บทที่ 4

มือหนาจัดการถอดผ้าขนหนูชิ้นเดียวที่ผูกเอวหมิ่น ๆ บนตัวออกจนเผยให้เห็นท่อนเนื้อที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด size ใหญ่โต มิล่าเห็นถึงกับเบนสายตาหนีไปอีกทางพร้อมกับกลืนน้ำลายหนืดลงคอ

มันใหญ่มากและนี่คือครั้งแรกที่เธอเห็นอะไรแบบนี้ในชีวิต

“เข้ามาสิ รออะไรอยู่” เสียงทุ้มของเวกเตอร์บอกกับมิล่าพร้อมกับยื่นมือหยิบถุงป้องกันราคาแพงให้เธอ

“ค ค่ะ” คนไม่มีสิทธิ์เลือกพยายามตั้งสติเท่าที่จะทำได้ในตอนนั้น ก่อนเธอจะยื่นมือเล็กหยิบถุงป้องกันในมือเวกเตอร์มาอย่าปฏิเสธไม่ได้ เธอค่อย ๆ คุกเข่าลงช้า ๆ ฉีกซองนั้นออกแล้วสวมใส่ท่อนเนื้อมือสั่น ๆ ด้วยความตื่นกลัว

“ทำดีมากเด็กดี” เวกเตอร์พูดเสียงเรียบมิล่าไม่ตอบอะไรในทันที เธอทำได้แค่เงียบและพยายามตั้งสติกับภาพที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า มันเริ่มชูชันสู้มือเธอจนอธิบายไม่ถูก

“ลุกขึ้นสิ! เคยทำรึเปล่า”

“…” เจ้าของใบหน้าพริ้มเพราจัดว่าเป็นหน้าตาดีคนหนึ่งเอ่ยพลางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเวกเตอร์อย่างไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อ ทว่า…

หมับ!

“อ๊ะ!” มิล่าเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจอย่างไม่ทันตั้งตัวเพราะร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาคว้าตัวเธอโน้มเข้าใส่ตัวด้วยความเร็วที่หิวกระหาย ร่างเล็กที่อยู่ในผ้าขนหนูผืนเดียวตอนนี้กลับอยู่ในท่าคร่อมช่วงขายาวของรูสทั้งสองข้าง กลิ่นสบู่อ่อน ๆ บนกายสาวลอยมาแตะจมูกเวกเตอร์จนแทบจะอดใจไม่ไหว

“จะสอดใส่เลยหรือจะให้ฉันเล้าโลมก่อน” ร่างสูงเอ่ยเสนอทางเลือกน้ำเสียงเรียบ มิล่าใจเต้นเร็วทางเลือกที่คนตรงหน้าเอ่ยเสนอเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากเลือกเลยสักทางและไม่นานช่วงขายาวก็รีบอ้าแทรกเข้าตรงกลางระหว่างขาเรียวของมิล่าให้แยกออกจากกัน ก่อนจะใช้นิ้วหนาสอดสอดเข้ายังใต้ผ้าขนตัวบางสัมผัสกลีบเล็กที่มีกางเกงชั้นในคลุมอยู่

“…” มิล่าสะดุ้งแรง ทว่าก็ไม่อาจจะเอ่ยคำว่าไม่ออกไปได้ตามกฎ

“ไม่ได้ถอด?” ดวงตาคมกริบมองมิล่าพร้อมกดเสียงต่ำถาม คนตัวเล็กได้ยินรู้สึกใจเต้นแรงไปหมดก่อนเธอจะเอ่ยตอบออกมาเสียงสั่น

“ค่ะ ฉะ ฉันลืม”

นิ้วหนาสอดกลับเข้าไปยันกางเกงใน แตะสัมผัสกับกลีบเล็กข้างล่างเนินไร้ขนมิล่าเบา ๆ จนคนโดนกระทำหายใจถี่ แม้ภายในใจรู้ดีว่าอยู่ตรงนี้เพราะจำใจ แต่กลีบเล็กกลับไวต่อความรู้สึก

