ตอนที่ 4

“ขึ้นรถ… เดี๋ยวฉันจะไปส่งที่บ้าน… ”

เสี่ยรุตน์ถามเมื่อหญิงสาวเดินตามมาถึงรถเบนส์สีดำคันใหญ่ จอดอยู่ในลานจอดรถหลังร้านอาหาร

“เอ่อ… หนูขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่คุณช่วยใช้หนี้ แต่หนูคงไม่กลับบ้าน… ”

“ทำไมไม่กลับบ้าน… ”

“ถ้ากลับไปก็คงไม่พ้นโดนแม่เลี้ยงบังคับให้ขายตัวอีก… ”

“ทำไมแม่เลี้ยงเธอแย่จัง… ถ้าไม่กลับบ้านแล้วเธอจะไปอยู่ไหน… ”

น้ำเสียงแสดงความเป็นห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด

“…..”

น้ำหวานนิ่ง ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะตอนนี้ชีวิตของหล่อนไร้จุดหมาย

“ถ้ายังไม่มีที่ไปงั้นเธอไปพักที่บ้านฉันก่อน… ”

เสี่ยรุตย์คิดว่าไหนๆ ก็ตัดสินใจช่วยแล้ว ก็คงต้องช่วยกันต่อไป

‘เมตตาธรรม’ เป็นเหตุผลหนึ่ง แต่ลึกๆ ในใจจองเสี่ยรุตน์เท่านั้นที่รู้ดีว่าเพราะอะไรเขาจึงไม่ปล่อยให้หล่อนจากไปง่ายๆ

“แล้วคนที่บ้านเสี่ยจะไม่ว่าหรือคะถ้าพาหนูไปบ้าน… ”

“ฉันมีบ้านหลายหลัง… ไม่ต้องห่วง มาเถอะ… ขึ้นรถ”

คำพูดของเสี่ยรุตน์…

ทำให้น้ำหวานเปิดประตูรถ ตัดสินใจขึ้นมานั่งเคียงข้างร่างสูงใหญ่ของเสี่ย

ใช้เวลาไม่นาน…

เสี่ยรุตน์ก็พาหญิงสาวมาถึงบ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียว หลังใหญ่ อยู่ลึกเข้ามาในซอยท้ายสุดของหมู่บ้านในโครงการบ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ริมทะเลปากน้ำปราณบุรีซึ่งเป็นโครงการของเสี่ยเอง

“สวัสดีครับนาย… ”

เพียงแค่เห็นรถเบนส์สีดำคันใหญ่ของเสี่ยรุตน์ ลุงยามที่ดูแลความปลอดภัยอยู่หน้าประตูทางเข้าหมู่บ้านก็จำได้ รีบทำความเคารพแล้วเปิดไม้กั้นทาง

“ผมซื้อมาฝาก… ”

เสี่ยรุตน์ยื่นถุงให้ลุงยามเหมือนเช่นทุกครั้งที่เขาแวะเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้ ข้างในมีข้าวกล่องที่สั่งมาจากร้านอาหาร

“ขอบคุณครับนาย… ”

ลุงยามยกมือไหว้ มองส่งรถเบนส์คันใหญ่แล่นเข้าไปด้านในของหมู่บ้าน มาจอดอยู่หน้าประตูรั้วสีขาว

เสี่ยรุตน์ลงมาไขกุญแจเปิดประตูบ้าน ขับรถเข้ามาจอดในบ้าน

“ในระหว่างนี้เธออยู่ที่นี่ไปก่อน… ”

เสี่ยรุตน์กล่าวกับหญิงสาวที่กำลังก้าวลงจากรถ

“เอ่อ… หนูไม่มีเงินจ่ายค่าเช่านะคะ”

มีความกังวลในน้ำเสียงของน้ำหวาน

“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะคิดค่าเช่า… เอาเป็นว่าฉันให้เธออยู่ฟรี หลังนี้เป็นบ้านของฉันเอง… ”

บ้านเดี่ยวหลังนี้เป็นหลังเดียวที่ยังเหลืออยู่ในโครงการ อันที่จริงมีคนต้องการซื้อ แต่เสี่ยรุตน์นั่นเองที่ไม่ขาย เพราะชอบบรรยากาศด้านหลังบ้านที่ติดทะเล เป็นทิศที่พระอาทิตย์ขึ้น ทุกเช้าจะเห็นแสงตะวัน จึงเก็บเอาไว้เป็นบ้านพักตากอากาศ

“แน่ใจนะคะที่ว่าจะให้หนูอยู่ฟรี”

น้ำหวานถามย้ำอีกครั้ง

“แน่ใจสิ… เอาเป็นว่าฉันจ้างเธอไว้เฝ้าบ้านหลังนี้ก็แล้วกัน ดีไหม… เธอช่วยดูแลบ้านให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะจ่ายเงินเดือนให้ด้วย เธอจะได้ไม่ต้องเกรงใจว่าฉันให้อยู่ฟรี… ”

“จริงหรือคะ… ”

หญิงสาวแสดงอาการดีใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“จริง… ”

เสี่ยรุตน์ตอบ

“ขอบคุณค่ะเสี่ย… ”

น้ำหวานยกมือไหว้ แววตาซาบซึ้งขอบคุณชายผู้มีพระคุณ เพราะไม่เคยคาดคิดว่าในวันที่ชีวิตกำลังสิ้นหวังสุดๆ ถึงขั้นตัดสินใจยอมมาขายตัว

จะทำให้ได้มาเจอกับเสี่ยรุตน์คนนี้ แม้ตอนแรกเขาจะแสดงอาการหื่นกับหล่อนราวสัตว์ร้ายหมายขย้ำเหยื่อ แต่ใครจะคิดว่าภายใต้ดวงหน้าและแววตาที่แฝงความเร่าร้อนคู่เดียวกันนี้ หล่อนสัมผัสได้ถึงตัวตนอันแท้จริงอีกด้านที่ไม่โหดร้ายของเขา

