ตอนที่ 8 หลานๆ ของศิรา

“นายจะให้ผมนอนที่นี่เหรอครับ” จอมทัพมองเตียงไม้สักแบบมีเสา ผ้ามุ้งถูกมัดรวบ ได้แต่ตั้งคำถามว่ามันดีเกินไปหรือเปล่าสำหรับคนงาน

“มีปัญหาอะไร” ศิราเดินผ่านชายหนุ่มร่างเล็กไปนั่งยังเตียง แสดงความเป็นเจ้าของเตียงนี้กลายๆ

“อย่าบอกนะครับว่าเตียงนี้เป็นของนาย” จู่ๆ จอมทัพก็รู้สึกว่ากลืนน้ำลายลงคอได้อย่างยากลำบาก

“ใช่”

“ผมว่าคงไม่เหมาะ...”

“ไม่เหมาะยังไง จอมเป็นผู้ชาย ฉันก็เป็นผู้ชาย”

“แต่ผมเป็นแค่คนงาน จะไปนอนร่วมเตียงกับเจ้านายได้ยังไงล่ะครับ”

“ฉันไม่ถือ”

“ถือหน่อยก็ดีนะ หรือว่า...” จอมทัพพึมพำกับตัวเอง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อนึกถึงคำพูดของกำปอ ‘หรือว่านายจะเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันอย่างที่พวกคนงานพูด’

“ทำหน้าอย่างกับกลัวฉันปล้ำ” ศิราราวกับอ่านใจจอมทัพได้

“นายกับผมเป็นผู้ชาย ผมจะไปคิดแบบนั้นได้ยังไงล่ะครับ”

“นั่นสิ ฉันกับจอมเป็นผู้ชาย จะคิดแบบนั้นได้ยังไง ถ้างั้นผู้ชายจะนอนด้วยกันก็ไม่แปลก แต่ถ้าเป็นผู้ชายกับผู้หญิงนอนด้วยกันสิถึงจะไม่เหมาะสม”

“ถ้างั้นผมนอนพื้นก็ได้ครับ ผมนอนดิ้น จะทำให้นายนอนไม่หลับเอาได้”

“ที่นี่ยุงมันชุม” ด้วยชอบความปลอดโปร่งโล่งสบาย ศิราจึงไม่ได้ติดมุ้งลวดหน้าต่าง กลางคืนจึงต้องกางมุ้งนอน หากจะเปิดเครื่องปรับอากาศก็แค่ปิดหน้าต่าง

“ผมไปขอมุ้งจากน้ากำปอหรือพี่มาโนชก็ได้ครับ”

“เก็บของเสร็จแล้วก็ตามมา ฉันรอใต้ถุน” ศิราเลือกที่จะหยุดต่อความยาวสาวความยืด เดี๋ยวไก่จะตื่นเสียตั้งแต่วันแรก ปรายตาไปยังตู้เสื้อผ้า แล้วเดินออกจากห้องนอนไป

“จะรอดไหมเนี่ยจอม” จอมทัพถอนหายใจอย่างโล่งอก ทรุดตัวนั่งกับพื้นอย่างเหนื่อยอ่อน ทั้งที่ยังไม่ได้ออกเรี่ยวแรงทำงาน อยากเข้าใกล้เจ้าของไร่เพื่อจะได้ล้วงข้อมูลสำคัญ แต่ก็ไม่คิดว่าจะใกล้ถึงขนาดต้องมานอนร่วมห้องกัน

หลังจากเก็บของใช้ส่วนตัวเข้าตู้แล้ว จอมทัพถือโอกาสสำรวจห้องนอนว่าพอจะมีเอกสารอะไรหรือไม่ แต่ห้องนอนก็คือห้องนอน ไม่มีเอกสารใดเลย แต่ห้องที่อยู่ติดกันนี่สิที่น่าสนใจ มือเรียวเล็กจับลูกบิดประตู แต่น่าเสียดายที่มันถูกล็อกไว้

ศิราเล่นโยนลูกบอลอยู่กับเจ้ามอคค่า ทันทีที่มันเห็นจอมทัพเดินลงมา ก็คาบลูกบอลไปให้ แทนที่จะนำกลับมาให้คนโยน

จอมทัพมั่นใจว่านี่คือเจ้ามอคค่าที่คุ้นเคย แม้จะอยากทักทาย อยากแสดงความดีใจกับมันที่มีคนรับเลี้ยงดู แต่ก็ไม่อาจทำต่อหน้าศิรา ต้องทำเป็นไม่เคยพบหรือรู้จักมันมาก่อน

