บทที่ 1

“ตั้งใจฟัง! และใช้สมอง” เสียงเขาต่ำอันตรายและดิบจนลมหายใจเธอสะดุด

“ฉันไม่ต้องการแค่ร่างกายที่เป็นของชดใช้แล้วจบ” เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน

“ฉันต้องการ ร่างที่เรียนรู้ ฉันทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องสั่งซ้ำ ให้รู้หน้าที่!!” นิ้วโป้งของเขาปาดผ่านริมฝีปากล่างเธอแรงพอให้เธอสะดุ้งร่างหด ก่อนจะจัดการถอดเสื้อคลุมของมิล่าออกรวมถึงเสื้อยอดตัวบาง

“รีบถอด ก่อนฉันจะหมดความอดทนกับนิสัยหุ่นยางแบบเธอ!”

มิล่าไม่พูดอะไร เธอรีบจัดการชุดของเธอออกหมดตามที่ร่างสูงสั่ง ไม่นานร่างเล็กผิวขาวเนียนราวกับสาวลูกครึ่งก็เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้ารูส

ดวงตาคมปลายตามองเหมือนเสื้อที่กำลังมองเหยื่อ ผิวมิล่าดีกว่าที่เขาเคยผ่านหญิงอื่นมาและไม่รอช้าร่างสูงก็ผลักร่างเล็กให้นอนหงายลงเตียง

“อะ อ๊ะ!” ร่่างเล็กที่ถูกผลักลงเตียงเผลอร้องออกมาเบา ๆ กับความเจ็บปวดที่เพิ่งโดนเขาจัดการเธอมาไม่กี่ชั่วโมงและตอนนี้เขากำลังจะซ้ำมันรอบสองด้วยความโมโหในความช้าของเธอ

เวกเตอร์ยืดตัวขึ้นนิ้วเขาเลื่อนขึ้นไปที่กระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองกระดุมถูกปลดลงทีละเม็ดจนกระทั่งแผงอกล่ำแน่นของเขาปรากฏชัดต่อหน้า รอยกล้ามลีนแน่นเส้นเอ็นใต้ผิวที่ขึ้นชัดตอนเขาใช้แรง

หน้าท้องแผ่นแข็งที่เรียงเป็นลอนแสงส้มจากไฟเพดานสะท้อนเงากล้ามเนื้อเขาให้เด่นเหมือนรูปสลักปีศาจ ไม่เพียงแค่นั้นเขายังจัดการถอดกางเกงราคาแพงของเขาอีกด้วย

เมื่อเสร็จเขาแทรกตัวเข้าหว่างขาก้มลงหามิล่าที่นอนหงายอยู่บนเตียงช้า ๆ จนเงาของเขาปิดเธอทั้งตัวอีกครั้ง ก่อนใช้มือหนาทั้งสองข้างเท้าข้างลำตัวเธอบนเตียงกั้นไม่ให้เธอขยับไปไหนได้

“อ้าขาให้มากกว่านี้!” เขาสั่งพลางปลายตามองกลีบกุหลาบที่มันยังแดงแจ๋ไม่เป็นช่อก่อนจะหยิบถุงป้องกันเข้ามาสวมใส่ท่อนเนื้อชูชัน ซึ่งแน่นอนว่าคนที่นอนหงายอยู่ก็อ้าขาออกให้อย่างว่าง่ายแม้ยังเจ็บแสบกลีบกุหลาบอยู่มาก

มิล่าอ้าขาออกกว้างจนคนที่อยู่ข้างบนเห็นกลีบกุหลายไม่จับช่อได้ชัด แต่เวกเตอร์ไม่พูดอะไรเขาเลือกที่จะจับท่อนเนื้อร้อนของเขาจ่อกลีบนั้นด้วยความดิบเถื่อนอย่างไม่ปราณี

“อ๊า อ๊ะ!!! จะ เจ็บ”

…

ปัจจุบัน…

เสียงฝนซัดกระจกดังเปาะแปะ เหมือนตอกย้ำความโกลาหลในหัวของ

‘มิล่า’

เด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดปีที่ตอนนี้ทำได้เพียงยืนตัวแข็งอยู่กลางห้องรับรองส่วนตัวของคาสิโนใต้ดินที่ลือกันว่าไม่มีใครติดหนี้ที่นี่แล้วออกอย่างปลอดภัยได้

