บ่วงพยศ ซาตานเถื่อน ( ตระกูลมัส 1 )

EP2.จุดชนวน “คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้! ฉันมีธุระที่ต้องกลับไปทำ พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ!” คนตัวเล็กหันมาค้อนเข้าให้ เธออยากจะกรี๊ดใส่หน้าคนไม่รู้เรื่องดังๆ! นี่มันวันซวยอะไรของเธอ ถึงได้มาเจอคนอย่างเขา! ทั้งๆที่เธอเพิ่งเรียนจบกำลังเตรียมแผนการทำงาน แถมอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างเธอเธอวางแผนจะกลับไปเซอไพรส์ครอบครัวที่ประเทศไทยอีก เเล้วเขาจะจับเธอมาไว้เกาะกลางทะเลเพื่อ!!! “ฝันไปเถอะ! เธอจะต้องอยู่ที่นี่กับฉันจนกว่าไอ้ชาร์ลมันจะชิบหายกันไปข้างนึง!” เขาว่าพร้อมกับยิ้มเยาะ เหมือนเขาภูมิใจมากที่สามารถทำให้เธอโกรธจนเลือดขึ้นหน้าได้ “หาา….คุณมันบ้าไปแล้ว!” เธอด่าเขาอยากเหลืออด ใบหน้าขาวใสบัดนี้แดงก่ำเพราะกำลังโกรธแบบสุดๆ แต่มีหรือคริสเตียนจะสนใจ เขาจับเธอมาที่นี่ในฐานะอะไร เขานั้นรู้อยู่แก่ใจ การที่จะทำให้ไอ้ชาร์ลเจ็บปวดมากที่สุด ก็คงจะหนีไม่พ้นการที่เขาได้ครอบครองผู้หญิงคนนี้ก่อนมัน….เหมือนกับที่มันย่ำยีน้องสาวของเขาจนแหลกคามือยังไงล่ะ “เอาตัวเธอไป” ชายหนุ่มเปิดประตูห้องออกไปสั่งชาลีที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างหน้า มารีน่าสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ หญิงสาวดึงสติตัว

EP4.ไปไหนไม่ได้ มารีน่าถูกคริสเตียนเดินกำแขนมายังด้านล่างด้วยสภาพที่เธอใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งเพียงชิ้นเดียว ชาร์ลเมื่อเห็นดังนั้นก็ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาไม่น่าพลาดท่าให้ไอ้หมาลอบกัดนี่รู้จุดอ่อนของเขาเลย ถ้าหากมารีน่าเป็นอะไรไป! เขาจะไม่ปล่อยไอ้เวรนี่ไปง่ายๆแน่! “ว่าไงครับชาร์ลเพื่อนรัก มาหากูถึงนี่มีอะไรหรือเปล่า?” คริสเตียนเอ่ยถามด้วยหน้าตาอันแสนยียวนและกวนประสาท ซึ่งนั่นก็ทำให้ชาร์ลยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก “มึงต้องการอะไร? มึงจับรีน่ามาทำไม?” ชาร์ลรู้ดีว่าการที่เขาบุกมาถึงที่นี่ มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำอะไรตามใจได้ทั้งหมด ถึงจะอยากช่วยมารีน่ามากแค่ไหน แต่ที่นี่ก็คือถิ่นของคริสเตียน ต่อให้สู้กันไป เขาก็แพ้มัน! “สิ่งที่กูต้องการหรอ……” คริสเตียนเอ่ยจบก็หันมามองคนข้างๆ เขากำลังจะสื่อว่า สิ่งที่เขาต้องการคือตัว’เธอ’ไงล่ะ “ก็คงจะเป็นเมียมึงมั้ง ฮึ!” พูดจบก็หัวเราะเบาๆในลำคอ การกระทำนั้นทำให้มารีน่าเม้มปากเเน่น ต่อให้เจอกันเพียงแค่วันเดียว เขากลับทำให้เธอรู้สึกเกลียดได้มากมายอย่างน่าเหลือเชื่อ! “ไอ้เหี้ยคริส! มึง!” “อ๊ะๆ มึงจะทำอะไรที่

EP6.ฉันเกลียดคุณ รุ่งเช้าของอีกวัน ร่างกายอันแสนบอบช้ำของมารีน่าค่อยๆขยับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงด้วยความอ่อนล้า ภาพของเมื่อวานฉายมาในสมองของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่องรอยของการถูกกระทำชำเราจากคนป่าเถื่อนยังคงชัดเจนเหมือนเดิม น้ำตาเม็ดใสไหลลงมาอาบแก้มนวลอีกครั้ง เมื่อความเสียใจตีขึ้นหน้า ทำไมเธอต้องมาเจอเรื่องบ้าอะไรแบบนี้ด้วย! เธอไปทำกรรมอะไรเอาไว้นะมารีน่า….ทำไมถึงได้โคจรมาเจอคนเฮงซวยอย่างเขา! เมื่อคืนกว่าคริสเตียนจะปล่อยให้เธอได้นอนพักผ่อนก็ปาเข้าไปเกือบๆสี่ชั่วโมง ข้าวก็ไม่ได้กิน น้ำก็ไม่ได้อาบ ตอนนี้มารีน่าคิดไม่ตกว่าเธอควรจะทำยังไงต่อดี เขาไม่ได้ป้องกันกับเธอเลยสักครั้ง คราบน้ำรักของเขาและเธอยังคงเปื้อนที่นอนอยู่เลย บนเกาะนี้จะมียาพวกนั้นขายมั้ย? แล้วถ้าไม่มี หากเธอท้องกับคนบ้าอำนาจอย่างคริสเตียนขึ้นมาล่ะ! โอ้ย! แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว… แกร๊ก! “ผมเอาเสื้อผ้ามาให้คุณครับ แต่งตัวเสร็จแล้วลงไปทานข้าวนะครับ คุณคริสรออยู่” ชาลีเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถุงเสื้อผ้าหลายถุง ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งได้รับคำสั่งจากเจ้านายว่าให้หาเสื้อผ้ามาให้เธอและให้ตามเธอลงไปทาน