“ดูมอคค่าจะชอบจอมมาก” เสียงของศิรา ทำให้จอมทัพรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับผิด แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่าอย่าคิดไปเอง ถึงเขาจะสงสัย แต่เขากับเธอก็ไม่เคยรู้จักหรือเคยเจอกันมาก่อน แล้วจะรู้ได้อย่างไร ว่าเธอกับมอคค่าเคยพบกัน

“มอคค่าคงถูกชะตาผมมั้งครับ”

“เหมือนฉันเลย ถูกชะตากับมอคค่า ถูกชะตา...มอคค่า” ศิราจะบอกว่าถูกชะตากับจอมทัพ แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดออกไป ใจหนึ่งก็อยากจะรุกให้เร็ว แต่อีกใจก็อยากถือคติช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม เรียกเจ้ามอคค่าให้มาหา แต่ดูเหมือนว่ายามมีจอมทัพ เขาจะไม่อยู่ในสายตามันเลย

“มอคค่าไปหานายศิราสิ” เพียงจอมทัพเอ่ยปาก เจ้ามอคค่าก็ไปหาศิราทันที

“ตกลงใครเป็นเจ้าของมอคค่ากันแน่นะ” ความอยู่เป็นและแสนรู้ มอคค่ารีบปะเหลาะเอาใจ ด้วยการวิ่งไปคาบลูกบอลมาให้ศิรา

“จะไปที่ฟาร์มกับฉันหรืออยู่ที่นี่”

“ไปที่ฟาร์มครับ” จอมทัพตอบออกไป แม้จะแปลกใจที่ถูกถาม เพราะคนเป็นนายก็บอกเองว่าจะให้ตนไปที่ฟาร์มด้วย

“ฉันถามมอคค่า” จอมทัพหน้าเหวอไปทีเดียว แอบมองค้อนไปที แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาคมกริบของศิราไปได้

ความแสนรู้ เจ้ามอคค่าวิ่งไปคาบสายจูงมาให้ศิรา เขาจึงพามันไปที่ฟาร์มโคนมด้วย

จอมทัพตะลึงกับความใหญ่โตของสถานที่ และจำนวนวัว แตกต่างจากฟาร์มโคนมของไร่จันทร์ผาเป็นอย่างมาก ทุกอย่างดูทันสมัยด้วยเทคโนโลยี ที่นี่มีวัวถึงสี่หมื่นห้าพันตัว สามารถผลิตนมสดได้ถึงสองแสนตันต่อปี และนี่ยังไม่นับรวมฟาร์มโคเนื้อ

เจ้ามอคค่าไม่แสดงความตื่นกลัวออกมาให้เห็น มิหนำซ้ำยังมักเข้าไปหยอกล้อพวกวัว จอมทัพดีใจที่เห็นมันใช้ชีวิตอย่างมีความสุข  

“นายจะให้ผมทำอะไรครับ” จอมทัพจูงเจ้ามอคค่าเดินตามศิราจนทั่วโรงเรือน รอรับคำสั่ง แต่เขาก็ไม่บอกสักทีว่าจะให้ทำอะไรบ้าง

“ก็ทำอยู่ไม่ใช่หรือไง มาโนช ทำไมยังไม่ให้คนงานแยกวัวท้องแก่ออกจากฝูง” ศิราบอกเพียงเท่านั้น แล้วเรียกผู้ช่วยเสียงห้วน แตกต่างจากเวลาพูดกับจอมทัพ

“จูงมอคค่าเหรอ อะไรของเขานะ” เจ้ามอคค่าเอียงคอมองจอมทัพที่บ่นงึมงำ ก่อนจะส่งเสียงเห่าคล้ายเตือนให้รีบตามศิราไป

จอมทัพทึ่งไปกับการบริหารจัดการฟาร์มโคนมที่ล้ำหน้าของไร่จันทรัช แล้วแบบนี้ไร่จันทร์ผาจะเอาอะไรมาสู้ได้ ต่อให้ได้ข้อมูลสำคัญไปก็ไม่รู้ว่าจะทำให้ไร่จันทรัชสิ้นชื่ออย่างที่ไหมทิพย์ต้องการได้หรือไม่

