ตอนที่ 8 แว่นตากับสายตาคม

ตอนที่ 8: แว่นตากับสายตาคม

"เป็นเช่นนั้น" มู่หรงเอ่ยรำลึกความหลัง "ก่อนหน้านี้สายตาของอาจารย์ไม่ค่อยดีนัก มารดาของเจ้ามีน้ำใจ ก่อนที่ข้าจะเข้าสอบจอหงวนได้เสาะหาแว่นตามาให้ ของสิ่งนี้มีราคาแพงหายากยิ่ง หากไม่กว้างขวางพอก็ไม่อาจหามาได้ง่าย ๆ"

ในยุคสมัยนี้ แผ่นดินใหญ่ได้มีการติดต่อค้าขายกับฝั่งตะวันตก และได้รับเอาของใช้หลายอย่างมาใช้ในพระราชวังและในบ้านของคนร่ำรวย รวมถึงแว่นตาด้วย

มู่หรงคนนี้พื้นเพเดิมฐานะทางบ้านลำบาก ย่อมไม่มีปัญญาหาซื้อแว่นตาที่ราคาแพงลิบลิ่วนี้เป็นแน่

เขาเป็นบุตรชายของบัณฑิตตกยากที่บิดาเสียชีวิตไปแล้ว มีเพียงมารดาแก่ชราอยู่ที่บ้าน โชคชะตาบังเอิญทำให้ได้พบกับมารดาของหนานหงหง ในตอนนั้นมู่หรงเดินทางมาจากเมืองอื่นเพื่อมาสอบจอหงวนแล้วไร้ที่พักพิง จึงได้ไปอาศัยฝากตัวอยู่ที่วัดซึ่งฮูหยินหนานมารดาของหนานหงหงไปไหว้พระเป็นประจำ

ฮูหยินหนานจึงได้พบกับมู่หรง นางเห็นเขายากจนและขยันขันแข็ง ทั้งเห็นความมุ่งมั่นของเขาแล้วจึงเกิดถูกชะตา

ฮูหยินหนานรู้ว่ามู่หรงมีสายตาที่ไม่ค่อยดีนัก คงเพราะอ่านตำรามาตั้งแต่เด็ก และนางบังเอิญได้รู้จักกับชาวตะวันตกผู้หนึ่งที่มาเป็นอาจารย์ของเหล่าองค์ชาย ก่อนที่มู่หรงจะเข้าสอบจอหงวน ฮูหยินหนานจึงขอให้คนผู้นั้นเสาะหาแว่นตามาให้มู่หรงได้ใช้

ถึงจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยของฮูหยินหนาน แต่กลับเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของมู่หรง หลังได้รับแว่นตา เขาก็อ่านหนังสือได้ดีขึ้น ทั้งยังมองเห็นชัดเจนเหมือนคนอื่นแล้ว

ในที่สุดมู่หรงก็สอบได้เป็นจอหงวนอันดับหนึ่ง และหลังจากได้รับตำแหน่งมีเบี้ยหวัดเงินเดือน เขาก็ชดใช้ค่าแว่นตาคืนไปแล้ว ทั้งยังนำของขวัญไปแสดงความขอบคุณมากมาย

เมื่อรู้ว่าเป็นเรื่องของฮูหยินตระกูลหนาน เขาจึงยินยอมสอนหนานหงหงแต่โดยดี ทว่าเขายังมีความสงสัย

“วัน ๆ เจ้ามิได้ตั้งใจเรียนพิณ แต่กลับชอบเหม่อลอยทำเรื่องเรื่อยเปื่อย เห็นชัดเจนว่าเจ้าไม่ชอบดนตรี แล้วไยจึงอยากเรียนพิณเล่า” มู่หรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความสงสัย

หนานหงหงยิ้มเจื่อน หญิงสาวรู้สึกอึดอัดใจแต่ก็พยายามตอบกลับไป “ไหนอาจารย์บอกว่าจำข้าไม่ได้เล่าเจ้าคะ”

น้ำเสียงของมู่หรงยังคงเรียบเฉย 

“เมื่อเห็นเจ้าชัดเจน พอย้อนนึกดูแล้วก็พอจะนึกออก ในห้องของอาจารย์ เจ้าน่าจะเป็นคนที่ใฝ่ถามที่สุด”

“อา... ในที่สุดอาจารย์ก็จำข้าได้แล้ว ข้าใฝ่ถามเพราะตั้งใจเรียนเจ้าค่ะ” หนานหงหงยิ้มแย้มดีใจ

“แต่ข้ากลับเห็นว่าเจ้าก่อกวน คำถามหลายครั้งไม่เกี่ยวกับเรื่องการเรียนเลยแม้แต่น้อย”

หนานหงหงคิดในใจ ให้ตายเถอะ ความพยายามในการเข้าหาของนาง กลายมาเป็นเรื่องก่อกวนได้อย่างไร 

“อาจารย์ ข้า... ไม่ได้ตั้งใจก่อกวนจริง ๆ นะเจ้าคะ อาจารย์อย่าเข้าใจข้าผิดเช่นนั้น” นางรีบแก้ตัวด้วยความกังวล

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าไม่ชื่นชอบเรื่องพิณ ของขวัญให้มารดา เจ้าหาอย่างอื่นไม่ดีกว่าหรือ” มู่หรงพูดอย่างไม่อ้อมค้อม

หนานหงหงยิ้มหวาน “แต่ก่อนไม่ชอบ ตอนนี้ชอบแล้ว เพราะท่าน... เอ๊ย! เพราะท่านแม่เจ้าค่ะ ข้าเลยอยากเรียนพิณมาก ๆ เลย”

มู่หรงยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย เพียงรอยยิ้มบาง ๆ นี้ก็ทำให้หัวใจของนางอ่อนระทวย หนานหงหงมองเขาอย่างไม่อาจละสายตาได้

“เช่นนั้นก็ได้ เพื่อเห็นแก่ฮูหยิน อาจารย์จะสอนเจ้าเอง ขอให้เจ้าตั้งใจฝึกซ้อมให้ดี มารดาของเจ้าจะได้ภูมิใจ”

“จริงหรือเจ้าคะ” หนานหงหงถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“อืม รออาจารย์สักประเดี๋ยว” มู่หรงพูดพร้อมกับเดินไปหยิบม้วนตำราเพลงพิณมาให้นางสามม้วน

“เจ้าเอาตำรานี้ไป เลือกมาสักเพลงแล้วอาจารย์จะสอนเจ้า” เขาเอ่ยเบา ๆ ขณะยื่นตำราให้