บทที่3.

บทที่3.

ธีโอไม่เคยโทรศัพท์หาหญิงสาวคนไหนที่เขาควงด้วยตัวเองและไม่เคยให้เบอร์ส่วนตัวกับใคร ดังนั้นเจมส์จึงเป็นทนายต้นหอหรือไม่ก็เลขาส่วนตัวของเจ้านายหนุ่มไปด้วย เพราะไม่ว่าหญิงสาวคนไหนอยากจะโทร. หาธีโอ ทุกนางจะต้องโทรศัพท์เข้ามาที่เครื่องของเขาซึ่งธีโอมีไว้เฉพาะสาวๆ แต่ไม่เคยได้รับหรือโทร. เองเลยสักครั้ง ธีโอจะรับสายต่อจากเจมส์ก็เมื่อเขาให้ความสนใจเจ้าหล่อนคนนั้นจริงๆ เท่านั้น ซึ่งหากเจมส์พยักหน้าว่าคนนี้ใช้ได้ธีโอจึงจะรับ เจมส์เปรียบเสมือนเครื่องแสกนหญิงสาวให้เจ้านายชั้นดีเลยทีเดียว แต่เจมส์ไม่นิยมชมชอบหญิงสาวแต่พิสมัยชายหนุ่มมากกว่า

“งานเข้าเจมส์ตลอดเลยนะฮะ เห้อ... เกิดเป็นเกย์คอยสแกนชะนีเนี่ย มันลำบากเหมือนกันนะฮะ..” เมื่ออยู่คนเดียวเจมส์ก็ออกอาการท่าทาง ค้อนลมค้อนฟ้าอยู่คนเดียวก่อนจะเดินไปยังลิฟต์ผู้บริหารเพื่อออกรับหน้าแทนเจ้านาย...

“ทำไมต้องเป็นชีวันด้วยล่ะคะ คุณแม่ก็รู้ว่าชีวันมีคนรักอยู่แล้วและเขาก็รวยไม่แพ้อีตาธัชเสี่ยแก่อะไรนั่นด้วย” หญิงสาวซึ่งมีใบหน้าสวยจัดชนิดหาตัวจับยากเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อคุณดวงพรมารดาบอกเธอเกี่ยวกับการแต่งงานที่จะมีขึ้นในสัปดาห์หน้า...

“โธ่.. ลูกขา คุณธัชเขาไม่ใช่เสี่ยแก่ๆ หรอกนะลูก อีกย่างเขารวยมาก และค่าสินสอดของเขาก็มากพอที่จะกอบกู้ฐานะของเราได้ แต่งกับเขาเราจะสบายไปทั้งชาติเลยนะคะลูกขา” คุณดวงพรบอกลูกสาวสุดที่รักเสียงอ่อนหวานทั้งลูบหลังลูบไหล่อย่างเอาใจ

“แต่ชีวันไม่อยากแต่ง ถ้าคุณแม่บังคับชีวันมากๆ ชีวันจะหนีไปกับโรนัลโด้”

“อุ้ยตาย ไม่ได้ๆ อย่านะลูก อย่าทำแบบนั้น”

“ไม่รู้ล่ะ คุณแม่แก้ปัญหาเอาเองก็แล้วกัน” ดวงชีวันลุกขึ้นแล้วเดินหนีมารดาวิ่งขึ้นห้องของตนไปอย่างฉุนเฉียว คุณดวงพรได้แต่มองตามหลังลูกสาวสุดที่รักอย่างหนักใจ

“นังนวล นังนวลเว้ย มุดหัวอยู่ไหนวะ มานี่สิ” คุณดวงพรถอนหายใจหนักๆ แล้วหันมาตะโกนเรียกนวลตองข้ารับใช้ที่อยู่ด้วยกันมานานอย่างฉุนเฉียว ไม่นานนวลตองในวัยห้าสิบก็เดินออกมาหาผู้เป็นนายของบ้าน

“ค่ะ คุณพรมีอะไรให้นวลรับใช้คะ”

“นังชีวามันไปไหน วันนี้ทั้งวันไม่เห็นมันเดินนวยนาดในบ้าน”

“อ้อ.. วันนี้คุณหนูไปสอนดนตรีที่บ้านของน้องเปียโนค่ะ”

“เหรอ แล้วงานในบ้านในไร่เนี่ยคุณหนูเธอมันทำเสร็จหมดแล้วเหรอถึงได้ไปรับงานนอกบ้าน” คุณดวงพรกอดอกมองนวลตองตาขุ่น

“ค่ะ เสร็จแล้ว จะว่าไป งานไร่งานสวนเนี่ยมันคงไม่ต้องทำอะไรแล้วล่ะค่ะ คนงานก็ลาออกกันจะหมดแล้วเพราะทำไปก็ไม่ได้ค่าจ้าง” นวลตองประชดเจ้านายอย่างไม่เกรงกลัว เพราะรู้ดีว่าคุณดวงพรไม่กล้าจะอาละวาดกับตน

“อย่าให้มันมากนักนะนังนวล”

“แค่นี้ไม่มากหรอกค่ะ เทียบไม่ได้กับสิ่งที่คุณทำ” นวลตองพูดเท่านั้นก็เดินกลับเข้าครัวไป เพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับผู้เป็นนาย คุณดวงพรได้แต่มองตามนวลตองไปอย่างเข่นเขี้ยว