กลิ่นควันบุหรี่เจือกลิ่นเหล้าราคาแพงปะปนในอากาศ เสียงชิปคาสิโนกระทบกันเบา ๆ จากชั้นล่างส่งมาถึงห้องนี้ แต่ในใจมิล่าเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดกว่าอะไรทั้งหมด ประตูสีดำเปิดออกอย่างแผ่วเบาแต่สัมผัสแรกที่มิล่ารู้สึกไม่ใช่เสียงแต่มันคือแรงกดดันบางอย่างเหมือนอากาศทั้งห้องหนักขึ้นทันทีที่คน ๆ หนึ่งก้าวเข้าขามา

‘เวกเตอร์ รูส’

ร่างสูงในสูทดำสนิท เดินผ่านแสงไฟสลัวเข้ามาอย่างเงียบงัน แต่ทุกก้าวกลับทำให้หัวใจมิล่าบีบรัดทีละนิด ใบหน้าคมจัดแบบลูกครึ่ง ดวงตาเย็นจนเหมือนมองทะลุทุกอย่าง เขาไม่ต้องพูดอะไร มิล่าก็รู้ว่านี่คือคนที่ทั้งคาสิโนกลัวที่สุด

เธอไม่เคยเห็นเขาใกล้ขนาดนี้มากก่อนและไม่คิดเลยว่าคนคนนี้จะกลายเป็นผู้กำหนดชะตาของเธอกับแม่ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

บนโต๊ะวางสมุดบัญชีหนี้ของ ‘พ่อเลี้ยง’ ของเธอตัวเลขที่เห็นทำให้ขามิล่าแทบทรุด มันมากเกินกว่าที่เด็กสาวนักศึกษารับล้างจานร้านข้าวต้มหลังเลิกคลาสอย่างเธอจะหาได้ทั้งชีวิต

เวกเตอร์หยุดยืนต่อหน้ามิล่าเงาของเขาทาบลงบนตัวเธอจนแทบหายใจไม่ออก

“ฉันไม่เคยอยากคุยกับลูกหนี้ที่ไม่มีค่าอะไร”

“…” มิล่ากัดริมฝีปากจนสั่นเมื่อได้ยินคำพูดที่แสนเยือกเย็นเปล่งออกมาจากริมฝีปากหนา

“แต่พ่อของเธอทำอะไรไว้หลายอย่างกับฉันเกินกว่าจะปล่อยไปเฉย ๆ”

เขาพูดต่อน้ำเสียงเยือกเย็น ด้านมิล่าเมื่อได้ยินจึงพยายามตั้งสติแล้วโค้งศีรษะ

“ฉะ ฉันจะหามาใช้คืนให้ค่ะ แม่ฉันไม่รู้เรื่อง ช่วยเห็นใจแม่ฉันด้วยนะคะ อย่าทำอะไรแม่ฉันอีกเลยฉันจะยอมทำทุกอย่าง”

มือแกร่งจนเห็นเส้นเลือดชัดยกตัดประโยคเธอทันที การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ กลับทำให้มิล่าชะงักเหมือนถูกสั่งให้หยุดหายใจ

“ทุกอย่าง?”

เขาถามช้า ๆ เหมือนอยากให้เธอตระหนักว่าพูดคำนี้กับใครอยู่ มิล่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแต่เธอต้องรักษาแม่ให้ปลอดภัย

“ค่ะ ทุกอย่างขอแค่ไว้ชีวิตแม่ฉัน” ร่างเล็กพยักหน้าพยายามให้อีกคนเห็นใจ

เวกเตอร์มองหน้าเธอประเมินอย่างเฉียบคมเหมือนเขากำลังชั่งน้ำหนักอยู่ในหัวว่าเด็กสาวตรงหน้ามีค่ามากพอจะนำไปไว้ใน ‘ห้องเชือด’ ของเขาหรือไม่

ร่างสูงก้มลงมาใกล้จนลมหายใจแทบปะทะแก้มเธอ มิล่าเผลอถอยหลังแต่หลังเธอก็ชนโต๊ะทันที ก่อนเวกเตอร์จะกระซิบช้า ๆ เหมือนตอกตรึงลงบนผิวหนังเธอ

“งั้นตั้งแต่คืนนี้ไป”

เขาหยุดหนึ่งจังหวะมุมปากยกขึ้นน้อยมากแต่ชัดเจนว่าเขาพอใจคำพูดของตัวเอง

“เธอต้องใช้หนี้ฉัน แทนพ่อของเธอ”