“จะมาทำงานในฟาร์ม รู้ไหมว่าวัวตัวไหนมีอาการเป็นสัด” ศิราคว้าสายจูงเจ้ามอคค่ามาถือไว้เอง เขาอยากทดสอบความรอบรู้ของจอมทัพด้วยวัวสองตัว วัวที่จะผสมพันธุ์ได้จะมีอาการเป็นสัดกับจะมีการตกไข่เกิดขึ้น คนเลี้ยงจึงต้องสังเกตอาการ

“ตัวนี้ครับ” จอมทัพเดินไปรอบๆ พร้อมสังเกตวัวสองตัว เมื่อแน่ใจแล้วจึงชี้ไปที่วัวตัวทางซ้าย

“รู้ได้ยังไง”

“วัวตัวนี้มีเมือกใสและเหนียวไหลออกมาจากช่องคลอดจนเลอะบริเวณก้นทั้งสองข้าง ส่วนตัวนี้ไม่มีครับ” ด้วยเคยอาสาดูแลสัตว์ในศูนย์พักพิง จอมทัพจึงคิดว่าอาการเป็นสัดของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมก็น่าจะคล้ายๆ กัน

“วัวทั้งสองตัวมีอาการเป็นสัด”

“เหรอครับ”

“ถึงแม้วัวตัวนี้จะไม่มีเมือกใสและเหนียวไหลออกมาจากช่องคลอดจนเลอะบริเวณก้นทั้งสองข้าง แต่วัวตัวนี้ม่านตาเบิกกว้างบ่อยครั้งกว่าปกติ ส่อให้เห็นการตื่นตัวและตื่นเต้นง่าย เพราะฉะนั้นวัวตัวนี้กำลังอยู่ในช่วงเป็นสัด”

“แล้วเราสามารถสังเกตได้จากอะไรอีกครับ” ศิราพอใจในคำถามของจอมทัพ แสดงให้เห็นว่าพร้อมจะเรียนรู้

“เสียงร้องผิดปกติ อวัยวะเพศบวมแดง ปัสสาวะบ่อย ไม่กินอาหารหรือกินอาหารน้อยทั้งอาหารข้นและหญ้า ถ้าเป็นแม่วัวที่กำลังให้นม ก็จะมีน้ำนมลดลง หรือแสดงให้เห็นว่ากำลังมีความต้องการด้วยการขึ้นขี่ตัวอื่นหรือยอมให้ตัวอื่นขี่”

“แล้วช่วงเป็นสัดจะนานไหมครับ”

“แต่ละรอบจะห่างกันประมาณยี่สิบเอ็ดวัน ในแต่ละครั้งของการเป็นสัดใช้เวลาสิบแปดถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ไข่จะตกหลังจากหมดการเป็นสัดแล้วประมาณสิบสี่ชั่วโมง ดังนั้นช่วงระยะเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับการผสมพันธุ์คือระยะเวลาก่อนที่ไข่จะตกเล็กน้อย”

“คือถ้าวัวเป็นสัดตอนเช้าก็ต้องผสมอย่างช้าตอนบ่ายวันเดียวกัน หรือถ้าวัวเป็นสัดตอนบ่ายหรือตอนเย็นก็ต้องผสมอย่างช้าเช้าวันรุ่งขึ้น แบบนี้ใช่ไหมครับ”

“หัวไวดีนี่” ศิราวางมือบนศีรษะของจอมทัพ โน้มหน้าลงมาหา ชมเชยความเรียนรู้ไว เหมือนผู้ใหญ่พูดกับเด็ก แต่สายตาของเขาไม่ได้บ่งบอกเลยว่ากำลังเอ็นดู มันร้อนแรงชนิดทำให้หัวใจอีกฝ่ายเต้นโครมครามไร้จังหวะ

“ลุงศิรา” เสียงเรียกทำให้ศิราละมือ และยืดตัวตรง หันไปมองเจ้าของเสียงใสวัยสิบเอ็ดขวบ และส่งสายจูงเจ้ามอคค่าให้จอมทัพ

“ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน คิดถึงจังเลยครับ” จอมทัพเห็นความอ่อนโยนที่ศิราแสดงต่อเด็กหญิงใบหน้าจิ้มลิ้ม แม้จะเป็นเด็ก แต่ส่วนสูงไม่ธรรมดาเลย เพราะดูสูงกว่าตนเสียอีก

“ลุงศิราโกหก” เดวา ลูกสาวของนีรากับเรน กระเง้ากระงอดใส่คนเป็นลุง

“ลุงโกหกอะไร หืม?”