EP8.บทลงโทษNC ร่างกำยำก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์โดยไม่สนใจจะถามทีน่าที่กำลังนั่งรอเขาอยู่เลยสักนิด คนตัวโตมาถึงก็บึ่งขึ้นไปหาแม่ตัวแสบที่คิดจะหาวิธีหนีออกไปจากกรงทองของเขาด้วยความโมโหเล็กน้อย เขาโมโหที่เธอไม่ยอมเชื่อฟังอะไรเขาเลย แกร๊ก! เมื่อประตูห้องถูกเปิดเข้ามา มารีน่าก็สะดุ้งโหยง เธอกำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเบื่อหน่าย อยู่ที่นี่มันไม่มีอะไรให้ทำเลย ขืนเขาขังเธอไว้อีกเป็นสิบๆวันมีหวังเธอได้เป็นบ้าตาย คาห้องนี้แน่ “มีอะไรจะสารภาพไหม?” จู่ๆคริสเตียนก็เปิดประเด็น เขาเดินไปหยุดอยู่กลางห้องก่อนจะมองหน้าคนที่นั่งทำหน้าตาเฉยด้วยสายตาคาดโทษ “..” มารีน่าไม่ตอบ เธอหันมามองหน้าเขาเพียงแวบเดียวก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่างตามเดิม คริสเตียนมองการกระทำด้วยนั้นด้วยความโมโห นี่เธอกำลังจะเริ่มสงครามประสาทกับเขาใช่ไหม! “เธอกำลังเมินฉันอยู่งั้นหรอ” “..” รอบนี้หนักกว่าเดิม มารีน่าไม่แม้แต่จะหันมามองเขาเลยสักนิด คริสเตียนจึงตัดสินใจเดินเข้าไปอุ้มตัวเธอลอยเวิ้นขึ้นมาจากเก้าอี้ตัวนั้น “ว้าย! ไอ้บ้า!” เธอหันมาค้อนเข

EP10:ทนไม่ไหว มารีน่าหมุนตัวออกมาจากหน้าห้องทำงานของคนไม่มีหัวใจ ก่อนที่เธอจะวางถาดกาแฟเอาไว้แถวนั้น เมื่อครู่เธออุตส่าห์อาสาป้าเซียร่าขอยกกาแฟขึ้นมาให้เขา เพราะเธอเห็นว่าเขาใจดียอมอนุญาตให้เธอลงมาช่วยป้าเซียร่าทำอาหารเย็นแต่มันก็เป็นความรู้สึกดีที่มีให้เขาแค่เพียงชั่วครู่เท่านั้น! เพราะทุกบทสนทนาที่เขาคุยกับชาร์ลเธอได้ยินทั้งหมด และมันยิ่งตอกย้ำให้เธอรังเกียจเขามากขึ้นกว่าเดิมอีก หญิงสาวไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอมาหยุดอยู่หน้าชายหาดที่มีน้ำทะเลสีใสๆ ล้อมรอบไปหมดได้ยังไง เธอเดินเหม่อมาถึงที่นี่ได้เพราะไม่มีการ์ดยืนเฝ้าอยู่พอดี เนื่องจากเป็นช่วงเปลี่ยนกะ จึงไม่มีใครเห็นว่ามารีน่าเดินออกมา มารีน่าก้มมองเท้าตัวเองที่กำลังยืนเหยียบทรายอยู่พร้อมกับร้องไห้ออกบ้าราวกับคนบ้า! นับตั้งแต่ก้าวเท้ามาที่เกาะนี่เธอไม่เคยมีความสุขเลยสักวินาทีเดียว เขาทั้งข่มเหง รังแก กดขี่ให้เธออยู่ภายใต้อำนาจเขา เขาตักตวงความสุขจากเรือนร่างของเธอทั้งๆ ที่เธอไม่เคยสมยอม แถมเขายังพูดดูถูกเธอสารพัดราวกับว่าเธอนั้นเคยไปทำอะไรให้เขาเจ็บปวดมากมายขนาดนั้นแหละ ทำไมเขาจะต้องเอาความแค้นมาลงที่เธอด้วย! มันไม่ยุติธรรมเล