ตอนที่ 10 ความต่างของผู้ช่วย

‘เป็นชีเปลือยเดินไปเดินมาอยู่นั่น’ จอมทัพได้แต่นอนต่อว่าคนตัวสูงในใจ นึกโมโหตัวเองที่ไม่ยอมพลิกตะแคงหันหน้าเข้าหาเตียง

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ศิราก็เดินไปเดินมาอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าด้วยร่างกายเปลือยเปล่า ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าลืมเปิดพัดลมให้เจ้ามอคค่า จึงหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวสอบ

เมื่อมีโอกาส จอมทัพก็พลิกตัวไปอีกทางทันที มองรอดใต้เตียงเห็นเพียงขาของร่างสูง

ศิราเปิดประตูออกมาก็พบว่าเจ้ามอคค่ามานั่งรออยู่ก่อนแล้ว แทนที่จะไปนอนบนเบาะแสนนุ่มที่เขาให้มันนอนก่อนไปอาบน้ำ

“นอนไม่หลับหรือไง” ศิรายื่นมือไปวางบนหัวของเจ้ามอคค่าอย่างเอ็นดู มันร้องคางหงิงๆ เหมือนตอบคำถามของเขา ก่อนจะเอียงคอมองเข้าไปในห้อง แล้วกระดิกหางรัวๆ เมื่อเห็นจอมทัพ และแน่นอนว่าคนแกล้งหลับที่แอบมองอยู่ ก็ต้องรีบปิดเปลือกตาทันที

การกระทำของศิราที่มีต่อมอคค่า ทำให้จอมทัพนึกถึงตอนที่เขาวางมือบนศีรษะของเธอ แล้วเอ่ยชมเชยที่เธอเรียนรู้ได้ไว

“อยากเข้าก็เข้ามาสิ” เมื่อได้รับอนุญาต เจ้ามอคค่าก็พุ่งตัวไปหาคนที่นอนอยู่บนพื้น แล้วกระโจนใส่ด้วยความดีใจ

“มอคค่า” คนแกล้งหลับจำต้องลืมตา แล้วคว้าตัวเจ้ามอคค่าที่เอาแต่แสดงความดีใจ และปรามด้วยเสียง

“สงสัยมอคค่าจะเจ็ทแล็ก” ไม่ใช่แค่คนที่เดินทางข้ามเขตเวลาโลกแล้วจะมีอาการเจ็ทแล็ก (Jet Lag) สัตว์ก็มีอาการนี้ได้เช่นกัน และอาการของมอคค่าก็คือนอนไม่หลับ

ศิราย่อตัวลงมาลูบหัวเจ้ามอคค่า ความใกล้ ทำให้จอมทัพได้กลิ่นสบู่กับแชมพูจากเขา

“แล้วเมื่อไรนายจะไปใส่เสื้อผ้าครับ” มันหมิ่นเหม่เหลือเกินยามที่ร่างสูงย่อตัวลงมา จนกลัวว่าจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นภายใต้ผ้าขนหนูนั้น

“ทำไมต้องใส่ ปกติฉันก็ไม่ใส่อะไรนอนอยู่แล้ว”

“มะ...ไม่ใส่” ดวงตาของจอมทัพเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“จะอายอะไร เรามันก็ผู้ชายเหมือนกัน ของจอมกับของฉันก็เหมือนๆ กัน หรือว่าไม่เหมือน”

“เหมือนสิครับ แต่ก็ไม่ได้หมายว่าจะนอนแก้ผ้าร่วมห้องกันแบบนี้ นายไม่อายผม ก็อายมอคค่าบ้าง” จอมทัพไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอ้างกับคนหน้ามึนแล้ว

“มอคค่าก็เป็นตัวผู้ ไม่เห็นต้องอาย”