“ถ้าลุงศิราคิดถึงเดวาจริง ลุงศิราก็ต้องไปหาเดวาที่บ้านสิคะ”

“คุณยายให้มาตามใช่ไหม” ศิรารู้ได้ในทันทีว่าคนเป็นแม่ต้องให้หลานสาวมาตามเขาไปหา คงรู้ว่าวันนี้เขากลับจากอเมริกาแล้ว

“ใช่ค่ะ คุณยายบอกให้ลุงศิราไปกินข้าวด้วย คุณตาบอกจะตัดออกจากกองมรดกด้วยถ้าลุงศิราไม่ไปกินข้าว”

“แค่ลุงไม่ไปกินข้าวด้วยถึงกับตัดออกจากกองมรดกเลย คุณตาใจร้ายจัง”

“ลุงศิราไม่ว่าคุณตาสิคะ คุณตาแค่อยากให้ลุงศิราไปกินข้าวด้วย” ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้องตาเดลของเดวา หากใครว่า หลานสาวคนนี้พร้อมปกป้องเสมอ

“ขอโทษครับที่ว่าคุณตาของเดวา”

“มรดกของลุงศิราเป็นของเหนือแล้วนะครับ” เสียงตะโกนของเหนือดังมาก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งมาถึง วิ่งแข่งกันมากับน้องชายฝาแฝด น้องชายวัยสี่ขวบทั้งสองของพี่เดวา และยังมีหนูน้อยเวลาวัยหกเดือนอีกคน หากวิ่งได้ ก็คงวิ่งตามติดพี่ๆ มาแล้ว

“น่านยึดมรดกของลุงธารามาแล้วด้วย หนีเที่ยวเก่ง คุณตาตัดออกจากกองมรดกเลย”

“พี่ชื่อไรครับ” เหนือเป็นคนแรกที่ทักทายจอมทัพ

“จอมครับ”

“พี่จอมเป็นคนงานคนใหม่ของลุงศิราเหรอครับ”

“ครับ พี่เพิ่งมาทำงานวันนี้วันแรก”

“ถึงว่าเหนือไม่เคยเห็นพี่จอมเลย”

“สวัสดีค่ะพี่จอม เดวานะคะ”

“สวัสดีครับพี่จอม น่านครับ”

“สวัสดีครับ” จอมทัพทักทายหลานๆ ของศิรา

“หมาพี่จอมเหรอครับ” น่านตื่นเต้นที่เห็นเจ้ามอคค่า

“ของนายศิราครับ”

“มันชื่อมอคค่าครับ มอคค่าไม่มีบ้าน ลุงเลยเอามาอยู่ด้วย” ศิราบอกหลานๆ

“แล้วลุงศิราเจอมอคค่าได้ยังไงคะ”

“เจอที่นิวยอร์กครับ แล้วลุงจะเล่าให้ฟังนะ ลุงว่าเราไปกันดีกว่า เดี๋ยวคุณตากับคุณยายจะรอ มอคค่าจะได้ไปหาคุณตาคุณยายด้วย มาโนช”

“ครับนาย” มาโนชรีบวิ่งมาหาคนเป็นนาย

“กินข้าวเสร็จ พาจอมไปส่งที่เรือนด้วย”

“ครับนาย”

“พี่จอมไปกินข้าวกับเดวาไหม คุณยายของเดวาทำอาหารอร่อยนะคะ”

“พี่ไปกินกับคนงานคนอื่นๆ ดีกว่าครับ” จอมทัพบอกอย่างเจียมตัวในฐานะของตน

“ไปครับเด็กๆ ไปมอคค่า” ศิราคว้าสายจูงเจ้ามอคค่ามาจากจอมทัพ เดินออกไปกับหลานๆ

“มอคค่าไปหาคุณตาคุณยายกันนะ”

“มอคค่า หมานิวยอร์ก แล้วแบบนี้เหนือต้องสปีคอิงลิชกับมอคค่าไหมครับ”

เสียงลุงหลานพูดคุยกันไปตลอดทาง จอมทัพมองตามตาละห้อย

“จอมไปกินข้าว”

“ครับ” จอมทัพตามมาโนชไปยังรถกระบะ เพื่อไปกินข้าวเย็นที่โรงอาหารสำหรับคนงาน