“…” หัวใจมิล่าสั่นแรงเหมือนกำลังถูกบีบไว้

“เงินฉันไม่ต้องการ เธอต้องชดใช้ฉันด้วยร่างกาย” ปลายนิ้วของเขายกคางเธอขึ้นเบา ๆ แต่เฉียบจนเธอสะดุ้ง

“ฉันจะเรียกเธอเมื่อไหร่ เธอก็ต้องมา ไม่ว่าเวลาไหน ไม่ว่าอยู่ที่ไหน”

“และเธอจะอยู่ในฐานะคนชดใช้ของฉันจนกว่าฉันจะเบื่อ”

โลกทั้งใบของมิล่าเหมือนหยุดหมุน แต่ในสายตาของเวกเตอร์นี่เป็นแค่การเล่นสนุกกับร่างกายของสาวสวย มิล่าพยักหน้าทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนหน้าอกขยับขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด

ดวงตาขมเหลือบตามองจังหวะหอบเบาภายใต้เสื้อผ้าบาง ๆ แล้วหัวเราะหึในลำคออย่างเย็น

“พูดให้ง่าย” ริมฝีปากหนากระซิบปลายนิ้วไล้ขึ้นมาตามท่อนแขนขาวเนียนของมิล่าช้า ๆ เหมือนเขากำลังสำรวจ ‘ของที่ได้มา’ ทีละนิ้ว

มิล่าหายใจสะดุด ชีพจรเต้นอยู่ปลายผิวแทบไม่รู้จะซ่อนตรงไหน เวกเตอร์กดเธอให้นั่งลงบนขอบโต๊ะอย่างแนบเนียนตัวเขายืนอยู่ตรงกลางระหว่างขาเธอระยะห่างไม่มีเหลือแม้เศษอากาศเดียว ก่อนเขาจะกดตัวมิล่าให้เอนลงนิดเดียวบนขอบโต๊ะ จนความใกล้ชิดบีบอากาศรอบตัวเหมือนทั้งห้องแคบลงอย่างฉับพลัน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากเขากับไอร้อนที่แผ่ออกมาจากลมหายใจทำให้มิล่าหน้าแดงวูบขึ้นทันที

ดวงตาคู่นั้นก้มลงสบเธออย่างไม่รีบ ไม่เร่งแต่คมจนเหมือนลากปลายเล็บลงกลางหัวใจมิล่า

“กลัว?” เขาถามเบาๆ น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่น้ำหนักของมันหนักจนถึงสันหลัง

“…” มิล่ากัดริมฝีปาก ส่ายศีรษะนิดเดียว ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ก่อนร่างสูงจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเฉียดแก้มเธอ ความอบอุ่นนั้นทำให้ลมหายใจเธอสะดุดอีกครั้ง

“ต่อจากนี้ ฉันเรียกตอนไหนก็ต้องรีบมา” ปลายนิ้วเขาแตะแน่วแน่ที่ช่วงเอวของมิล่าไม่หยาบคายแต่หนักแน่นพอให้รู้ว่าเขามีอำนาจเหนือทุกลมหายใจเธอจริง ๆ

มิล่าขยับขาเล็กน้อยเพราะความประหม่า แต่จังหวะนั้นทำให้เวกเตอร์เลื่อนมือมาจับสะโพกเธออย่างมั่นคงไม่ให้เธอหนีไปไหน

“อย่าขยับ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันสั่ง” น้ำเสียงเขาเรียบ แต่ร้อนจนเธอหน้าชา มิล่ารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่เกมที่เธอไม่เคยเล่นมาก่อน

เขาใกล้เสียจนเธอแทบลืมหายใจ ใกล้จนรู้ว่าความเย็นชาของเขาอันตรายยิ่งกว่าเปลวไฟ

“คืนนี้ เธอไปที่คอนโด” เขาย้ำช้า ๆ

“ตั้งแต่ประตูปิดลง เธอจะไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามใด ๆ ทั้งนั้น” มิล่าพยักหน้า ทั้งที่ร่างกายสั่นจนรู้สึกถึงตัวเอง เวกเตอร์ก้มลงมาใกล้กว่านั้นอีกนิดจนความอบอุ่นจากริมฝีปากเขาเฉียดขมับเธอ

“ถ้าอยากให้แม่เธอยังมีชีวิตอยู่ รู้ใช่ไหมว่าควรทำตัวยังไง” เสียงเขาแผ่วต่อ ก่อนมือเขาปล่อยจากเอวมิล่าช้า ๆ แต่ก่อนจะผละออกเขาเลื่อนปลายนิ้วลากตามท่อนแขนเธออย่างตั้งใจทีละนิ้วสัมผัสอ่อน ๆ แต่กระทบลึกจนมิล่าตัวแข็งไปชั่วขณะ