‘หน้าไม่อายที่สุด’ จอมทัพค่อนขอดในใจ

“ใช่ไหมมอคค่า” ยิ่งเห็นหน้าแดงๆ ของจอมทัพ ศิราก็ยิ่งอยากแกล้ง เจ้ามอคค่าส่งเสียงเห่าตอบราวกับเห็นด้วย

“ผมว่าผมไปนอนบ้านพักคนงานดีกว่า” ไม่ไหวแล้ว นี่มันเจ้านายโรคจิตชัดๆ

“เป็นผู้ช่วยฉัน ก็ต้องอยู่ใกล้ๆ ฉันสิ”

“พี่มาโนชก็เป็นผู้ช่วยนาย ยังนอนที่บ้านพักคนงานเลย”

“มาโนชเป็นผู้ช่วยงานของฉัน เป็นเหมือนผู้จัดการฟาร์ม ส่วนจอมเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน เอาเป็นว่าระหว่างที่จอมเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน ฉันจะใส่เสื้อผ้านอนก็แล้วกัน” จอมทัพมึนงงกับความต่างของผู้ช่วยในนิยามของศิรา และทันทีที่เขาลุกขึ้นยืน ผ้าขนหนูที่พันรอบเอวสอบก็ร่วงลงมากองกับพื้น

“ว้าย...” ความตกใจ และได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นทำให้จอมทัพหลุดตัวตน รีบยกมือปิดปาก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องปิดตาด้วย ตอนนี้จึงใช้มือปิดทั้งใบหน้าไปเลย

“คงจะตกใจมากสินะ ร้องเป็นผู้หญิงเลย” ศิรากระตุกยิ้ม ก้มไปหยิบผ้าขนหนูมาพันเอวสอบตามเดิม แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนมาใส่

“จอมเอ้ย จะเสียแผนไหมเนี่ย แล้วต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ อุจาดตาชะมัด” จอมทัพพึมพำต่อว่าตนเองที่เสียอาการจนเป็นเหตุจะทำให้แผนแตกได้ แล้วยังต้องมาเห็นสิ่งที่ไม่น่ามองอีก

ศิราทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยิบหนังสือไปอ่านบนเตียงนอน ไม่ใช่แค่เจ้ามอคค่าที่มีอาการเจ็ทแล็ก เขาเองก็นอนไม่หลับเพราะอาการนี้เช่นกัน

จอมทัพอ้าปากหาวครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีทีท่าว่าศิราจะล้มตัวลงนอน เจ้ามอคค่าก็คึกคักสรรหาไปคาบของเล่นมาให้ จะให้เล่นด้วยท่าเดียว

เวลาล่วงเลยมาถึงตีสาม ในที่สุดจอมทัพก็ไม่อาจทนความง่วงได้อีกต่อไป ค่อยๆ เอนตัวลงนอน ทุกการเคลื่อนไหวอยู่ในสายตาของศิรา ที่มองอย่างเอ็นดู

ศิราตวัดขาลงจากเตียงเมื่อแน่ใจแล้วว่าจอมทัพหลับสนิท เขาย่อตัวมองใบหน้าหลับใหล แก้มเนียนใสนั้นช่างเย้ายวนจนอยากแนบริมฝีปากลงไป แต่ก็ต้องหักห้ามใจไว้

จอมทัพหลับสนิทชนิดที่ว่าถูกอุ้มไปวางบนเตียงยังไม่รู้สึกตัวตื่น มีเพียงเสียงฮึมฮำคล้ายรำคาญจากการถูกรบกวน

“ขี้เซาแบบนี้จะเป็นเธอเองหรือเปล่าที่จะถูกฉันล้วง...” ปลายนิ้วชี้ปัดเกลี่ยจมูกโด่งรั้นไปมาเบาๆ

โฮ่งๆ

“ฉันไม่ปล้ำแม่แกตอนนี้หรอก แกก็ไปนอนได้แล้ว” ศิราหันมามองเจ้ามอคค่าที่แสดงความหวงจอมทัพ ที่เป็นเหมือนเจ้าของมัน แทนที่จะเป็นเขาที่หอบหิ้วมันข้ามน้ำข้ามทะเลมา

