บทที่4.

บทที่4.

“เดือนนี้ชีวาคงไม่มีเงินจ้างคนงานเกินกว่าสิบคน ไหนจะคุณแม่กับคุณพี่อีก” ขวัญชีวาถอนหายใจเบาๆ

คุณดวงพรสั่งให้ขวัญชีวาเรียกพี่สาวฝาแฝดของตนว่า คุณพี่ เสมอและห้ามเรียกชื่อเล่นของดวงชีวันอีกด้วยขวัญชีวาจะต้องเทิดทูนราวกับว่าดวงชีวันเป็นเจ้าหญิงส่วนตัวเธอคือสาวใช้ผู้ต่ำต้อย แต่ขวัญชีวาก็ไม่เคยโต้แย้งหรือคัดค้านคำสั่งของคุณดวงพรเลยไม่ว่าผู้เป็นแม่จะให้ทำอะไรขวัญชีวาก็เต็มใจทำให้ด้วยอยากเอาใจผู้เป็นแม่และลึกๆ แล้วหญิงสาวคิดว่าหากตนตามใจแม่แล้ว แม่ก็อาจจะรักเธอเหมือนกับที่รักพี่สาวนั่นเอง

“คุณหนูขาดอีกเท่าไหร่คะ เดี๋ยวนมจะช่วยอีกแรง”

“อย่าเลยค่ะ แค่นมนวลเลี้ยงดู ดูแลเอาใจใส่ชีวามาตั้งแต่จำความได้ชีวาก็ทดแทนพระคุณไม่หวาดไม่ไหวแล้วค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้างให้ผู้เป็นแม่นม ร่างบอบบางที่บางจนแทบจะปลิวลมเข้ามาสวมกอดนวลตองไว้ใบหน้าเรียวเล็กที่ประกอบด้วยเครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มซบลงกับอกนุ่มที่เต็มไปด้วยไออุ่นของแม่นมตนอย่างออดอ้อนและเพื่อแสวงหาความอบอุ่นอิ่มเอมใจที่ขวัญชีวาไม่เคยได้รับจากแม่ที่แท้จริงเลยสักครั้ง

“คุณหนูไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ ให้พวกเขาลำบากเสียบ้างจะได้รู้ว่าเงินมันหายากแค่ไหน”

“สงสารคุณแม่ค่ะ ท่านอายุมากแล้ว คุณพี่ก็ไม่เคยทำงานจะลำบากเปล่าๆ”

“โถ แม่คุณของนวล..” นวลตองลูบเรือนผมสลวนยาวถึงกลางหลังของหญิงสาวที่นางเลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกจนบัดนี้ยี่สิบสองปีแล้วอย่างเวทนา ดูเอาเถิดขนาดว่าแม่กับพี่สาวไม่เคยใส่ใจแม้แต่เศษเสี้ยวความรู้สึกของตน

“แล้วนี่ทำอาหารเย็นรึยังคะ เดี๋ยวคุณแม่จะดุเอา”

“นมทำเสร็จหมดแล้วค่ะ คุณหนูจะทานก่อนมั้ยคะแล้วขึ้นไปพักผ่อน”

“ชีวาจะทานแล้วก็จะออกไปดูในไร่สักหน่อยค่ะ มีส้มบางต้นยืนต้นตาย ชีวาว่าจะคัดต้นที่อ่อนแอทิ้งแล้วดูแลพวกที่แข็งแรงไว้แล้วใส่ปุ๋ยบำรุงมันใหม่ ส่วนพื้นที่ที่เหลือชีวาจะปลูกผักขายค่ะ”

“ทำคนเดียวจะไหวรึคะ”

“ชีวามีพี่ ชายแดน ช่วยค่ะ พี่แดนบอกว่าจะมาช่วยทำแปลงผักและจัดการวางระบบน้ำในส่วนผักให้” หญิงสาวยิ้มหวานให้พลางลุกขึ้นเดินไปยังห้องครัวซึ่งทุกวันขวัญชีวาจะรับประทานอาหารร่วมกับแม่นมและคนรับใช้ในบ้านโดยไม่มีโอกาสจะได้นั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับแม่และพี่สาวตั้งแต่คุณเทวัญบิดาของเธอได้จากไปเมื่อสิบปีก่อน ซึ่งเมื่อก่อนนี้ครั้งที่บิดายังมีชีวิตอยู่ มีคนทำงานบนเรือนหลังงามนี้อยู่ร่วมสิบคนแต่บัดนี้เหลือเพียงนวลตองกับสาวใช้อีกสองคนที่กำลังจะขอลาออกอีกไม่กี่วันข้างหน้า...

