ตอนที่ 9 สงสัยในความสัมพันธ์

“ที่นี่ครัวเปิดตั้งแต่ตีห้า เพราะมีคนงานบางส่วนต้องเข้างานแต่เช้า มื้อเที่ยงแม่ครัวจะกระจายส่งอาหารไปยังไร่ ยังฟาร์ม ส่วนตอนเย็นครัวจะปิดหนึ่งทุ่ม มาไม่ทันคืออด แต่ไม่ใช่ปัญหา มาม่าช่วยได้ เพราะมีร้านสวัสดิการเปิดถึงสี่ทุ่ม ขาดเหลืออะไรไปซื้อได้เลย มีขายทุกอย่าง สากกระเบือยันเรือรบเลยก็ว่าได้ ถ้าไม่มีเงิน เซ็นไว้ก่อนก็ได้ พอเงินเดือนออกก็ค่อยเอาไปจ่าย แต่อย่าคิดเบี้ยวนะ ไม่งั้นจะถูกคิดดอกเบี้ย และหักจากเงินเดือน แต่ถ้าจ่ายตรง ยอดซื้อสะสมเอาไปแลกของกินของใช้ได้ด้วย ทำงานที่นี่ไม่ใช่แค่เงินดี สวัสดิการก็ดีด้วย สิ้นปีก็มีโบนัส” ระหว่างขับรถไปยังโรงอาหาร มาโนชก็บอกเล่าเวลาอาหารของคนงานไปด้วย

“แล้วมุ้งล่ะ ต้องซื้อหรือว่ามีสวัสดิการให้คนงาน” จอมทัพไม่ลืมเรื่องมุ้ง ไม่อยากโดนยุงหาม และไม่อยากนอนร่วมมุ้งกับศิรา

“บ้านพักคนงานติดมุ้งลวดทุกห้อง ใครเขานอนกางมุ้งกัน”

“ก็นายศิราไง”

“อ๋อ ก็มีแค่นายศิรานั่นละที่นอนกางมุ้ง”

“แล้วตกลงที่ร้านสวัสดิการมีมุ้งขายไหม”

“ไม่มี”

“อ้าว ไหนบอกมีขายทุกอย่าง”

“ก็มันไม่มีใครใช้ แล้วจะเอามาขายให้ใคร”

“ก็ขายให้นายศิราไง”

“คุณจอมทัพครับ คุณจอมทัพคิดว่ามุ้งที่นายศิราใช้มีขายตามร้านทั่วไปหรือไงครับ ราคาตั้งเป็นหมื่นนะนั่น”

“มุ้งบ้าอะไรราคาเป็นหมื่น...สรุปร้านค้าสวัสดิการไม่มีมุ้งขาย” จอมทัพบ่นอุบอิบราคามุ้งแสนแพง ก่อนจะถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“ไม่มี แล้วนี่ตกลงนายศิราให้ทำหน้าที่อะไร”

“นายยังไม่บอก”

“เอ้า แล้วทำไมยังไม่บอกอีกวะ” มาโนชแปลกใจ ตอนตนมาทำงานใหม่ๆ คนเป็นนายก็แจกแจงงานที่ต้องรับผิดชอบแล้ว

“ไม่รู้” จอมทัพตอบเสียงหงุดหงิด คิดไม่ตกว่าจะไปหามุ้งที่ไหน

“ไม่ได้ถาม รู้จักไหมรำพึงรำพันน่ะ แต่เดี๋ยวนายก็คงบอกเองละ”

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบ จนกระทั่งถึงโรงอาหาร มาโนชเปิดประตูลงจากรถ เดินนำหน้าไปก่อน จอมทัพเดินตามหน้าม่อย เพราะไม่รู้จะไปหามุ้งที่ไหน

“พี่มาโนชพาใครมาอ่ะ หล่อจัง” ลูกสาวของกำปอกับทองเลื่อม หัวหน้าแม่ครัว เดินปรี่เข้ามาหามาโนช มองจอมทัพสายตาแพรวพราว

“มันแน่นอนอยู่แล้ว” หญิงสาวที่ตนชอบพอเอ่ยปากชม มาโนชกระหยิ่มยิ้มย่องวางมาดหล่อเหลา

“โอ้ย ฉันไม่ได้หมายถึงพี่ นู่น คนที่พี่มาด้วยนู่น”

“จอม คนงานใหม่” มาโนชตอบแบบขอไปที น้อยใจที่ตนไม่เคยอยู่ในสายตาของสีบัวบาน

“คนนี้นี่เองที่พ่อพูดถึง พี่จอมคนหล่อ” ดวงตาของสีบัวบานเป็นประกายระยิบระยับ ถูกตาต้องใจความหล่อเหลาของจอมทัพ

“เห็นผู้หล่อเป็นระริกระรี้ เก็บนอเอ็งบ้างนังแหล่” ทองเลื่อมชี้หน้าลูกสาวด้วยมือข้างที่ถือทัพพี

