บทที่ 9

“บังคับเขา?”

(ประมาณนั้น)

“บังคับเขาแบบนี้ แล้วเขาจะรักมึงกลับไหม” พลชเตือนเพื่อนกลาย ๆ เขารู้ว่าไม่มีประโยชน์เพราะราฟาเอลตัดสินใจไปแล้ว แต่บางทีเวลาที่เหลืออีกไม่นานอาจจะเปลี่ยนอะไรได้บ้าง

อีกฝ่ายเงียบไปนานจนซีอีโอหนุ่มถอนหายใจ มาแบบนี้คงดื้อเงียบและไม่ยอมเปลี่ยนใจแน่ ๆ เขาไม่เคยเข้าใจความรักไร้สาระพวกนี้เลย มันจับต้องไม่ได้ มีอยู่จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้

“เอาเป็นว่าขอให้มึงโชคดี แล้วเจอกันที่อิตาลี”

.

.

ไอรินเดินตามร่างสูงใหญ่เข้าไปในเพนท์เฮ้าส์เงียบ ๆ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนจู่ ๆ วิลล์ก็ออกมาบอกให้เธอเลิกงานแล้วกลับบ้านกับบอสก่อนเวลา เลขาสาวไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ถ้าให้เดาก็คงเป็นเพราะสายที่วิลล์รับตอนนั้น

“ไอริน”

“คะ อ๊ะ!”

ร่างบอบบางถูกดันลงบนโซฟาตัวใหญ่ในพริบตา ไม่ทันได้ตั้งตัวร่างหนัก ๆ ก็ตามมาคร่อมทับจนขยับหนีไม่ได้ ไอรินเบิกตากว้าง มองใบหน้าหล่อเหลาที่ชิดใกล้ด้วยความตื่นตระหนก

“บอสคะ!”

“ผมต้องไปอิตาลี คืนนี้”

“คืนนี้เลยเหรอคะ”

“ใช่ ผมอยากพาคุณไปด้วย แต่ติดเรื่องวีซ่า” พลชถอนหายใจ ถ้าไม่ติดเรื่องนี้เขาคงพาไอรินไปด้วย น่าเสียดาย “คืนนี้คุณรอดตัวไป แต่กลับมาเมื่อไหร่ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่”

“บอสขู่รินเหรอคะ”

“ไม่ได้ขู่ แค่อยากให้คุณเตรียมตัวไว้ ผมเป็นคนเซ็กซ์จัดมาก เผื่อว่าคุณไม่รู้”

เขาตอกย้ำสิ่งที่ไอรินต้องรู้ด้วยการเสียดสีแก่นกายที่ขยายใหญ่กับต้นขาเรียว ไอรินสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อคืนก็ทำไปครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อกลางวันก็อีกครั้ง ตอนนี้บอสยังจะ..

“บอส จะทำอีกเหรอคะ”

“ผมก็อยากทำนะ แต่ไม่มีเวลาขนาดนั้น” ความเสียดายถูกส่งผ่านน้ำเสียงเข้ม พลชถอนหายใจอีกครั้ง เขารู้ว่าถ้าทำมันจะกินเวลานานจนตกเครื่องได้ “ผมไม่ทำหรอก แต่ขอมัดจำไว้ก่อน”

กระโปรงตัวสวยถูกถลกขึ้นอย่างรวดเร็วจนไอรินไม่ทันได้ต่อต้าน หญิงสาวอ้าปากค้างให้กับความมือไวของชายหนุ่ม พริบตาเดียวมือหนาก็ตะปบเข้าที่กึ่งกลางกายของเธอเต็ม ๆ บีบคลึงเนื้อนุ่มผ่านแพนตี้ลูกไม้ตัวจ้อย

“บอสคะ! อ๊ะ”

“อย่าต่อต้านผมไอริน ผมมีเวลาไม่มาก”

“บอสคะ บอส อ๊าา มัน.. อื้อ” เสียงหวานครางกระเส่าจนพูดไม่เป็นประโยค ไอรินพยายามงับริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงน่าอายเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าพลชจะไม่ชอบใจเท่าไหร่

“คุณทำให้ผมมีความสุขสองรอบแล้ว ครั้งนี้ให้ผมทำให้คุณบ้าง ไม่ต้องกลั้นเสียง ผมอยากฟังเสียงของคุณ”

“บะ บอสไม่ต้องใส่ใจรินมากก็ได้นะคะ อ๊ะ มันคือหน้าที่ของรินอยู่แล้ว”