“แล้วนี่ พี่ต้อยกับพี่ติ่ง ไปไหนคะ หรือว่าลาออกไปแล้ว..” หญิงสาวถามหาสาวใช้สองพี่น้องซึ่งก็อยู่กับครับครัวเธอมากว่าสิบปีแล้ว

“ยังไม่ไปไหนหรอกค่ะคุณหนู พี่ต้อยไปเก็บผักมาค่ะ”

“ส่วนพี่ติ่งน่ะ ไปตกปลามาค่ะ.. นี่ได้ปลาช่อนตัวใหญ่มาด้วย พรุ่งนี้เราจะทำแกงส้มปลาช่อนทอดกรอบกันค่ะ” ต้อยสาวใช้ร่างท้วมเดินนำหน้าติ่งน้องสาวซึ่งมีรูปร่างผอมแกร็นแตกต่างจากตนมากมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“คุณหนูอย่าคิดผลักไสพี่ต้อยกับพี่ติ่งไปเสียให้ยาก”

“ใช่ค่ะ พวกเราจะอยู่เคียงข้างคุณหนูนะคะไม่ว่าคุณหนูจะไม่มีเงินเดือนให้พวกเรา พวกเราก็จะอยู่ที่นี่ค่ะ” สองพี่น้องบอกนายสาวด้วยรอยยิ้ม ขวัญชีวาน้ำตารื้นด้วยความตื้นตัน

“ขอบคุณมากนะคะพี่ๆ” หญิงสาวพนมมือไหว้ทั้งสองอย่างซาบซึ้งน้ำใจจนทั้งสองพี่น้องต้องรีบเข้ามาประคองมือเรียวเล็กที่กรำงานหนักไว้อย่างสงสารและตื้นตันในความอ่อนน้อมของผู้เป็นนาย

“โธ่ คุณหนูขาอย่าไหว้พวกเราเลยค่ะ ที่พวกเราทำเนี่ยยังไม่คุ้มค่าข้าวแดงแกงร้อนที่คุณท่านเมตตาเราสองพี่น้องเลยนะคะ” ต้อยยิ้มให้อย่างจริงใจซึ่งน้องสาวก็พยักหน้าเห็นด้วย

“เอาล่ะ เอาข้าวของไปเก็บก่อนไปแล้วมากินข้าวกัน” นวลตองบอกด้วยรอยยิ้มตื้นตันใจและนึกขอบคุณทั้งสองสาวที่ยังสำนึกในบุญคุณที่คุณเทวัญได้เมตตาชุบเลี้ยงมา

ทางด้านดวงชีวันที่ยังคงหงุดหงิดกับคำพูดของผู้เป็นแม่อยู่นั้นก็ได้โทรศัพท์หาแฟนหนุ่มชาวบราซิลของตนหวังว่าจะพูดคุยกับเขาเรื่องการเดินทางไปบราซิลด้วยกัน หญิงสาววาดฝันไว้นักหนาว่าจะต้องพบกับชีวิตที่เริดหรูอลังการกับแฟนหนุ่มชาวบราซิลซึ่งร่ำรวยล้นฟ้า เธอจะต้องมีชีวิตที่ดีกว่าอยู่ที่นี่อย่างแน่นอนหากได้แต่งงานกับ โรนัลโด้ โกเมซ นักธุรกิจหนุ่มชาวบราซิลซึ่งเป็นคนรักของเธอนั่นเอง

“มัวทำอะไรอยู่นะ ไม่รับโทรศัพท์.. โอ๊ย หงุดหงิด..” หญิงสาวโยนโทรศัพท์เครื่องหรูที่ได้มาจากเงินที่ขวัญชีวาไปสอนดนตรีไทย ซึ่งดวงชีวันไม่เคยคิดจะสนใจหรอกว่าน้องสาวฝาแฝดจะต้องทำงานวันละกี่ชั่วโมงหรือต้องทำงานหนักเท่าไหร่จึงสามารถนำเงินกว่าสองหมื่นบาทมาซื้อโทรศัพท์เครื่องนี้ให้เธอ ในขณะที่คนหาเงินใช้โทรศัพท์รุ่นเก่าซึ่งเป็นแบบปุ่มกดแสนธรรมดา...

“เอาไว้พรุ่งนี้เรากลับกรุงเทพฯ ดีกว่า คุณแม่นะคุณแม่ไม่รู้จะเรียกเรากลับมาทำไมกับเรื่องแค่นี้ ใครอยากจะแต่งงานกับคนแก่คราวพ่อกัน.. ให้นังชีวาแต่งกับตาแก่นั่นไปเถอะ ฮ่าๆ” ว่าแล้วหญิงสาวก็คว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่คิดจะใส่ใจคนที่อยู่แบกรับภาระที่ตนคิดจะทิ้งมันไว้ให้กับคนที่เธอมองว่าเป็นเบี้ยล่างของตนมาตลอดยี่สิบสองปี..

“นังชีวา อยากรู้นักมันจะทำหน้ายังไงที่ได้ผัวแก่ ฮ่าๆ” หากเธอไม่แต่งงานกับตาแก่นั่นคุณแม่ของเธอก็ต้องให้ขวัญชีวาแต่งแทนซึ่งมันทำให้เธอพอใจมากที่ขวัญชีวาจะได้สามีแก่คราวพ่อ และความทุกข์ความลำบากตกต่ำของขวัญชีวาคือสิ่งที่เธอพอใจเป็นที่สุด...