บทที่ 2

บทที่ 1

"...เบบี้...พี่คิดถึงเธอ" ลีโอนาร์โดเอ่ยทันทีที่ถอนจูบออกมา เขาเอ่ยคิดถึงเธอเป็นครั้งแรกและเรียกเธอด้วยสรรพนามหวานหยดต่อหน้าพี่ชายของเธอ ทำเอาเธอแก้มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เธอแอบช้อนตามองสีหน้าของพี่ชายของเธออย่างอายๆ และเกรงใจพี่ชายอยู่ไม่น้อย

"ถอยออกไปนะ ถอยออกไปไกลๆ เลย" สาวน้อยแสร้งทำเหมือนไม่ชอบใจเพื่อลบเกลื่อนความเขินอายทันทีที่เห็นสายตาที่คู่หมั้นหนุ่มมองลงมาที่เธอเต็มไปด้วยความคิดถึง โหยหาอย่างเปิดเผยเป็นครั้งแรก

"เบาได้ก็เบาหน่อย...ที่นี่สนามบิน" เคนตะเอ่ยปรามเพื่อนรักเพราะห่วงภาพลักษณ์ของน้องสาว กลัวผู้คนบริเวณนั้นจะมองน้องสาวของตนในทางที่ไม่ดี ก่อนจะมองไปที่ใบหน้าจิ้มลิ้มของน้องสาว

"ดูหน้าน้องกูหน่อยก็ดี...หน้าแดงอย่างกับตูดลิง" เคนตะเอ่ยแซวน้องสาว ลีโอนาร์โดไม่สนใจคำพูดของเพื่อน เขาโน้มใบหน้าลงไปหอมหน้าผากมนของคู่หมั้นสาวฟอดใหญ่ ริมฝีปากหนากดจูบหนักๆ นานนับนาที

จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมคล้ายกลิ่นแป้งของเด็กทารกอย่างคลั่งไคล้ เขาคลั่งไคล้กลิ่นของเธออยู่ตลอดเวลา กลิ่นที่ไม่ปรุงแต่ง ไม่ฉีดน้ำหอมราคาแพง เป็นกลิ่นกายเฉพาะตัวของเธอ กลิ่นที่เหมือนกับกลิ่นแป้งเด็กทารกแรกเกิดมันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย อยากจะฟัด อยากจะอยู่ใกล้ๆ เธอตลอดเวลา

"กลับบ้านเลยไหมพี่จะไปส่ง" มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามคู่หมั้นสาว

"...อืม" สาวน้อยตอบสั้นๆ ในลำคอด้วยยังเขินอายและยังงอนเขาอยู่

@คฤหาสน์หรูของครอบครัวมิกิ

"คุณหนูกลับมาแล้ว...นมทำอาหารเอาไว้รอคุณหนูเยอะเลยค่ะมีแต่ของที่คุณหนูชอบทานทั้งนั้นเลยค่ะ" แม่นมลูกเสี้ยวญี่ปุ่น ผู้ดูแลมิกิและพี่ชายของเธอตั้งแต่ยังแบเบาะเดินออกมาต้อนรับด้วยความดีใจที่ได้เห็นคุณหนูของตนย้ายกลับมาอยู่ประเทศไทยอีกครั้ง มิกิเกิดที่ประเทศไทยและใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศไทยจนอายุ 11 ขวบ ก็ย้ายไปเรียนที่ประเทศอังกฤษ

ตั้งแต่ที่มิกิย้ายไปเรียนที่อังกฤษ เธอก็ไม่เคยกลับมาที่ประเทศไทยอีกเลยจนกระทั่งเธออายุครบ 18 ปี เมื่อเดือนที่แล้ว ลีโอนาร์โดบินลัดฟ้าไปหมั้นหมายเธอที่ประเทศอังกฤษและทำข้อตกลงที่เธอไม่สมยอม บังคับเธอให้ย้ายกลับมาเรียนที่ประเทศไทย

ถึงเธอจะไม่สมยอมแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะคำสัญญาของรุ่นบิดามารดาที่มีต่อกันทำให้เธอต้องจำใจรับผิดชอบคำสัญญานั้น

