บทที่ 1

ฉันชื่อเซี่ยอวี่ชิง นักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่ง ด้วยใบหน้าที่สวยใสไร้เดียงสา บวกกับหน้าอกหน้าใจขนาด 36E ที่น่าภาคภูมิใจ เพียงแค่ฉันปรากฏตัวก็ดึงดูดความสนใจจากหลี่ห้าวได้อย่างง่ายดายหลี่ห้าวคือแฟนหนุ่มของฉัน เขาอยากมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฉันมาตลอด แต่ฉันยังคงยึดถือคำตักเตือนของหลี่เฉียง พ่อเลี้ยงของฉันที่บอกว่าต้องรอให้ถึงอายุ 19 ปีเสียก่อน ถึงจะกลายเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างเต็มตัว“อีกสองวันก็จะถึงวันเกิดอายุครบ 19 ปีของฉันแล้ว ถึงตอนนั้นฉันจะยอมทำตามความปรารถนาของเธอนะ”ในป่าละเมาะภายในมหาวิทยาลัย ฉันซบอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของหลี่ห้าวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานฝ่ามือของเขาลูบไล้ไปมาบนต้นขาของฉันไม่หยุด จนฉันเผลอแยกขาออกอย่างลืมตัว“ตกลง คืนวันคริสต์มาสอีฟ ฉันจะปรนเปรอเธอให้เต็มคราบที่นี่แหละ”ริมฝีปากของเขาพรมจูบฝากรอยรักไว้บนลำคอของฉันจุดแล้วจุดเล่า ผิวพรรณของฉันถูกตีตราจองให้เป็นพื้นที่ของเขาแต่เพียงผู้เดียวแม้ว่าหลี่ห้าวจะหิวโหยจนแทบทนไม่ไหว แต่เขาก็ยังคงให้เกียรติความต้องการของฉันเป็นอย่างดีฉันข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านภายในใจแล้วกลับบ้าน ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา ความปรารถนาในร่างกายดูเห

บทที่ 2

พ่อเลี้ยงจ้องมองสำรวจฉันอย่างละเอียด พลางวางทาบฝ่ามือลงบนทรวงอกของฉันอย่างแผ่วเบา“ตรงนี้มันแน่นเกินไป เดี๋ยวพ่อช่วยกดให้ลูกนะ”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ปลายนิ้วลากไล้ไปตามจุดอ่อนไหวของฉัน ฉันหอบหายใจถี่ ร่างกายสั่นสะท้านไปเองอย่างควบคุมไม่ได้“อ๊ะ... คุณพ่อคะ เบาหน่อยค่ะ... มันเสียว...”ฉันอ้อนวอนเสียงเบา แต่พ่อเลี้ยงดูเหมือนจะไม่ได้ยิน เขายิ่งเพิ่มแรงบีบเค้นนวดคลึงหนักมือขึ้น ฉันจึงได้แต่ปล่อยให้เขาบงการร่างกายตามใจชอบ เสพสมกับความซ่านกระสันที่ถาโถมเข้ามา“โอ้ เด็กดีของพ่อ เสียวมากเลยใช่ไหม? เดี๋ยวพ่อจะช่วยสงเคราะห์ให้ลูกหายเสียวเอง”น้ำเสียงของพ่อเลี้ยงทุ้มต่ำยั่วยวน และมือของเขาก็เลื่อนจากหน้าอกลงไปยังชายกระโปรงกระโปรงของฉันเดิมทีก็สั้นกุดจนแทบจะปิดต้นขาไม่มิดอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ร่องรอยที่ฉันเพิ่งปรนเปรอตัวเองทิ้งไว้ก็ยังคงเด่นชัด พื้นที่ส่วนที่เปียกชื้นแฉะตรงนั้นจึงถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือกฉันขยำผ้าปูเตียงไว้แน่นด้วยความตื่นตระหนก กลัวเหลือเกินว่าเขาจะสังเกตเห็นเขาหยั่งรู้ถึงความประหม่าของฉัน สุดท้ายจึงยอมละมือออกเขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ต่อหน้าฉัน ราวกับกำ

