ตอนที่ 7 ประวัติของจอมทัพ

“น้า ฉันทำอะไรผิด ทำไมนายต้องไล่ฉันออก” มาโนชตกอยู่ในสภาพหมดอาลัยตายอยาก หลังจากสติแตกกระเจิดกระเจิงมาก่อนหน้านี้ ที่ต้องมาตกงานแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“หรือว่านายจะเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันอย่างที่พวกคนงานพูด” กำปอเคยได้ยินคนงานพูดกันว่าที่เจ้านายหนุ่มไม่ยอมแต่งงาน เพราะชอบผู้ชายด้วยกัน ด้วยไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนไปมาหาสู่ จะมีก็แต่คนที่ชื่อ คิว ที่รู้กันว่าเป็นเพื่อนสนิทที่เรียนมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน

จอมทัพตกใจคำรำพึงรำพันของกำปอ นี่อย่าบอกนะว่าคิดผิดที่ปลอมตัวเป็นผู้ชาย

เหตุผลที่เลือกปลอมตัวเป็นผู้ชายเพื่อมาสมัครเป็นคนงานไร่จันทรัช ก็คิดว่าจะปลอดภัยจากการถูกคุกคามระหว่างชายหญิง แต่นี่กลับต้องมาเจอเจ้าของไร่เป็นพวกชายรักชาย อย่าบอกนะว่าที่รับตนเข้าทำงานอย่างง่ายดายเป็นเพราะถูกตาต้องใจ

คราวนี้เป็นจอมทัพที่กำลังสติหลุดลอย จะมาล้วงข้อมูลไร่จันทรัช แต่กลับกลายเป็นว่าจะถูกเจ้าของไร่ล้วงเสียเอง

“ฉันจงรักภักดีกับนายศิรามาตลอด ทำไมนายถึงไล่ฉันออก น้า~~” มาโนชตัดพ้อคร่ำครวญ

“เอ็งก็ตีโพยตีพายอยู่นั่น ข้ายังไม่ได้ยินนายศิราบอกสักคำว่าไล่เอ็งออก”

“ฉันเป็นผู้ช่วยของนาย น้าก็รู้ แล้วจู่ๆ นายรับไอ้จอมมาเป็นผู้ช่วย น้าจะให้ฉันคิดเป็นอื่นไปได้ยังไง” มาโนชกระแทกเสียงใส่จอมทัพอย่างคนพาล

“ข้าว่านะ ถ้าเอ็งยังเอาแต่ตีตนก่อนไข้อยู่อย่างนี้ นายได้ไล่เอ็งออกแน่ ไปทำหน้าที่ผู้ช่วยของเอ็งสิวะ” กำปอบอกอย่างรำคาญ แต่ก็เตือนสติมาโนชไปในคราวเดียว

“จริงของน้า ฉันไปหานายดีกว่า” ว่าแล้วมาโนชก็วิ่งไปหาผู้เป็นนายเร็วรี่ แต่ก็ไม่วายถลึงตาใส่จอมทัพอย่างขุ่นเคืองเรื่องที่คนเป็นนายรับมาทำงานในหน้าที่เดียวกับตน

“เอ็งก็ตามข้ามา” กำปอเดินนำจอมทัพไปยังสำนักงาน

จอมทัพกวาดสายตามองไปรอบๆ ที่นี่มีเอกสารมากมาย อาจจะมีเอกสารสำคัญที่ไหมทิพย์ต้องการ แต่ก็เกิดโต้แย้งในความคิด ไม่มีทางที่เอกสารสำคัญจะถูกเก็บอยู่ที่นี่ หรือหากอยู่ที่นี่จริงก็ต้องถูกเก็บไว้อย่างมิดชิด อย่างเช่นตู้เอกสารที่ล็อกกุญแจ หรือตู้เซฟ แต่นี่กับมีแต่ตู้ที่เปิดโล่ง

“เอ้า จะทำไหมงาน” เสียงเข้มดุของกำปอทำให้จอมทัพออกจากห้วงความคิด

“ทะ...ทำครับ”

“บัตรประชาชนมา”