ศิรามองตามเจ้ามอคค่าที่เดินไปนอนบนเบาะปลายเตียง ซึ่งเขาให้จอมทัพไปหยิบเข้ามา คราวนี้มันหลับไปอย่างง่ายดาย คงจะอ่อนเพลียเต็มที

ดวงตาคู่คมมองคนตัวเล็กที่หลับใหลด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย สิ่งเดียวที่ศิรามั่นใจในความเป็นเธอก็คือชื่อของเธอ

“จอม ฉันไม่อยากเป็นศัตรูกับเธอ เธอเป็นใครกันแน่”

รุ่งเช้า แม้จะนอนทีหลัง แต่ศิราก็ตื่นก่อนใครๆ สิ่งแรกที่เขาทำก็คือส่งคนเข้าไปสืบเรื่องของตองนวล ซึ่งไม่ใช่เรื่องยากหากจะส่งคนแฝงตัวเข้าไป ในเมื่อเขามีบอดี้การ์ดฝีมือเยี่ยมมากมาย ไม่ใช่พวกอ่อนหัดที่ไร่จันทร์ผาส่งเข้ามาเป็นหนอนบ่อนไส้ในไร่จันทรัช

จอมทัพสะดุ้งตื่น ก็ต้องตกใจเมื่อมองนาฬิกา เพราะเป็นเวลาเกือบแปดโมงเช้าเข้าไปแล้ว ความรีบร้อนทำให้ตกเตียงลงไปนอนแอ้งแม้งไม่เป็นท่า จนเจ้ามอคค่าตกใจตื่น รีบวิ่งมาเลียหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ

เสียงสะเทือนของพื้นเรือนทำให้ศิราวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา และทันได้เห็นคนหมดท่าที่ขาชี้โด่เด่พาดกับขอบเตียง คงผุนผันลุกโดยไม่รู้ว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง

“เมาขี้ตาหรือไง” แม้จะขบขัน แต่ก็อดสงสารไม่ได้ เข้าไปช่วยพยุงขึ้นมา

“ขอโทษครับที่ตื่นสาย” จอมทัพทั้งเจ็บ ทั้งงุนงง ที่พลาดตกเตียง ทั้งที่เมื่อคืนตนหลับไปบนพื้น

“เจ็บตรงไหน ขอฉันดูหน่อย”

“ไม่เป็นไรครับ” จะให้เขาดูได้อย่างไร เพราะส่วนที่เจ็บระบมคือบั้นท้าย

“แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร”

“แน่ใจครับ”

“งั้นก็ไปอาบน้ำ”

“ครับๆ” ศิราส่ายหน้าน้อยๆ ยกยิ้มขบขันท่าเดินกะโผลกกะเผลก พร้อมกับมือที่กุมสะโพกของตัวเองไว้ด้วยของจอมทัพ

“หิวหรือยัง” ศิราถามเจ้ามอคค่าที่เอียงคอมอง ราวกับสงสัยว่าจอมทัพเป็นอะไร ถึงได้เดินแปลกๆ แบบนั้น

ทุกเช้า เอวาจะให้คนงานนำปิ่นโตมาให้ศิรา แต่วันนี้เธอมาด้วยตัวเอง เพราะอยากเห็นหน้าผู้ช่วยคนใหม่ที่ลูกชายให้เตรียมอาหารเผื่อ

ศิราไม่ได้เจ้ายศเจ้าอย่าง เขาสามารถร่วมวงกินอาหารกับคนงานได้ แต่จะเป็นอาหารจากโรงครัว ไม่เคยให้แม่เตรียมอาหารเผื่อแบบนี้