บทที่ 3

“จำได้ไหมตอนเด็กๆ พ่อชอบอุ้มลูกกินข้าวแบบนี้บ่อยๆ วันนี้ก็นั่งบนตักพ่อ กินข้าวเหมือนเมื่อก่อนนะ ตกลงไหม?”ฉันนั่งตะแคงอยู่บนตักของเขา ทรวงอกเบียดชิดใกล้กับใบหน้า ส่วนง่ามขาก็กดทับอยู่บนความปรารถนาที่ซ่อนเร้นของเขาพ่อเลี้ยงเอ่ยพลางยกแก้วเหล้าขึ้นมา แล้วบรรจงป้อนเหล้าให้ฉันดื่มอย่างแผ่วเบากลิ่นเหล้ากระตุ้นโสตประสาทการรับรสของฉัน เหล้าอึกหนึ่งไหลลงคอไป ของเหลวที่ร้อนผ่าวไหลรินจากลำคอลงสู่เนินอก ทำให้ฉันเผลอตัวสั่นสะท้านออกมา“โตขนาดนี้แล้ว ทำไมยังดื่มเลอะเทอะอีกนะ... ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่อจัดการให้เอง”พ่อเลี้ยงโน้มตัวเข้ามา เขาแนบริมฝีปากลงบนกระดูกไหปลาร้าของฉัน ค่อยๆ ใช้ลิ้นเลียหยดเหล้าที่ไหลลงมาอย่างละเอียดลออ ความรู้สึกซ่านสยิวปนจั๊กจี้ทำให้ฉันต้องสั่นสะท้านอีกครั้งท่าทางของเขาช่างอ่อนโยน แต่ฉันสัมผัสได้ถึงพละกำลังจากร่างกายของเขาที่ดูเหมือนพยายามจะแยกเรียวขาของฉันให้ออกจากกัน “อุ๊ย... คุณพ่อคะ เบาหน่อยค่ะ เดี๋ยวหนูมีนัดต่อ ดื่มเยอะไม่ได้นะคะ”ฉันบิดส่ายเอวคอดกิ่ว พยายามจะดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมกอดอันอบอุ่น แต่ร่างกายกลับยิ่งเบียดแนบชิดกับเขามากขึ้นไปอีก ฉันได้แต่หวังว่าจะควบคุม

บทที่ 4

พูดตามตรง ฉันเองก็ตั้งตารอวันนี้มานานมากแล้วฉันหน้าแดงก่ำ จ้องมองเขาปรนเปรอรูรักที่อ่อนไหวและว่างเปล่าของฉันตามใจชอบ สติสัมปชัญญะเพียงน้อยนิดได้มลายหายไปจนหมดสิ้นในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของพ่อเลี้ยงก็แผดเสียงดังขึ้นทีแรกเขาไม่คิดจะรับสาย จดจ่ออยู่กับการเสพสุขบนร่างกายของฉันต่อไปทว่าเสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า จนบรรยากาศอันเร่าร้อนเย้ายวนภายในห้องสลายหายไปจนสิ้นเขาขมวดคิ้วพลางเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มาดู ปลายสายดูเหมือนจะกำลังตื่นตระหนกมาก และเมื่อฟังจากเสียงแล้ว ดูเหมือนจะเป็นอาสองกับอาเล็กของฉันเองพ่อเลี้ยงพยายามข่มอารมณ์พูดตอบโต้ไปไม่กี่ประโยค แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเครียด เขาขยับตัววางฉันไว้ด้านข้างชั่วคราว แล้วเริ่มโต้เถียงกับคนในโทรศัพท์อย่างรุนแรง เขาพูดลอดไรฟันด้วยความแค้นเคืองว่า “หวังต้าจื้อ แกอย่าคิดว่าลำพังแค่เงินไม่กี่บาทของแกจะเลี้ยงดูลูกสาวฉันได้นะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันคอยประคบประหงมดูแลเธออย่างดี จนเลี้ยงให้เธอสวยใสไร้เดียงสาได้ขนาดนี้ ต่อให้พวกแกมีเงินก็ไม่มีโอกาสหรอก!”น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น “หลายปีมานี้ฉันอยู

