ตอนที่ 7 คำสารภาพใต้แสงตะวัน

ตอนที่ 7: คำสารภาพใต้แสงตะวัน

อาจารย์อาวุโสได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยตอบด้วยความหวังดี

"อาจารย์มู่เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท ไม่แน่อาจจะกลับจวนเลยเจ้าเสียเวลารอแล้ว กลับไปก่อนเถิด"

หนานหงหงรู้สึกผิดหวังยิ่งนัก แต่นางกลับมองเห็นกล่องพิณของมู่หรงอยู่ด้านใน นางได้ยินเพื่อนร่วมชั้นเอ่ยว่า มู่หรงหวงแหนพิณของเขายิ่งนักนางจึงคิดว่าเขาต้องกลับมาเอาแน่

"ศิษย์จะขอรออีกสักหน่อยเจ้าค่ะ"

"ตามใจเจ้าเถิด แต่ประตูวังหลวงใกล้ปิดแล้วเจ้ารอได้ไม่เกินครึ่งชั่วยามเข้าใจหรือไม่"

"เจ้าค่ะ"

อาจารย์ผู้ชราเดินจากไปแล้ว หนานหงหงจึงรอมู่หรงเพียงลำพัง โชคดีที่นั่งรอต่อราวหนึ่งเค่อ เสียงฝีเท้าของบุรุษผู้หนึ่งมุ่งตรงมา หนานหงหงรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมยืนรอเขาอยู่หน้าประตู

ในเวลาที่เขาปรากฏกาย แสงดวงตะวันสาดส่องต้องเรือนผมสีดำ กระทบกับแพขนตายาวงอนที่ทอดเงาทาบทับลงบนโครงหน้างดงาม วันนี้มู่หรงยังคงสวมชุดเครื่องแบบของอาจารย์สำนักศึกษาหลวงเช่นเคย เขาช่างเป็นบุรุษที่มีท่วงท่าสง่างามทั้งแฝงความสุภาพนุ่มนวล แค่เพียงได้เห็น หัวใจของนางก็เต้นรัวราวกับกลองที่ถูกค้อนตีกระหน่ำ

"ให้ตายเถอะ ทำไมหล่อลากดินแบบนี้นะ"

หนานหงหงเอ่ยเบา ๆ ออกมาอย่างตกตะลึง ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาและนางอยู่กันคนละชั้นจริง ๆ เพราะเขาเป็นคนสูงมากส่งผลให้นางดูตัวเล็กจ้อยเหมือนเด็กคนหนึ่งไปทันตา

เขาทำสีหน้าประหลาดใจ และดูเหมือนจะจำนางไม่ได้กล่าวน้ำเสียงนุ่มนวล ดวงตาสีเข้มจ้องมองมาที่นาง

"ไม่ทราบว่าเจ้าคือ..."

ดูจากการแต่งกายของนาง สตรีรูปงามในชุดของศิษย์สำนักศึกษาเกล้าผมสูงปักด้วยปิ่นสีขาวและยังผูกผมด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา เผยใบหน้างดงามไร้ที่ติ ทว่าเขากลับจำนางไม่ได้

"หนานหงหงเจ้าค่ะท่านอาจารย์ เรียกศิษย์ว่าหงหงก็ได้เจ้าค่ะ ข้าเป็นศิษย์ของท่าน ท่านจำไม่ได้หรือ"

"ขออภัย อาจารย์จำเจ้าไม่ได้จริง ๆ"

ไม่รู้ว่าเขาเสแสร้งตั้งใจแกล้งหรือจำไม่ได้จริง ๆ ทั้ง ๆ ที่นางเสนอหน้ามาพบเขาไม่รู้ตั้งกี่ครั้งเขากลับบอกว่าจำนางไม่ได้เช่นนี้ ทำให้หนานหงหงรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย แต่นางต้องใจเย็นแสร้งยิ้มเจื่อนเอ่ยว่า

"อ้อ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

"เจ้ามาที่นี่มีสิ่งใดหรือ"

"มีธุระเจ้าค่ะ"

หนานหงหงขยับเข้าใกล้เขายิ่งขึ้นทั้งยังเผยรอยยิ้มงดงาม

รอยยิ้มนี้มู่หรงยอมรับว่าช่างงดงามทั้งเปล่งประกายระยิบระยับทอประกายอบอุ่นและทำให้บุรุษใจเต้นแรง ใบหน้าของหนานหงหงได้รูปงามผิวเนียนละเอียดปานหยกขาวไร้ไฝฝ้าราคี อีกทั้งดวงตาคู่นี้ของนางก็ช่างงดงามเจิดจรัสจนทำให้เขารู้สึกว่าอึดอัดใจ

ใช่ สตรีรูปงามมักทำให้เขาอึดอัดใจอยู่เสมอ

แต่ถึงนางจะงดงามเช่นนี้ อาจารย์มู่หรงกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมวางตัวแบบสุภาพชนห่างเหินและเย็นชาขยับเว้นระยะห่างจากนางด้วยท่วงท่าสง่างามชวนให้หลงใหล น้ำเสียงหวานเอ่ยว่า

"ศิษย์มารอพบท่านเจ้าค่ะ มีธุระกับท่าน"

ชายหนุ่มรูปงามยกคิ้วสูงเอ่ยถามเสียงสูง

"ข้าหรือ"

"เจ้าค่ะ"

"ด้วยเรื่องอันใด"

"คือว่า...เดือนหน้าจะถึงวันเกิดของท่านแม่ของศิษย์แล้ว ท่านย่าชอบฟังเพลงพิณศิษย์จึงอยากมาขอคำชี้แนะจากอาจารย์เป็นพิเศษเจ้าค่ะ"

"ท่านแม่ของเจ้าหรือ"

"เจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่จากจวนแม่ทัพหนานเจ้าค่ะ เป็นท่านแม่ของหงหงเอง"

มู่หรงพยักหน้า มิน่าเล่าเขาจึงดูคุ้นเคยใบหน้านี้นักที่แท้นางก็เป็นคุณหนูจวนแม่ทัพ เขาพบบิดาของนางในท้องพระโรงบ่อยครั้ง เห็นชัดว่าหนานหงหงมีส่วนที่เข้มแข็งคล้ายบิดาอยู่ไม่น้อย

หลังจากเพ่งพิศลูกศิษย์ตัวน้อยแล้วเขาจึงเอ่ยว่า

"มีเพลงอยู่หลายเพลงที่เหมาะสม อาจารย์จะมอบตำราให้เจ้าแล้วเลือกสักเพลงก็แล้วกัน อันที่จริงข้าก็ติดค้างมารดาของเจ้าอยู่ไม่น้อย เช่นนั้นเพื่อตอบแทนท่านแม่ของเจ้าอาจารย์จะสอนเจ้าเป็นพิเศษสักเพลง"

"ติดค้างหรือเจ้าคะ"