“ครับๆ” จอมรีบหยิบบัตรประชาชนให้กำปอ

กำปอสอบประวัติของจอมทัพ พร้อมกับพิมพ์เข้าสู่คอมพิวเตอร์

“น้าครับ” จอมทัพเอ่ยขึ้นหลังจากบอกประวัติตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าถูกทำขึ้นมาเช่นเดียวกับบัตรประชาชน

“ว่าไง” แม้จะอายุใกล้ห้าสิบ แต่กำปอก็สามารถใช้คอมพิวเตอร์ได้อย่างคล่องแคล่ว ถามโดยไม่ละสายตาไปจากสิ่งที่ทำ

“นายศิราเป็นพวกชายรักชายจริงๆ เหรอน้า” จอมทัพตัดสินใจถามเรื่องที่หวั่นใจ

“ข้าก็ไม่แน่ใจ เคยได้ยินแต่พวกคนงานพูดกัน”

“แล้วทำไมคนงานถึงพูดกันล่ะครับ”

“เอ็งนี่มันช่างสงสัยจริงๆ”

“ก็ผมต้องไปพักกับนายนี่น่า”

“ถึงนายจะเป็นแบบนั้นหรือไม่ได้เป็น นายก็ไม่เอาเอ็งหรอก”

“ทำไมน้าถึงแน่ใจล่ะ”

“คนอย่างนายศิราไม่มาชายตามองพวกคนงานหรอก มันจะเสียการปกครอง”

“น้าแน่ใจนะ” ได้ยินดังนั้นจอมทัพก็ใจชื้นขึ้น

“เอ๊ะไอ้นี่ ถามอยู่นั่น วันนี้ข้าจะทำเสร็จไหมประวัติเอ็งเนี่ย เดี๋ยวต้องเอาไปให้นายศิราอีก” กำปอเริ่มหงุดหงิดที่การทำประวัติคนงานไปไม่ถึงไหน หากช้าคนเป็นนายอาจจะไม่พอใจเอาได้

ไม่ใช่แค่จอมทัพมีเรื่องสงสัยในตัวคนเป็นนาย กำปอเองก็มีเรื่องสงสัยเช่นเดียวกัน แต่เป็นเรื่องที่เจ้านายหนุ่มรับจอมทัพมาเป็นคนงานง่ายๆ ทั้งที่เข้มงวดมาตลอดตั้งแต่มีหนอนบ่อนไส้ในไร่

“ผมไม่ถามแล้วก็ได้”

“เออ” กำปอกระแทกเสียงตอบอย่างรำคาญ ตั้งหน้าตั้งตาบันทึกประวัติจอมทัพ

เรือนไม้สักริมน้ำตก

“นายจะไล่ผมออกเหรอครับ ผมทำอะไรให้นายไม่พอใจ หรือผมทำงานพลาดครับ นายถึงจะไล่ผมออก” มาโนชรวบรวมความกล้าถามเจ้านายหนุ่มออกไป แม้จะหวาดหวั่นคำตอบเป็นอย่างมาก

“ฉันพูดอย่างนั้น?” ศิราเลิกคิ้วถาม โดยไม่ได้ละความสนใจไปจากเจ้าสี่ขาตรงหน้า ที่นอนหงายบนเบาะนุ่มให้ลูบท้องอย่างแสนรู้

“ก็นายรับไอ้จอม...นายรับจอมทัพมาเป็นผู้ช่วยแทนผม” ความน้อยใจทำให้มาโนชตั้งแง่อคติจอมทัพ เพราะเป็นต้นเหตุที่ทำให้ตนตกงาน

“ฉันจะมีผู้ช่วยสองคนไม่ได้หรือไง”

“แสดงว่านายไม่ได้จะไล่ผมออกใช่ไหมครับ” มาโนชยิ้มขึ้นมาได้อย่างโล่งอก เป็นอย่างที่กำปอพูด เขาตีตนก่อนไข้ไปเอง

“ถ้ายังไม่เลิกถาม ฉันจะไล่ออกเดี๋ยวนี้” ไม่เคยมีความคิดในหัวของศิราที่จะไล่มาโนชออกจากการเป็นผู้ช่วย แม้จะกวนบาทาไปบ้างตามนิสัยคนขี้เล่น แต่ก็ถือว่ารู้ใจเขาทุกอย่าง และไม่เคยทำงานผิดพลาด