“หึ เห็นแก่ว่าเป็นขี้เก่าเต่าเลี้ยงที่อยู่มานาน ที่คุณพี่ฝากฝังเอาไว้หรอกนะแกถึงได้ชูคอเถียงฉันคอเป็นเอ็นแบบนี้ นังขี้ข้า.. หึ้ยยย..” คุณดวงพรตวาดตามหลังอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบน ร่างบางที่ยังคงความงดงามหยุดมองรูปถ่ายของคนที่ตนรักที่แขวนอยู่บนผนังบันไดทางขึ้น

“คุณพี่อย่าคิดว่าจะชนะน้องได้นะคะ รักมากใช่ไหมที่นี่ รักมันมากใช่ไหมไร่ดวงใจ หึ คอยดูเถอะ ดวงใจ ของคุณพี่จะต้องย่อยยับ..” คุณดวงพรเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นแล้วเดินตึงๆ เข้าห้องของตนไป โดยไม่รู้ว่าคำพูดของนางนั้นขวัญชีวาได้ยินพอดี

หญิงสาวยืนนิ่งฟังคำพูดของมารดาด้วยดวงใจร้าวรานขวัญชีวาไม่เข้าใจว่าทำไมมารดาจึงจงเกลียดจงชังที่นี่นัก โดยเฉพาะตัวเธอนั้นคุณดวงพรทำอย่างกับว่าโกรธเกลียดกันมาร้อยชาติ ทำเหมือนกับว่าเธอไม่ใช่ลูกของนาง

“อ้าวคุณหนูชีวามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“มาเมื่อครู่นี่เองค่ะนมนวล” หญิงสาวเดินเข้าไปยังห้องดนตรีซึ่งเป็นสถานที่ที่เธอชอบที่สุดในบ้านนอกจากห้องของตนเอง เรือนดวงใจ เป็นชื่อของเรือนหลังน้อยที่บิดาสร้างขึ้นให้เป็นของขวัญวันเกิดครบสิบขวบของตน ด้วยบิดานั้นรักเธอปานดวงใจของท่าน ขวัญชีวาจำได้ดีว่าในวันนั้นเธอดีใจมาก ส่วนขวัญชีวันนั้นได้เครื่องประดับเครื่องแต่งตัวสำหรับเด็กผู้หญิง

เด็กสาววัยสิบห้าปีกับชีวิตที่กำลังสดใสแม้บิดาจะต้องนั่งรถเข็นและไม่ได้มีโอกาสดูแลเธอนักแต่ขวัญชีวาก็มีแม่นมคอยดูแลเลี้ยงดูอย่างดีและบิดาก็สอนเธอเล่นดนตรีทุกอย่างรวมไปถึงงานในไร่และความรู้เกี่ยวกับการเกษตรแม้ท่านจะไม่สามารถทำเองได้แต่ก็มีลุงเชิดซึ่งเป็นพ่อของพี่ติ่งพี่ต้อยและคนสนิทของท่านที่เป็นทั้งคนขับรถหัวหน้าคนงาน ตลอดจนเพื่อนของท่านคอยช่วยเหลือ ขวัญตัดสินใจเรียนต่อในวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงด้านดนตรีและนาฏศิลป์และไปอยู่หอพักซึ่งในระหว่างนั้นเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเพราะจะไปๆ มาๆ ระหว่างไร่กับหอพักแต่เธอสังเกตได้ว่าบิดาค่อนข้างเศร้าสร้อยและร่างกายทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะถึงแม้ท่านเดินไม่ได้แต่ร่างกายท่านก็แข็งแรงยิ้มแย้มแจ่มใส และหลังวันเกิดอายุครบสิบเจ็ดปีของเธอไม่กี่วันท่านก็เสียชีวิต ซึ่งการจากไปอย่างกะทันของคุณเทวัญทำให้ขวัญชีวาเสียใจมาก ชีวิตที่เคยสว่างสดใสมีหลักมีร่มเงาคอยคุ้มครองได้จากไปทำให้เธอต้องตกอยู่ในฐานะของสาวน้อยผู้ต่ำต้อยเมื่อไม่มีบิดาคอยปลอบประโลม เธอไม่ได้เรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยและกลับมาทำงานในไร่หาเพื่อเงินประคับประคองไร่ที่ขาดทุนและเกือบจะล้มละลายซึ่งเธอมารู้ภายหลังว่ามีหนี้สินมากมายรวมไปถึงที่ของไร่ดวงใจถูกขายไปเกือบหมดแล้วเหลือเพียงที่ไม่กี่ไร่แถบบริเวณบ้านเท่านั้นที่เหลืออยู่...

หญิงสาววางกล่องขิมไว้บนชั้นเก็บเครื่องดนตรีซึ่งมีดนตรีไทยแทบทุกชนิดซึ่งคุณพ่อของเธอเป็นคนสอนให้นั่นเอง ขวัญชีวาหันกลับมามองแม่นมของตนเองหน้าหมองๆ นวลตองถอนใจเบาๆ เพราะรู้ได้ทันทีว่าคุณหนูของตนคงมีเรื่องให้คิดอีกแล้ว