"สวัสดีค่ะนม หนูคิดถึงนมมากเลย แล้วก็คิดถึงอาหารฝีมือนมมากๆ ด้วยค่ะ วันนี้มีอะไรให้หนูทานบ้างคะ หนูหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว" มิกิเดินเข้าไปสวมกอดแม่นมด้วยความคิดถึงพลางออดอ้อนเสียงหวาน โดยมีลีโอนาร์โดและพี่ชายของเธอกำลังเดินตามเข้ามา

"วันนี้นมทำอาหารรอต้อนรับคุณหนูเยอะเลยค่ะ มีทั้งอาหารญี่ปุ่นและอาหารไทยแบบที่คุณหนูชอบทาน นมทำแกงมัสมั่นแบบที่คุณหนูชอบทานด้วยนะคะ"

"ดีจังเลยค่ะ ถ้างั้นนมรีบจัดอาหารขึ้นโต๊ะให้หนูเลยค่ะหนูหิวจะแย่อยู่แล้ว" มิกิใช้มือบางลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเอง ก่อนจะเดินกอดแขนแม่นมเข้าไปภายในห้องอาหาร

"เบบี้...มานั่งบนตักพี่มา" ทันทีที่มิกิกำลังจะหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ทานอาหาร ลีโอนาร์โดก็จับเรียวแขนเล็กพลางกระตุกเล็กน้อย ทำให้ร่างของเธอถลาเข้าไปชนกับแผงอกแกร่ง

"ไม่เอา หนูไม่ชอบนั่งตักคนอื่น" เธอเบือนหน้าหนีคู่หมั้นหนุ่ม ยังคงเคืองที่เขาจัดแจงเรื่องเรียนและเรื่องย้ายกลับมาอยู่ที่ไทยให้เธอทั้งหมดโดยที่เธอไม่เต็มใจ

"เมื่อไหร่จะเลิกงอนมันสักที...ยังไงน้องก็ต้องกลับมาอยู่ไทยอยู่แล้วจะกลับมาตอนนี้หรือกลับมาตอนไหนก็ต้องกลับมาอยู่ดี...เลิกงอนมันได้แล้ว" เคนตะเอ็ดน้องสาว ด้วยความเหนื่อยใจกับความขี้งอนของเธอเต็มที

"จะไม่เลิกงอนพี่จริงๆ เหรอ อยากไปเที่ยวไหมเดี๋ยวพี่พาไปเที่ยวทะเล ทะเลที่ไทยสวยนะ หรืออยากไปเกาะส่วนตัวไหม พี่มีเกาะส่วนตัวเยอะให้หนูเลือกเลยว่าหนูอยากไปที่ไหน" ลีโอนาร์โดพยายามเอ่ยง้อคู่หมั้นสาวด้วยสิ่งที่เธอชอบ มิกิชอบทะเล และอาหารทะเลมาก ทว่าติดตรงที่เธอว่ายน้ำไม่เป็น

"ทะเลเหรอ" เด็กสาวเผลอยิ้มดีใจออกมา

"อยากไปไหม" ลีโอนาร์โดเอ่ยถามคู่หมั้นสาวอีกครั้งพร้อมกับลูบผมเธอไปด้วยพลางหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ต่อหน้าพี่ชายของเธอ เคนตะมองเอ็ดลีโอนาร์โดเล็กน้อยแต่ไม่ได้ต่อว่าอะไร

"ชิ ใครเขาอยากจะไป" เด็กสาวนึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังงอนเขาอยู่จึงกล่าวออกไปแบบนั้น

"เบบี้เลิกงอนพี่ได้แล้ว" มาเฟียหนุ่มพยายามง้อเธออย่างใจเย็น ปกติเขาไม่เคยง้อใคร และเป็นคนที่มีความอดทนต่ำ มิกิเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขายอมง้อและยอมพูดจาดีด้วย โดยปกติแล้วเขาไม่ใช่คนอ่อนโยนหรืออบอุ่นเลยสักนิด เขาเป็นคนดุร้าย มีนิสัยหัวรุนแรง