“ส่วนเรื่องอื่นต่อให้เธอบอกว่าไม่เดือด ฉันก็มีวิธีทำให้เธอเดือดเองอยู่ดี” แววตาเขาในวินาทีนั้น ทั้งอันตรายทั้งเย้ายวนและไม่มีทางที่มิล่าจะเดินออกจากห้องนี้เหมือนเดิมได้อีกต่อไป

มิล่าหายใจถี่หน้าแดงจัดทั้งที่เขายังไม่ได้แตะอะไรมากไปกว่าแค่ ‘ปลายนิ้ว’ เวกเตอร์เห็นหมดทุกอย่างและยิ่งเห็นเขายิ่งยิ้มมุมปากอย่างพึงใจ

ร่างสูงหันหลังให้ร่างเล็ก เดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์มุมห้อง เสียงส้นรองเท้าหนังของเขากระทบพื้นเงียบ ๆ แต่หนักพอให้หัวใจเธอสั่นตามทุกย่างก้าว เขาหยิบกล่องบุหรี่สีดำด้าน หรูเรียบแบบเจ้าของ ก่อนเขาจะดึงบุหรี่ออกหนึ่งมวนคาหน้าปากแล้วเอียงศีรษะนิดเดียวขณะจุดไฟ

ไฟแช็กกระทบปลายบุหรี่ แสงไฟวาบสะท้อนบนดวงตาเย็นของเขา ก่อนเขาจะสูดควันเข้าช้า ๆ แผ่วลึก ราวกับทุกอากาศในห้องเป็นของเขาเพียงคนเดียว

มิล่าเผลอกลั้นหายใจ ไม่รู้ว่ากลัวหรือถูกดึงดูดอย่างไม่มีทางควบคุม ริมฝีปากหนาพ่นควันออกช้า ๆ ควันสีเทาลอยพริ้วผ่านแสงไฟสลัวทำให้ภาพของเขาดูทั้งร้ายทั้งลึกลับจนเกินมนุษย์

“ดีกว่าที่คิดเยอะ เด็กดี” เขาพูดทั้งที่ยังมองออกไปด้านนอก ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองมิล่า แต่ทุกคำเหมือนจงใจแทงเข้ากลางใจเธอมิล่าสะดุ้ง

“…”

ร่างสูงยังไม่หันกลับมา เขาพ่นควันอีกครั้งแล้วใช้สองนิ้วคีบบุหรี่ไว้ข้างลำตัว ขณะสายตาคมยังคงมองผ่านกระจกสะท้อนเงาของมิล่าอยู่ด้านหลัง

“ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะทำอะไรตอนนี้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง แต่มีรอยยิ้มที่อันตรายที่สุดผุดขึ้นบนใบหน้า

“ถ้าฉันจะเอาเธอตอนนี้ เธอจะไม่มีแรงแม้แต่จะยืนตัวสั่นแบบนั้นหรอก”

หัวใจมิล่ากระตุกแรงจนเธอเผลอกำมือเข้าหากันแน่น เวกเตอร์หรี่ตาเล็กน้อยก่อนถามเสียงต่ำทุ้มและเซ็กซี่เกินจะทน

“มองอะไร? หรือกำลังอยากให้ฉันเดินกลับไปหาเธอต่อ?”

“มะ ไม่ค่ะ” มิล่ารีบก้มหน้าความร้อนจากแก้มลามถึงลำคอจนเธออยากหนีแต่ขาเธอไม่ขยับสักนิด

“หึ!” เวกเตอร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นทั้งน่ากลัวทั้งเซ็กซี่ทั้งทำให้มิล่าขนลุกไปพร้อมกัน เขายกบุหรี่ขึ้นจ่อริมฝีปากสูดอีกครั้งก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเสียจนอันตราย

“คืนนี้ฉันจะเริ่มคำสั่งแรกของให้เธอ”

มิล่าชะงักเหมือนหัวใจหล่นไปอยู่ที่พื้น เวกเตอร์หันกลับมามองเธอเต็ม ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ผละออกดวงตาของเขาทั้งเย็นทั้งคมและทั้งร้อนเกินกว่าผู้ชายธรรมดาจะเป็นได้

“อย่ามาสาย ฉันไม่ชอบรออะไรนาน ๆ”