“ผมไม่ชอบเอาเปรียบคู่นอน” พลชย้ำเสียงเข้ม “ผมอยากให้คุณรู้ว่าเซ็กซ์ที่ดีมันวิเศษแค่ไหน วันข้างหน้าถ้าคุณมีคนรักจะได้ไม่กลัว ผู้หญิงหลายคนหวาดกลัวเรื่องบนเตียงเพราะเคยเจอประสบการณ์ที่ไม่ดีในครั้งแรก คุณจะไม่เป็นแบบแน่นอน ผมรับปาก”

ชายหนุ่มคิดไปถึงอนาคตของไอริน เขาไม่อยากให้เธอหวาดกลัวกับเซ็กซ์จนไม่กล้าคบหาใครต่อ พลชไม่ได้จะกักขังไอรินไว้ตลอดชีวิต เมื่อถึงเวลาเขาก็จะปล่อยไอรินไป

พลชรู้ดีว่าระหว่างเราต้องจบลงในซักวัน แต่ระหว่างที่อยู่ด้วยกันเขาก็อยากให้ไอรินมีความสุขที่สุด

“แต่ อ๊า!”

ซีอีโอหนุ่มไม่อยากฟังคำโต้แย้ง เขายินดีมากกว่าถ้าได้ยินเสียงครางหวานหู ก้านนิ้วยาวลากขึ้นลงระหว่างกึ่งกลางกลีบเนื้อนุ่ม เขาอยากสัมผัสเธอโดยไม่มีแพนตี้ตัวจิ๋วมาขวางกั้น แต่ก็กลัวว่าถ้าถอดมันออกแล้วเขาจะอดใจไม่ไหว

กลัวว่าเพื่อนอย่างราฟาเอลจะไร้เพื่อนเจ้าบ่าวในงานแต่ง

“บอสคะ มัน อื้อ”

“เปียกแล้วนะไอริน” พลชกระซิบบอก ท้องนิ้วของเขาสัมผัสได้ถึงความชื้นที่ทะลุผ่านเนื้อผ้าบางเบาออกมา “คุณรู้สึกไวแบบนี้ทุกครั้งหรือเปล่า”

“ริน รินไม่รู้ค่ะ อะ อื้อ”

“อย่าบอกนะว่าแม้แต่ช่วยตัวเองก็ไม่เคย”

ไอรินส่ายหน้าเร็ว ๆ เธอเอาแต่เรียนและทำงาน จะเอาเวลาไหนไปทำเรื่องน่าอายแบบนั้นได้

“เด็กน้อย” พลชขยับใบหน้าเข้าไปชิดแก้มเนียน พ่นลมหายใจใส่จนหญิงสาวขนลุกไปทั้งตัว “ผมจะสอนให้เด็กน้อยอย่างคุณกลายเป็นหญิงสาวที่เร่าร้อนเอง”

ก้านนิ้วแข็งเสียดสีส่วนอ่อนไหวเป็นจังหวะหนักแน่น บดคลึงติ่งเนื้อน้อยที่ชูชันแข็งขืนจนแพนตี้ตัวจ้อยเริ่มเปียกเป็นวงกว้าง ซีอีโอหนุ่มพยายามห้ามใจอย่างหนักไม่ให้ถอดมันออกแล้วสอดใส่ท่อนเนื้อคับแน่นในกางเกงเข้าไป พลชอยากให้ครั้งแรกของไอรินน่าประทับใจกว่านี้ วันนี้เขาแค่อยากให้เธอจดจำและคิดถึงในยามที่เขาไม่อยู่

“เสียวไหม ไอริน”

“บอส อ๊ะ”

เสื้อราคาแพงถูกมือเรียวกำจนยับยู่ ไอรินหอบหายใจหนัก ซุกหน้าเข้ากับอกกว้างอย่างไร้ที่พึ่ง

“บะ บอสคะ ริน อา มันทรมาน”

“ทรมานก็ปล่อยออกมา”

“ริน ริน อื้อ”

เหมือนมีกองไฟขนาดใหญ่อยู่ภายในร่างกาย ท้องน้อยมันวูบไหวเหมือนอยู่บนรถไฟเหาะ ไอรินแอ่นตัวขึ้นหาก้านนิ้วยาวอย่างลืมอาย ลืมไปด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในห้องรับแขกที่ใครจะเข้ามาตอนไหนก็ได้

“บะ บอสคะ รินไม่ไหวแล้ว อ๊า” เธอร้องบอกอย่างทรมาน เงยหน้าขึ้นสบตาเจ้านายหนุ่มด้วยนัยย์ตาฉ่ำเยิ้ม “บอสขา บอส อ๊ะ”

“แตกออกมาสิไอริน”

พลชกระซิบเสียงพร่า ลงมือบดขยี้หนักหน่วงจนกระทั่งร่างกายบอบบางเกร็งกระตุก

“อ๊าา!!”

“เด็กดี”

.

.

.

.

.

TBC