และด้วยอำนาจที่เขามีทำให้เขาไม่จำเป็นต้องอ่อนข้อให้ใคร หรือก้มหัวง้อใคร ทว่ามิกิคือคนแรกที่เขายอมอ่อนข้อให้และมิกิยังเป็นข้อยกเว้นในแทบจะทุกเรื่องของเขา

@หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

"ไปโรงเรียนวันแรกยังจะตื่นสายอีกนะ ลงมาทานมื้อเช้าได้แล้วจะได้รีบไปโรงเรียน เปิดเรียนวันแรกไม่ควรจะไปโรงเรียนสาย" เคนตะเอ็ดน้องสาวที่เอาแต่นอนขี้เซาปลุกไม่ยอมตื่น กำลังเดินงัวเงียลงมาจากบันไดชั้นสองของคฤหาสน์ด้วยอย่างอิดออด

"ก็น้องเจ็ทแล็กนี่ เพิ่งกลับจากอังกฤษแค่หนึ่งสัปดาห์ก็จะให้น้องไปโรงเรียนแล้วเหรอ น้องยังอยากนอนพักที่บ้านอยู่เลยยังไม่อยากออกนอกบ้านตอนนี้"

"เจ็ทแล็กอะไรนี่มันผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ข้ออ้างของคนขี้เกียจตื่นเช้าไปเรียนสิไม่ว่า" เคนตะส่ายหน้าเบาๆ อย่างเหนื่อยใจ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหนู เช้านี้จะรับเป็นโจ๊กหมูหรือข้าวต้มกุ้งดีคะ" มิว แม่บ้านสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกับเคนตะเดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารให้กับมิกิพลางเอ่ยถามอย่างสนิทสนม

"แค่ขนมปังกับนมก็พอ เช้าๆ ฉันไม่ค่อยหิว"

"ขนมปังกับนมสำหรับคุณหนูค่ะ" มิวรับคำสั่งก่อนจะหยิบขนมปังและนมบนโต๊ะอาหารยื่นให้มิกิพลางโค้งศีรษะเล็กน้อย

"ขอบใจจ้ะ" มิกิรับขนมมาถือเอาไว้โดยใบหน้ายังคงอาการง่วงงุน

"วันนี้ไอ้ลีโออาสาเป็นคนไปส่งน้อง...มันน่าจะใกล้มาถึงแล้ว" เคนตะกล่าวพลางมองไปที่นาฬิกาติดผนังเพื่อดูเวลา

"วันนี้พี่มีประชุมกับทางสถานทูตคงไปรับน้องที่โรงเรียนไม่ได้ ไปโรงเรียนวันแรกให้ไอ้ลีโอไปรับไปส่งเลยก็แล้วกัน" เคนตะพูดจบประโยค เสียงรถยนต์คันหรูของใครบางคนก็ขับเข้ามาจอดตรงประตูหน้าคฤหาสน์หรูทันที และคงจะเป็นรถยนต์ของใครไปไม่ได้นอกจาก รถยนต์คันหรูของลีโอนาร์โด

****

เรื่องนี้เป็นนิยายเก่าของไรต์น้า การบรรยายจะไม่ลื่นไหลเท่าไหร่ เรื่องนี้ไรต์จะไม่เน้นบรรยาย จะไม่อธิบายอะไรมากน้า จะเน้นเป็นประโยคสนทนาและฉากxxxกันมากกว่า ถ้างงก็คืองงไปด้วยกัน นักอ่านงง คนแต่งก็งง ไรต์จะพยายามรีไรต์ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้งับบ ฝากกดถูกใจ และ กดเก็บเข้าชั้นด้วยนะครับบ

ปล. ฉบับเดิมชื่อเรื่อง ขย่มรักยัยคู่หมั้น แต่ปัจจุบัน ไรต์เปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น 'ขย้ำรักคู่หมั้น' และเปลี่ยนชื่อตัวละครใหม่ ดำเนินเรื่องบางส่วนใหม่ ตอนนั้นไรต์เพิ่งเริ่มเขียนนิยาย ยังไม่มีประสบการณ์ เขียนตามอารมณ์ หากอ่านแล้วไม่สมเหตุสมผล หรือ พระเอกประสาทแดกมากไป ไรต์ต้องกราบขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย วอนนักอ่านโปรดเข้าใจ