เวกเตอร์ไม่เสียเวลานาน เขาใช้มือหนาจัดการดึงกางเกงชั้นในตัวจิ๋วมิล่าลงต่ำ พร้อมกับใช้นิ้วเย็น ๆ เคลื่อนเข้าไปสัมผัสกลีบกุหลาบเล็กโดยตรง แค่เพียงแตะเบา ๆ คนที่ยืนคร่อมอยู่ก็สะดุ้งขาสั่น เมื่อนิ้วเย็นแตะสัมผัสเข้าไปก็พอจะรับรู้ได้ถึงกลีบเล็กที่ปิกสนิทอยู่มันเหมือนไม่เคยผ่านศึกใดมาก่อนเลยสักครั้งรวมถึงความน้ำใส ๆ ที่มันเริ่มไหลออกมาอย่างคุมไม่ได้

ด้านมิล่าเมื่อโดนนิ้วสัมผัส ขาเรียวเริ่มสั่นอย่างอธิบายไม่ถูกกับความรู้สึกที่วิ่งแล่นเข้ามา มันแปลกประหลาดจนเธอขนลุกไปทั้งตัว

“อ๊ะ!” นิ้วเวกเตอร์สอดเข้าไปในรูนั้นได้แต่ครึ่งนิ้วถึงแม้ว่ามันไม่ได้ใหญ่เท่าท่อนเนื้อที่เธอเพิ่งสวมถุงป้องกันเสร็จ แต่มิล่าก็รู้สึกถึงความเจ็บที่มันแล่นเข้ามาจนเธอต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เวกเตอร์เริ่มจากการสอดเข้าไปหนึ่งนิ้ว เขาขยับมันเข้าช้า ๆ พอเล้าโลมให้น้ำหวานหล่อลื่นออกมาเพิ่ม ก่อนจะสอดเข้าลึกอีกจนสุดนิ้ว

“อ๊ะ!!” มิล่าอดทนต่อความเจ็บที่แล่นเข้ามา และตอนนี้เหมือนกับว่าความรู้สึกเสียวซ่านจะวิ่งเข้ามาแทน เวกเตอร์เพิ่มจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้วเย็น และไม่เพียงแค่นั้นกลีบกุหลาบสีสวยของมิล่ายังโดนสัมผัสอีกด้วยโดยมืออีกข้าง

“อ้าขาออกกว้างกว่านี้!” เวกเตอร์เอ่ยพร้อมเริ่มเร่งนิ้วเย็นถี่ ๆ โดยมิล่าเองก็พยายามอ้าขาออกตามคำสั่งเขาให้ได้มาเท่าที่ควร ทว่าระหว่างที่เธอกำลังอ้าขาออกอยู่นั้น ผ้าขนหนูผืนเล็กที่ห่อหุ้มตัวเธอก็หลุดลงพื้นจนเธอหน้าแดงด้วยความประหม่า

ร่างสูงที่กำลังเมามันส์กับช่วงล่างของมิล่าถึงขั้นตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เต้าอวบซ่อนรูปที่โผล่มา พร้อมกับช่วงล่างที่เนียนไร้ขออย่างเห็นได้ชัดจนเขาแทบไม่อยากจะละสายตาจากมัน

“อื้อ..!” มิล่าอดไม่ได้ที่จะเผลอทำเสียงเล็ดออกออกมาด้วยความเสียวซ่านที่มีเพราะเวกเตอร์เร่งจังหวะคุมช่วงล่างของเธออย่างคนชำนาญเรื่องนี้ มือเล็กรีบยกขึ้นมาป้องปากตัวเองจากนั้น…

“อะ อึก อื้อ!” ริมฝีปากบางร้องเสียงกระเส้าตัวสั่นทุกครั้งที่เวกเตอร์เร่งจังหวะนิ้วเข้าออกจนอยู่ไม่สุขกับความเสียวซ่านที่วิ่งแล่นเข้ามา จนมือเล็กอยู่ไม่นิ่งเผลอจิกลงบนไหล่หนา

“อ๊ะ อื้อ~” ความรู้สึกวูบวาบไปทั่วท้องน้อยและรูเล็กที่โดนนิ้วของคนตรงหน้าเล้าโลมกระตุกถี่ปล่อยน้ำหวานไหลออกมาอาบสองนิ้วเย็นไม่หยุดพร้อมกับรอยเลือดจาง ๆ ปนออกมา

มือแกร่งอีกข้างของเวกเตอร์ลูบคลำเต้าอวบอย่างคนเชยชมของใหม่ ส่วนมิล่า…เธอหอบหายใจหนักไปกับความเสร็จสมของเธอจนหน้าอกยกตามจังหวะหายใจ สองขาเรียวสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็น โดยที่นิ้วเย็นของเวกเตอร์ก็ยังคาอยู่ในรูนั้น ก่อนจะผละนิ้วออกมองความแฉะนั้นที่มีเลือดปนอยู่จาง ๆ

