บทที่ 9

อดีตเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว เขาจะกลับไปแก้ไขได้ที่ไหนกัน มีเพียงปัจจุบันเท่านั้นที่ทำได้

จริงอยู่ที่แต่ก่อนเขาเคยร้ายใส่ของขวัญ และแน่นอนว่าตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างเท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าไม่ใช่หรือยังไง อย่างน้อยเขาก็ยอมให้เด็กนี่ในบางเรื่องอย่างที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำ

“ปีนี้ขวัญอายุเท่าไหร่แล้วนะ” เขามองภาพสะท้อนภรรยาในกระจกเงา เธอนั่งหวีผมเหมือนอย่างที่ชอบทำอยู่ทุกวัน เป็นภาพที่เห็นจนชินตาและอาจซึมซับเข้าไปในหัวใจ จนน่ากลัวว่าจะทำใจไม่ได้หากวันหนึ่งวันใดไม่มีผู้หญิงที่ชื่อของขวัญนั่งอยู่ตรงนี้

“ยี่สิบห้าค่ะ”

ทั้งที่ของขวัญอายุยี่สิบห้าแล้วแท้ๆ ทว่าพอไม่มีเครื่องสำอางบนใบหน้า เธอกลับไม่ต่างจากเด็กมัธยมปลาย สดใสเหมือนครั้งแรกที่ได้เจอกัน

ซึ่งจะว่าดีก็ดี แต่สำหรับเขาที่ชอบผู้หญิงอายุไม่ห่างกันนัก ด้วยคิดว่าคุยกันรู้เรื่องมากกว่า นิ่งกว่า และมีความเป็นผู้ใหญ่สมวัย จึงรำคาญของขวัญในบางครั้งที่เธอทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต

กระนั้นในข้อเสียก็พอมีข้อดีอยู่บ้าง บ้านที่เคยเงียบเหงา พอของขวัญย้ายเข้ามาอยู่ ที่นี่ก็มีชีวิตชีวาต่างไปจากเดิมราวฟ้ากับเหว อาจรำคาญหูไปบ้าง แต่สำหรับเขามันดีกว่าการที่ต้องอยู่คนเดียว

“อยู่ด้วยกันมาตั้งสามปีแล้วเนอะ ตั้งแต่ขวัญเรียนจบมหา’ ลัย จะว่าไปเวลาก็ผ่านไปเร็วดีเหมือนกัน พี่ยังคิดว่าเราพึ่งแต่งงานกันอยู่เลย”

“แต่คู่รักข้าวใหม่ปลามันที่พึ่งแต่งงานกันต้องหวานหยดติ๋งๆ นะคะพี่ภาม” ซึ่งคู่เธอกับภามห่างไกลคำว่าหวานไปมาก “แต่ก็อย่างว่าแหละค่ะ อีกไม่นานเราจะหย่ากันแล้วนี่นา ผัวเมียที่กำลังจะเป็นคนอื่นก็แบบนี้แหละ จะให้หวานกันได้ยังไง”

“ยังไม่เลิกคิดเรื่องหย่าอีกเหรอ” เขามองหน้าภรรยาผ่านกระจก เธอไม่ได้ดูเศร้าหรือเสียใจสักนิด มิหนำซ้ำยังยิ้มกว้างอีกต่างหาก ต่างจากเขาที่ฝืนยิ้มไม่ออก “ขวัญเคยบอกว่ารักพี่มาก”

“แต่พี่ภามไม่เคยรักขวัญ ขวัญจะบอกอะไรให้นะพี่ภาม การที่เรารักใครสักคนข้างเดียวไม่สนุกหรอก ที่สำคัญขวัญอยากเห็นพี่มีความสุข ในเมื่อความสุขพี่ไม่ใช่ขวัญ” แต่เป็นผู้หญิงอีกคน “ขวัญก็ควรต้องปล่อยพี่ไป”

อยู่ด้วยกันมาตั้งสามปี จะมาคิดได้เอาอะไรเวลานี้ ช้าไปหน่อยมั้งของขวัญ “ถ้าหย่ากันไป ขวัญจะทำใจเรื่องพี่ได้เหรอ”

“ไม่ได้ก็ต้องได้แหละค่ะ แล้วขวัญเองก็เชื่อด้วยว่าสักวันขวัญจะเจอผู้ชายอย่างพี่ภามอีกครั้ง ผู้ชายที่ขวัญรักหมดหัวใจ แต่ว่าผู้ชายคนนั้นก็ต้องรักขวัญเหมือนกัน" ไม่เอาแล้วรักข้างเดียว เข็ดหลาบเหลือเกินกับหยาดน้ำตาที่ไหลไม่เคยได้พัก ทั้งต้องเยียวยาหัวใจตัวเองอีก รักครั้งต่อไป ขอให้เป็นรักที่เราทั้งคู่รู้สึกเหมือนกัน รัก.. ที่ไม่ต้องบังคับให้มารัก หรือพยายามเพื่อให้อีกฝ่ายรัก "ถ้าขวัญเจอเขาเมื่อไหร่นะ ขวัญจะสร้างครอบครัวเล็กๆ มีลูกสักสามคน แค่คิดก็แฮปปี้แล้วค่ะพี่ภาม”

ชีวิตต้องไปต่อ ถึงรักแค่ไหน แต่หมดแรงยื้อก็ต้องปล่อยมือจากกันไป เพื่อให้นายแพทย์ภามได้เริ่มต้นใหม่ ส่วนตัวเธอเองก็ควรได้รับโอกาสนั้นเหมือนกัน

ทั้งที่ตลอดมาสิ่งที่ภามต้องการที่สุดคือได้หย่า แต่พอของขวัญพูดว่าเธอจะไปเริ่มต้นใหม่กับผู้ชายคนอื่น ทำไมถึงเกิดรับไม่ได้ขึ้นมา เป็นเพราะหวงของหรือว่าอะไรกันแน่

“ขวัญยังเป็นเมียพี่อยู่ เราสองคนยังไม่ได้หย่ากัน ต่อไปอย่าพูดแบบเมื่อกี้ให้พี่ได้ยินอีกนะ”

“พี่ภามหมายถึงเรื่องไหนเหรอคะ” เธอพูดไปตั้งหลายเรื่อง แล้วเรื่องไหนกันที่ทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจ

“ก็ที่บอกว่าจะไปเริ่มต้นใหม่กับใคร พี่ไม่ชอบ เพราะตอนนี้ขวัญยังเป็นเมียพี่”

รอยยิ้มบางจางผุดพรายขึ้นที่ริมฝีปาก วูบหนึ่งของขวัญเผลอคิดไปว่าภามหึง แต่พอคิดอีกที คิดดีๆ อยู่กับความเป็นจริง หญิงสาวจึงตระหนักได้ว่าชายหนุ่มจะมาหึงเธอทำไม ในเมื่อไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกัน อย่างมากก็แค่หวงก้างตามประสาคนที่กำลังครอบครองเธออยู่เท่านั้น “อีกไม่นานก็ไม่ได้เป็นแล้ว”