“ที่นายเลื่อนเวลากลับ เพราะเจ้าตัวนี้หรือครับ อะ...อ้าว” มาโนชมองเจ้าสี่ขาที่หลับพริ้ม เพราะเคลิบเคลิ้มที่มีคนเกาพุงให้ หรือไม่ก็เหนื่อยจากการเดินทางไกล แต่แล้วจู่ๆ มันก็ลุกพึ่บพั่บราวกับได้ยินอะไรที่คุ้นเคย ก่อนจะวิ่งหูลู่ออกไปพร้อมส่งเสียงเห่าด้วยความดีใจ

โฮ่งๆ

จอมทัพมองเจ้าสุนัขสายพันธุ์บีเกิ้ลที่วิ่งมาทางตนกับกำปอด้วยความประหลาดใจ มันเหมือนเจ้ามอคค่ามาก แต่จะเป็นไปได้อย่างไรที่เจ้ามอคค่าจะมาอยู่ที่นี่

เจ้าสุนัขสายพันธุ์บีเกิ้ลวิ่งวน สลับตะเกียกตะกายจอมทัพ แสดงความดีใจแบบบ้าคลั่ง

ก่อนที่เครื่องบินจะเหินฟ้าพาศิรากลับประเทศไทย ไม่รู้ว่าอะไรดลจิตดลใจให้เขาตัดสินใจกลับไปหาเจ้ามอคค่า และเป็นสาเหตุทำให้เขาต้องเลื่อนวันเดินทางกลับ เพื่อทำเรื่องนำมันกลับมาด้วย

ปฏิกิริยาของเจ้ามอคค่าเป็นเครื่องยืนยันได้ว่า จอมทัพคือบาริสต้าสาว เพราะแค่เสียงฝีเท้าของเธอ เจ้ามอคค่ายังจำได้

“นี่ถ้าผมไม่รู้มาก่อนว่านายพากลับมา ผมนึกว่าเป็นหมาของจอมแล้วนะครับ” แม้แต่มาโนชยังรู้สึกว่าเจ้ามอคค่ากำลังดีใจที่ได้เจอเจ้าของ และความขุ่นเคืองที่มีต่อจอมทัพได้มลายหายไปแล้ว เพราะตนยังได้ทำหน้าที่ผู้ช่วยของคนเป็นนาย

“นั่นสิ” ศิรายกยิ้มมุมปาก

“จอมอุ้มมา หมาของนายหรือครับ” กำปอให้จอมทัพอุ้มเจ้ามอคค่าตามมา ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้ไปไหน เพราะมันเอาแต่วิ่งดักหน้าดักหลัง ตะเกียกตะกายดีใจไม่เลิก ขนาดถูกอุ้มขึ้นมายังเลียหน้าเลียตา ก่อนจะเอ่ยถามคนเป็นนาย

“ใช่ หมาของฉันเอง มันชื่อมอคค่า” ศิราตอบ พร้อมจับสังเกตปฏิกิริยาของจอมทัพ แม้จะพยายามหลบซ่อนความตกใจยามได้ยินชื่อของเจ้าสุนัข แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเขาไปได้

“อย่าบอกนะครับว่านายพาข้ามน้ำข้ามทะเลมาด้วย”

“ใช่ ฉันพาข้ามน้ำข้ามทะเลมาด้วย มอคค่าถูกเจ้าของทำร้าย เลยต้องไปอยู่ศูนย์พักพิงสัตว์ที่นิวยอร์ก” ยิ่งได้ฟังเรื่องราวของเจ้ามอคค่า จอมทัพก็ยิ่งเผยพิรุธให้ศิราเห็น ความแปลกใจระคนความตื่นเต้นฉายชัดบนใบหน้าเนียนเกลี้ยงเกลา