บทที่ 5

เสียงของฉันสั่นเครือสะอึกสะอื้น “ถ้าแจ้งความ เรื่องนี้ต้องแดงจนรู้กันไปทั่วแน่ ฉันไม่อยากให้คนในหมู่บ้านรู้ แล้วก็ไม่อยากให้พวกเพื่อนๆ รู้เรื่องนี้ด้วย ไม่อย่างนั้น ฉัน...”ฉันจุกจนพูดไม่ออก การต่อสู้กันภายในใจและความหวาดกลัวทำให้ฉันไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้อีกแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความโกรธแค้นต่อการกระทำของพ่อเลี้ยง แต่ฉันก็ยังคงหวาดกลัวว่าข่าวฉาวนี้จะพังทลายทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน ทำลายทั้งชีวิตความเป็นอยู่ดั้งเดิมและอนาคตที่ควรจะมีฉันขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่ห้าวก็รู้ว่าเขากำลังกลัดกลุ้มกับเรื่องนี้อยู่เช่นกันแต่ฉันไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้ ทำเพียงเอ่ยออกมาอย่างนิ่งๆ “พวกเราไปกันเถอะ หนีไปจากที่นี่ ไปอยู่ที่อื่นกันเถอะนะ”ฉันไม่ต้องการถูกพ่อเลี้ยงฉุดรั้งให้ตกต่ำ และยิ่งไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำลายชื่อเสียงของฉันทันทีที่เทศกาลคริสต์มาสสิ้นสุดลง ฉันกับหลี่ห้าวก็ตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวตนใหม่ทั้งหมด ทั้งทำบัตรประชาชนใบใหม่และเปลี่ยนนามสกุลฉันตามหลี่ห้าวกลับไปยังบ้านเกิดของเขา พวกเราจัดงานแต่งงานกันอย่างเรียบง่าย ชีวิตหลังแต่งงานถึงจะราบเรียบ

บทที่ 6

เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างดูแคลน พร้อมกับส่งสัญญาณให้ฉันไปเอาเงินมาฉันอุ้มเสี่ยวอวี่ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แกตกใจจนร้องไห้ไม่หยุด ฉันวางแกลงบนโซฟาแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องนอนเขาเดินตามหลังฉันเข้ามาติดๆ ในจังหวะที่ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาบัตรธนาคาร เขาก็พุ่งเข้าใส่แล้วกดตัวฉันลงบนเตียงอย่างบ้าคลั่ง“นังตัวดี! คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยแกไปง่ายๆ น่ะ? เงินฉันก็เอา ตัวแกฉันก็จะเอาด้วย!” เขาคำรามออกมาอย่างดุร้ายฉันพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่พละกำลังของเขามหาศาลเกินไปจนฉันไม่อาจหลุดพ้นเสียงร้องไห้ของเสี่ยวอวี่ดังก้องไปทั่วห้อง ฉันรู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน ผู้ชายสารเลวคนนี้ต้องทำถึงขนาดไหนถึงจะยอมปล่อยพวกเราไป?เขาบดเบียดร่างกายลงมาอย่างหนักหน่วง สองมือบีบเค้นนวดคลึงทรวงอกอวบอิ่มของฉันอย่างคุกคามฉันพยายามจะสลัดตัวออกไปให้ได้ แต่เขากลับยิ่งเพิ่มแรงกดทับเพื่อสยบฉันไว้“อย่ามาแตะนะ!” ฉันตะโกนต่อต้าน พยายามใช้ขาทั้งสองข้างถีบเขาออกไป แต่เขากลับแสดงสีหน้าเหมือนคนชนะที่ดูจะเพลิดเพลินกับการดิ้นรนของฉัน“สามีฉันกำลังจะกลับมาแล้ว เขา...”ฉันยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นมาว่า “แกคิดว่าฉันไม่ได้วางแผนม