ ท่วงท่าองอาจสง่างาม แม้ในยามที่แต่งกายเรียบง่าย ก็ยังคงความสูงศักดิ์น่าเกรงขามอยู่ภายใน

หนานหงหงนั่งห่างจากอาจารย์หนุ่มเพียงไม่กี่ก้าว นางวางพิณอันใหญ่ตรงหน้า เสียงสายพิณดังกังวานก้องห้องแต่นางกลับรู้สึกว่าสมาธิของตนเริ่มจดจ่ออยู่ที่อื่น ดวงตาคู่งามพลันเหลือบมองไปทางมู่หรง เพ่งพิศร่างกายกำยำบึกบึนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดขาวเรียบง่ายนั้นอย่างหลงใหล

ทุกสัดส่วนบนเรือนร่างของเขาดูลงตัวพอดิบพอดี จากลำคออันแกร่งเปิดเผยให้เห็นรอยเส้นเลือดสีน้ำเงินจาง ๆ สู่หัวไหล่กว้าง ช่วงอกที่ดูแน่นปึ้ก ลงมาจนถึงแขนขาที่ดูรู้ว่ามีกล้ามเนื้อมัดใหญ่อยู่ภายใน

นางพยายามสะกดใจให้จดจ่อกับการฝึกพิณ แต่มือที่สั่นเทาทำให้สายพิณผิดพลาดจนขาดเสียงหลายหน 

นางจึงเงยหน้าขึ้นราวกับจะขออภัยที่เสียงพิณไม่ไพเราะอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับพบว่ามู่หรงจ้องมองมาที่นางนิ่ง ดวงตาคู่นั้นฉายแววตำหนิออกมาโดยไม่ปิดบัง

มู่หรงกระแอม “ตั้งใจหน่อย”

หนานหงหงยิ้มเก้อเขินรับคำเขาแผ่วเบาแล้วหันมาตั้งใจดีดพิณของตนเอง

นางอยากใกล้ชิดเขามากยิ่งขึ้น และแล้วหนานหงหงแกล้งดีดพิณผิดอีกหลายครั้งเพื่อให้มู่หรงช่วยแก้ไข

เป็นดั่งที่นางคิด มู่หรงเอ่ยขึ้นทันใด “ท่อนนี้เจ้าดีดผิดอีกแล้ว สมาธิของเจ้าถูกหมูกินไปแล้วหรืออย่างไร”

หนานหงหงหัวเราะแผ่วเบา “อาจารย์ ข้าไม่อนุญาตให้ท่านว่าตนเองเป็นหมูนะเจ้าคะ”

แน่นอนล่ะ เพราะสมาธิของนางถูกมู่หรงกินไปแล้วจริง ๆ

มู่หรงได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าระอา เขาเริ่มชินกับคำพูดเกี้ยวพาของนางเสียแล้ว ความรู้สึกกระดากจึงหดหายไปมาก

“ตั้งใจดีดอีกครั้ง สายตาจับจ้องที่พิณมิใช่หน้าอาจารย์”

นางย่นจมูกจากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาดีด ทว่านางก็ยังดีดผิดเช่นเดิม มู่หรงสั่งให้นางหยุด

“หนานหงหง ทำนองนี้เพี้ยนและไม่ถูกต้อง”

หนานหงหงตีสีหน้าเศร้า “ผิดตรงที่ใดเจ้าคะ ศิษย์คิดว่าถูกต้องแล้ว รบกวนอาจารย์ชี้แนะด้วยเจ้าค่ะ”

มู่หรงถอนหายใจยาวออกมา จากนั้นจึงขยับเข้ามาใกล้เพื่อช่วยนางแก้ไขท่วงทำนอง เขานั่งข้างนางแล้วลงมือดีดพิณให้ดูเป็นตัวอย่าง

“ไม่ใช่เช่นนี้ เจ้าต้องวางนิ้วเช่นนี้ ท่อนนี้ต้องเล่นแบบนี้ ให้เบาลงกว่านี้สักหน่อย อ่อนหวาน จังหวะเนิบช้า” 

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบจริงจังและตั้งใจมองที่พิณ ในขณะที่หนานหงหงตั้งใจมองใบหน้าของเขา

ในขณะที่มู่หรงสอน นางแอบล่วงเกินโดยการขยับเข้าใกล้แล้วเอนกายพิงร่างสูงสง่า

นางสามารถสัมผัสถึงกลิ่นเฉินเซียงหอมสะอาดที่โชยมาจากถุงหอมข้างเอวของชายหนุ่ม กลิ่นนี้ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นประจำตัวของมู่หรงไปแล้ว เมื่อเขาหอมเช่นนี้นางก็ยิ่งขยับเข้าใกล้จนร่างกายชิดติดกัน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างสูงใหญ่ที่แผ่ซ่านเข้ามาสู่กายของนาง

มู่หรงรู้สึกถึงการกระทำของนาง ใบหูของเขาแดงเล็กน้อย เขากระแอมแล้วตำหนินางเบา ๆ

“หนานหงหง เจ้าต้องตั้งใจมากกว่านี้ มิเช่นนั้นเจ้าจะฝึกฝนเพลงนี้ไม่ทันวันเกิดมารดาของเจ้าเป็นแน่”