“เป็นบุญของเจ้ามอคค่าแล้วครับที่ได้มาอยู่กับนายศิรา นี่ครับประวัติของจอม” จากความโชคร้ายของเจ้ามอคค่าในวันนั้น จะกลายเป็นความโชคดีที่ได้มาอยู่กับเจ้านายหนุ่ม กำปอมั่นใจว่าเจ้ามอคค่าจะได้รับความรักและการดูแลอย่างดี ก่อนจะยื่นแฟ้มประวัติของจอมทัพไปให้

ศิรารับแฟ้มประวัติของจอมทัพมาอ่าน ก่อนจะเดินไปนั่งยังชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้สักใต้ถุนเรือน

“ตามมา” กำปอให้จอมทัพตามเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะ

จอมทัพวางเจ้ามอคค่าลง แล้วเดินตามกำปอไป เจ้ามอคค่าก็เดินตามไม่ห่าง

“ชื่อจริง จอมทัพ ชื่อเล่น จอม อายุยี่สิบปี จบ ม.3 ทำไมไม่เรียนต่อให้จบ ม.6 มันเป็นการศึกษาขั้นพื้นฐาน” ศิราอ่านประวัติของจอมทัพ และเอ่ยถามไปด้วย

“ไม่มีเงินครับ” จอมทัพตอบ โดยมีเจ้ามอคค่านอนเกยที่เท้า

“แล้วก่อนหน้านี้ทำงานอะไรที่พะเยา” ตามบัตรประชาชน ที่อยู่ของจอมทัพอยู่ที่พะเยา

“รับจ้างทั่วไปครับ”

“แล้วทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่” ศิราวางแฟ้มประวัติลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องคนตรงหน้า ยิ่งทำให้จอมทัพรู้สึกประหม่า

“มีคนบอกว่าที่นี่นายจ้างไม่เอารัดเอาเปรียบ และมีที่พักให้ครับ”

“ใครบอก”

“คนที่เคยทำงานที่นี่ครับ แต่ตอนนี้ไม่ได้ทำแล้ว”

“ใคร”

“ผมก็ไม่รู้จักครับ เขารู้ว่าผมกำลังหางานก็เลยแนะนำ”

“แล้วปกติพักที่ไหน”

“ผมเช่าห้องอยู่ครับ แต่ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า ผมเลยต้องอาศัยนอนวัด”

“พูดเหมือนไม่มีพ่อแม่หรือญาติ”

“ครับ ผมตัวคนเดียว” จอมทัพพูดอย่างไม่ติดขัด ด้วยซักซ้อมมาเป็นอย่างดี แต่ใจก็อดค่อนขอดคนหน้านิ่งไม่ได้ ที่เอาแต่ตั้งคำถาม

“แล้วสัมภาระมีแค่นี้ใช่ไหม” ศิรามองกระเป๋าเป้ที่ติดตัวจอมทัพมา

“ครับ” จอมทัพโล่งอกที่ศิราไม่ถามถึงพ่อแม่ เพราะไม่อยากพูดว่าแม่ตายไปแล้ว ส่วนพ่อนั้นสามารถพูดได้อย่างไม่รู้สึกอะไร

“น้ากำปอกลับไปทำงานเถอะ” เมื่อหมดคำถาม ศิราจึงให้กำปอกลับไปทำงานต่อ

“ครับนาย” กำปอลุกออกไปเมื่อหมดหน้าที่ของตน

“แล้วไม่มีงานหรือไง” ศิราหันไปถามมาโนชที่นั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ

“มะ...ผมไปตรวจงานที่ฟาร์มก่อนครับ” คำว่า ไม่มี ถูกกลืนหายเมื่อเห็นสายตาดุดันของคนเป็นนาย มาโนชคว้าแฟ้มเอกสารแล้วรีบลุกออกไป

“แล้วนายจะให้ผมเริ่มงานจากตรงไหนครับ” จอมทัพอึดอัดจนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องยามถูกสายตาคมกริบจ้องมอง แต่ก็ต้องพยายามทำตัวให้ปกติ ไม่เช่นนั้นจะเผยพิรุธออกมาให้ถูกจับได้

“เอาของไปเก็บ แล้วไปที่ฟาร์มกับฉัน ตามฉันมา” ศิราเดินนำจอมทัพขึ้นไปบนเรือน