“สีบัวบาน ฉันบอกแม่ตั้งกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกสีบัวบาน” พื้นเพของทองเลื่อมเป็นคนอีสาน จึงมักเรียกสีบัวบานว่าแหล่ ซึ่งแปลว่าคล้ำค่อนไปทางดำ ตามผิวพรรณ

“เก็บนอ แล้วมาช่วยข้าตักแกงให้คนงาน ก่อนที่ทัพพีจะลอยไปแพ่นกบาลเอ็ง”

“รู้แล้วน่ะแม่” สีบัวบานกระแทกเสียงตอบคนแม่ ก่อนไปยังหันมาส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้จอมทัพ

“ท่าทางสีบัวบานจะชอบแก”

“ผมมาทำงาน ไม่ได้มาหาเมีย แล้วตอนนี้ผมก็อยากกินข้าว จะได้รีบกลับเรือน ก่อนที่นายจะกลับ”

“แน่ใจนะว่าไม่ได้ชอบสีบัวบาน”

“ไม่ชอบ แล้วก็ไม่มีวันชอบด้วย”

“วันอาทิตย์จะพาไปซื้อมุ้ง” มาโนชอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีที่จอมทัพจะไม่เป็นคู่แข่งหัวใจตน

“พี่พูดแล้วนะ” วันนี้วันศุกร์ ทนนอนให้ยุงดูดเลือดสองคืน ก็ถือเสียว่าบริจาคเลือดให้ยุงไปแล้วกัน

“เออ ไม่ผิดคำพูดหรอกน่า ไปๆ กินข้าว” มาโนชวาดแขนกอดคอชายหนุ่มร่างเล็ก

“ไม่ต้องกอดคอก็ได้” จอมทัพเบี่ยงตัวตัวหนีท่อนแขนของมาโนช แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้คิดอะไร เพราะมองตนเป็นผู้ชาย แต่ก็ทำใจให้มาถึงเนื้อถึงตัวไม่ได้

“ทำหวงตัวไปได้ ตอนเด็กๆ แม่ไม่ให้กินนมหรือไง ถึงได้ตัวกระจ้อยร่อยแท้ คุณหนูเดวายังสูงกว่าอีก”

“รู้แล้วว่าเตี้ยไม่ต้องขยี้ปม” มาโนชหัวเราะชอบใจคำยอกย้อนของจอมทัพ

สีบัวบานยังคงออกหน้าออกตาว่าพึงพอใจจอมทัพ ตักกับข้าวให้เยอะเป็นพิเศษเพื่อเอาใจ จนคนงานโห่ร้องความลำเอียงนี้

เมื่อถึงเรือนไม้สัก จอมทัพรีบถือโอกาสที่ศิรายังไม่กลับมาอาบน้ำ วันแรกของการปกปิดความเป็นหญิงจึงผ่านไปได้ด้วยดี และไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เธอสำรวจทั่วเรือน แต่ก็ต้องล้มเหลว เพราะไม่เจอข้อมูลสำคัญอะไรเลย ห้องที่ล็อกไว้ ยังคงเป็นเป้าหมายสำคัญที่จะเข้าไปค้นหาข้อมูลสำคัญที่จะนำมาใช้เล่นงานไร่จันทรัชให้สิ้นชื่อ

คฤหาสน์จันทรัช

“แสนรู้จริงๆ ดูจะทนไม้ทนมือเสียด้วย” เดลมองหลานๆ เล่นกับเจ้ามอคค่า หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ไม่ว่าหลานๆ จะสั่งให้ทำอะไร ก็แสดงความฉลาดแสนรู้ และไม่ว่าจะถูกกอดรัด หรือสัมผัสแรงๆ ด้วยมันเขี้ยว ก็ไม่มีร้อง

“ปะป๊ารู้ไหมครับว่าพ่อเลี้ยงเวียงไชยกับแม่เลี้ยงไหมทิพย์มีลูกด้วยกันกี่คน” ศิราเอาแต่ครุ่นคิดเรื่องราวของจอมทัพ อดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากถามคนเป็นพ่อ

“เท่าที่รู้ก็มีอัศวินคนเดียวนะ” เหมือนที่ทุกคนรู้ ทายาทของไร่จันทร์ผามีแค่อัศวิน

“แล้วจะเป็นไปได้ไหมครับว่าพ่อเลี้ยงเวียงไชยหรือแม่เลี้ยงไหมทิพย์จะมีลูกลับๆ”