“นี่ห้องนอนของเธอ… ”

เสี่ยรุตน์เปิดประตูห้อง…

พาหญิงสาวเดินเข้ามาในห้องกว้างขวาง ข้างในสะอาดสะอ้าน มีเครื่องนอนเตรียมไว้พร้อม ปลายเตียงมีโต๊ะเครื่องแป้งและตู้เสื้อผ้า ดูจากสภาพก็รู้ว่าต้องมีคนคอยดูแลรักษาความสะอาดทุกวัน

“ปกติเสี่ยอยู่ที่บ้านหลังนี้หรือคะ… ”

น้ำหวานสงสัยจึงถาม

“ก็ไม่เชิง… นานๆ ฉันจะมาค้างที่นี่ แต่มีแม่บ้านของโครงการที่ฉันจ้างไว้เข้ามาดูแลทำความสะอาดให้ทุกวัน เห็นแล้วเป็นยังไง นอนได้ไหม บ้านอาจจะหลังเล็กไปนิดแต่บรรยากาศดี… ”

“นอนได้ค่ะ… บ้านไม่เล็กเลยนะคะ… สวยน่าอยู่มากค่ะ… ”

น้ำหวานนึกในใจว่าแม้จะเป็นบ้านชั้นเดียวแต่ก็กว้างขวางน่าอยู่กว่าบ้านที่หล่อนเคยอยู่ บ้านหลังขนาดนี้ราคาคงแพงมาก ต่อให้หล่อนทำงานหาเงินทั้งชาติก็ใช่ว่าจะซื้อบ้านแบบนี้ได้

“ดีใจที่เธอชอบ… ช่วยเล่าเรื่องของพ่อเธอให้ฉันฟังได้ไหม… ”

เสี่ยรุตน์อยากรู้เรื่องของ ‘นพดล’ ซึ่งเป็นเพื่อนเก่า น้ำหวานจึงเล่าทุกอย่างให้เขาฟังว่าเมื่อก่อนนพดลพ่อของหล่อนเป็นช่างรับเหมาก่อสร้าง รับงานก่อสร้างเรื่อยมา

แต่หลังจากแม่ของหล่อนตาย นพดลก็แต่งงานใหม่กับสาลี่ซึ่งตอนนี้มีฐานะเป็นแม่เลี้ยงของหล่อน

ตอนแรกๆ สาลี่ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นคนดี แต่ไม่นานก็ออกลาย หล่อนผลาญเงินทองและทรัพย์สินของนพดลจนเกลี้ยงเพราะติดการพนันงอมแงม

และที่เลวร้ายไปกว่านั้น… ก็คือสาลี่แอบนอกใจนพดล

“แล้วตอนนี้พ่อของเธอเป็นไงบ้าง… ”

“พ่อติดคุกค่ะ… ”

เสียงของน้ำหวานเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเล่ามาถึงตรงนี้

“อะไรนะ… ”

เสี่ยรุตน์ตกใจ

“ทำไมติดคุก… ”

“พ่อฆ่าผู้ชายที่มาเป็นชู้กับแม่เลี้ยงค่ะ… ”

“โถ… ถึงกับฆ่ากันเชียวหรือ”

เสี่ยรุตน์ตกใจ ไม่คิดว่าชีวิตของเพื่อนเก่าจะพลิกผันตกอับไปได้ถึงเพียงนี้

จากนั้นน้ำหวานเล่าให้เสี่ยรุตน์ฟังว่าเมื่อสามปีที่แล้วพ่อของหล่อนต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัดบ่อยๆ เพราะเป็นช่างรับเหมา

และในคืนหนึ่งที่กลับมาถึงบ้าน…

นพดลก็จับได้คาหนังคาเขา ว่าสาลี่กำลังระเริงสวาทอยู่กับชายชู้ที่เจอกันในบ่อนแล้วพามากลับมาหลับนอนถึงบ้าน

ภาพบาดตาบาดใจที่เห็นคาเตียงในห้องนอนของตัวเอง ทำเอานพดลสติหลุด บันดาลโทสะจนถึงขั้น คว้าปืนมายิงชายชู้ตายคาที่

นพดลปิดฉากความสัมพันธ์อันชั่วช้าของหญิงโฉดกับชายชู้ไปพร้อมกับอนาคตของตัวเองที่ต้องดับวูบลงด้วยเช่นกัน

หลังจากวันที่พ่อของน้ำหวานต้องเข้าไปชดใช้กรรมอยู่ในคุก ชีวิตของหล่อนก็พลิกผันไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อไม่มีเงินสาลี่จึงเอาบ้านไปจำนองไว้กับธนาคาร

แม้ฐานะการเงินจะย่ำแย่ลงทุกวัน แต่สาลี่ก็ยังไม่เลิกเล่นพนันซึ่งเป็นสันดานเดิม นับวันยิ่งทำแต่เรื่องเลวร้ายเสื่อมเสีย และสุดท้ายถึงขั้นบังคับให้น้ำหวานต้องมาขายตัวใช้หนี้

“ฉันเสียใจด้วยนะ… กับเรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้นกับชีวิตเธอ… ”

และในขณะที่เสี่ยรุตน์กับน้ำหวานกำลังนั่งคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นที่โทรศัพท์มือถือของเสี่ยรุตน์

เขากดรับเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์คุ้นเคย

“อยู่ไหนคะพ่อ… ”

เป็นเสียงของลูกสาวที่กรอกมาจากต้นสายที่ชะอำ

“พ่ออยู่บ้านที่ปราณฯ… ว่าไงรสา… ”