“ทำไมวันนี้หม่าม้ามาด้วยตัวเองเลยครับ” ศิราเข้าไปสวมกอดคนเป็นแม่ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว หอมแก้มแสดงความรัก

“อยากเห็นหน้าผู้ช่วยคนพิเศษของศิราน่ะสิ” เอวาประคองกรอบหน้าหล่อเหลาของลูกชาย แล้วหอมแก้มทั้งสองข้าง แม้จะโตจนอายุสามสิบหกแล้ว แต่เธอก็ยังปฏิบัติต่อลูกเหมือนเมื่อครั้งยังเยาว์วัย

“พิเศษอะไรกันครับ” ศิรานั่งข้างผู้เป็นแม่

“ศิราไม่รู้ตัวจริงๆ เหรอลูก ว่ากำลังให้ความสำคัญกับผู้ช่วยคนนี้”

“จอมเป็นผู้ชายนะครับ”

“เป็นผู้ชายแล้วไง” สำหรับเอวา ความรักไม่ได้มีแค่ชายกับหญิง เพราะความรักไม่จำกัดเพศหรืออายุ แต่สำหรับศิราหากจะมีความรัก ย่อมเป็นความรักระหว่างชายหญิงแน่นอน

“หม่าม้าคงไม่ได้คิดว่าศิราจะชอบผู้ชาย ใช่ไหมครับ”

“หรือว่าจอมทัพไม่ใช่ผู้ชาย”

“หม่าม้ารู้ใช่ไหมครับว่าลูกของตองนวลเป็นผู้หญิง”

“พูดแบบนี้แสดงว่า ศิรากำลังคิดว่าจอมทัพเป็นลูกของตองนวล”

“ศิรารู้ละว่าทำไมหม่าม้าถึงเอาปะป๊าอยู่หมัด” ศิรายอมพ่ายแพ้ในความรู้เท่าทันนี้ของคนเป็นแม่

“ปะป๊าต่างหากที่เอาหม่าม้าอยู่หมัด ชักอยากเห็นหน้าจอมทัพแล้วสิ” เดลคือคนที่เปลี่ยนเอวาจากสิ่งที่เธอเคยเป็น และเป็นคนที่ทำให้เธอรู้จักความรักที่แท้จริง

“กำลังอาบน้ำอยู่ครับ เดี๋ยวก็ลงมา”

“มานั่นแล้ว” ไม่ให้เอวาต้องรอนาน ชายหนุ่มร่างเล็กกำลังวิ่งลงบันไดมาด้วยความรีบร้อน แต่เมื่อเห็นว่าศิราไม่ได้อยู่คนเดียวก็ชะงักเท้า

“หม่าม้าของฉัน” ศิราแนะนำ

“สวัสดีครับ” จอมทัพรีบยกมือไหว้ทักทาย ไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเป็นแม่ของศิรา เพราะยังสวยสะพรั่ง จนไม่น่าเชื่อว่าจะมีลูกชายที่อายุเข้าเลขสามแล้ว

“ไหว้พระเถอะ” เอวารับไหว้ด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“จอมทัพครับหม่าม้า ผู้ช่วยคนใหม่”

“หม่าม้ากลับก่อนดีกว่า” เมื่อได้เห็นหน้าค่าตาแล้ว เอวาไม่แปลกใจเลยที่ศิราจะคิดว่าจอมทัพเป็นลูกสาวของตองนวล

“ศิราก็นึกว่าหม่าม้าจะอยู่กินข้าวเช้าด้วยกันเสียอีก”

“หม่าม้าไม่อยู่ เดี๋ยวปะป๊าจะกินข้าวไม่ลง ฉันไปนะจอม”

“ครับ สวัสดีครับ” จอมทัพรับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนจากรอยยิ้มของเอวา

ศิราเดินไปส่งคนเป็นแม่ที่รถ แล้วจึงกลับมาบอกว่าหน้าที่ของจอมทัพมีอะไรบ้าง