“ถ้าไหมทิพย์ ป๊าว่าไม่น่ามี แต่ถ้าเวียงไชยก็ไม่แน่ ตอนหนุ่มๆ เรื่องความเจ้าชู้ก็ใช่ย่อย แต่พอแต่งงานกับไหมทิพย์แล้วก็ไม่เคยได้ยินว่าออกนอกลู่นอกทางอีก ไม่ใช่ว่าถอดเขี้ยวเล็บอะไรนะ แต่ถ้าถูกจับได้ ไหมทิพย์ได้เอาตาย พูดแบบนี้แสดงว่าคนของไร่จันทร์ผาเข้ามาสอดแนมอะไรอีกใช่ไหม”

ไม่ใช่ว่าความบาดหมางระหว่างไร่จันทรัชกับไร่จันทร์ผาจะเพิ่งเกิด แต่มันเป็นปัญหาจากรุ่นสู่รุ่น แต่มาชัดเจนในช่วงที่ศิราเริ่มทำฟาร์มวัวกับฟาร์มม้าอย่างจริงจัง ส่วนสาเหตุก็มาจากเรื่องของผลประโยชน์

“ยังไม่แน่ใจครับ” หากเป็นคนอื่น คำๆ นี้คงไม่หลุดออกมาจากปากของศิรา แต่เป็นเพราะจอมทัพที่ทำให้เขาไม่ยอมฟันธง เขายอมรับว่าเธอมีผลต่อหัวใจ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้พบเธอ อย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน

“ไม่คิดว่าคำนี้จะหลุดออกมาจากปากลูกชายป๊าได้” ลูกชายคนนี้ของเดลกับเอวาเป็นคนที่แน่วแน่ มั่นใจ ไม่ว่าจะทำอะไร ไม่มีคำว่าไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจ แต่ครั้งนี้ต้องมีอะไรที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกเป็นแน่

“มันก็ต้องมีกันบ้างละครับ” ศิรามั่นใจว่าเหตุผลที่จอมทัพปลอมตัวเข้ามาในไร่จันทรัช ก็เพราะต้องการมาหาข้อมูลสำคัญ แต่ที่เขาไม่แน่ใจ คือเธอมีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับเวียงไชยหรือไหมทิพย์

“แต่หม่าม้าเคยได้ยินว่าเวียงไชยมีความสัมพันธ์กับลูกหนี้ขัดดอก” เอวาเดินเข้ามาพร้อมชาเปปเปอร์มินต์สำหรับสามี ที่จะช่วยให้ร่างกายผ่อนคลาย ลดความตึงเครียดของกล้ามเนื้อ ช่วยให้หลับง่าย หลับสบายขึ้น

“หม่าม้าได้ยินมาจากไหนครับ หรือใครเล่าให้หม่าม้าฟัง” ความกระตือรือร้นของลูกชายทำให้คนเป็นพ่อแม่เห็นความผิดปกติ

“คนที่เล่าให้หม่าม้าฟังตายไปหลายปีแล้วน่ะสิ”

“ทำไมเฮียไม่รู้เรื่องนี้ล่ะ”

“แล้วเฮียต้องรู้ทุกเรื่องเลยหรือไง”

“เป็นอันจบ” เดลไม่ต่อล้อต่อเถียงคนเป็นภรรยา ยกถ้วยชาขึ้นมาดื่ม

คำบอกเล่าของแม่ยิ่งทำให้ศิราอยากรู้จักผู้หญิงที่ชื่อตองนวล แล้วจอมทัพจะมีความเกี่ยวพันด้วยหรือไม่

ศิรากลับมาถึงเรือนไม้สักของตนในเวลาสี่ทุ่ม หน้าต่างห้องนอนถูกปิด จะเป็นฝีมือใครไปไม่ได้นอกจากจอมทัพ ที่คงจะหามุ้งไม่ได้ จึงรีบปิดหน้าต่าง เพื่อไม่ให้ยุงที่จะชุกชุมในยามมืดค่ำเข้าไปในห้องนอน

เมื่อเข้ามาในห้องนอนก็พบว่าคนตัวเล็กนอนหลับไปแล้ว ศิราเดินไปหยุดยืน แล้วย่อตัวลง มองใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่หลับพริ้มอยู่บนพื้นข้างเตียง ก่อนจะกระตุกยิ้มเมื่อสังเกตเห็นเปลือกตายุกยิกของคนหลับ

ร่างสูงหยัดยืน เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เสื้อเชิ้ตแขนยาวถูกถอดออก แล้วโยนใส่ตะกร้าผ้า ตามด้วยเสื้อยืดสีดำ โดยสายตาคมกริบคอยมองกระจกเงาที่สะท้อนร่างเล็กของจอมทัพที่นอนตะแคงมาทางนี้ คอยหรี่ตามองว่าเขาทำอะไร และที่ทำให้เขาขบขันก็ตอนที่กางเกงยีนส์ถูกถอดลงมากองกับพื้น แล้วคนแกล้งหลับสะดุ้งตกใจ

ศิราผิวปากอารมณ์ดีเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนคนแกล้งหลับก็ทำได้เพียงก่นด่าคนหน้าไม่อายในใจ