“ให้ความร่วมมือดีมาก เก่งมากเด็กดี” เขาเอ่ยเสียงเรียบกับมิล่าที่ยืนขาสั่นอยู่ ก่อนเขาจะใช้มือหนาจัดการถอดกางเกงชั้นในเธอลงให้พ้นขา ไม่เพียงแค่นั้นดวงตาคมจ้องทุกการเคลื่อนไหวของร่างเล็กแล้วเอ่ยต่อช้า ๆ แต่มีน้ำหนักในการออกคำสั่ง

“ต่อไปขึ้นมานั่ง แล้วจับนี่ยัดเข้าไป!” เวกเตอร์มองไปยันท่อนเนื้อร้อนเพื่อให้มิล่าจัดการจับยัดมันเข้ารูของเธอ

“ค.. ค่ะ ฉันจะทำตอนนี้” มือเล็กจับท่อนเนื้อขนาดใหญ่ที่แข็งตัวเต็มที่ในถุงป้องกันสั่น ๆ อย่างคนเข้าใจทุกอย่าง ในทันทีที่เธอสัมผัสท่อนเนื้อนั้นมิล่าต้องใจสั่นอีกครั้งไม่ใช่เพราะตื่นเต้นแต่เพราะเธอแอบกลัวมันอยู่ในใจและด้วยความที่เธอไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้…

“อย่าช้าจนทำให้ฉันรำคาญใจ” ริมฝีปากขยับช้า ๆ บอกกับร่างเล็กที่กำลังใช้มือจับท่อนเนื้อ เหมือนคนจะหมดความอดทนในความต้องการ ตอนนี้ท่อนเนื้อมันเริ่มปวดหนึบจนเจ้าของมันทนไม่ไหว ก่อนเขาจะจัดการปัดมือมิล่าออกให้พ้นแล้วให้เธอลุกขึ้นยืนหันหน้าไปที่เตียงใหญ่กลางห้องและจัดการตัวมิล่าต่อด้วยตัวเขาเอง

“หันหลัง แล้วหน้าก้มลงไป!” มิล่าที่โดนคนตัวสูงจับร่างหันกลับไปที่เตียงชะงักตกใจ จนกระทั่งมือหนาของเขาเลื่อนล็อกที่บั้นท้ายเธอแน่น

“ก้มลง!”

“ค่ะ ขอ ขอโทษค่ะ” เธอรีบล้มตัวลงไปกับเตียงตามคำสั่งของเวกเตอร์ จากนั้นมือหนาก็จัดการล็อกเอวคนตัวเล็กให้แน่นแล้วยัดท่อนเนื้อใส่รูสีหวานที่เห็นได้ชัดอยู่ตรงหน้า มันเนียนสวยจนเขาอยากจัดบดขยี้ให้มันแยกออกจากกัน

“อึ้ก!!” มิล่าสะดุ้งแรงเมื่อโดนท่อนเนื้อของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังยัดเข้าเขาไปโดยที่เขาไม่เล้าโลมต่อและตั้งใจยัดมันเข้าไปด้วยความดิบเถื่อน มิล่าเจ็บจนเธอน้ำตาไหลเล็ดออกมา มือหนาของเวกเตอร์รีบจับขาเธออ้ากว้างออก โดยมิล่าเองก็พยายามอ้าออกเช่นเคยโดยไม่ขัดขืนเพราะเธอรู้ดีว่ายิ่งขัดจะยิ่งทำให้อีกคนไม่พอใจได้

“อ๊ะ!!” น้ำใส ๆ เริ่มเล็ดออกหางตาคนตัวเล็ก เธอเม้มปากแน่นด้วยความเจ็บ แต่ถึงแม้ว่าเธอจะเจ็บมากแค่ไหนก็ต้องอดทนต่อไปให้ได้ ด้านเวกเตอร์แน่นอนว่าเขารู้ดีว่ามิล่าต้องเจ็บแน่เพราะตัวเขาก็สัมผัสถึงความรัดแน่นของรูสีหวานที่รัดท่อนเนื้อของเขาไม่ต่างกัน

ปึก!

“อ๊ะ! อ๊า!…” เวกเตอร์กระแทกความใหญ่ของท่อนเนื้อเข้าไปสุดลำจนทำให้มิล่าร้องออกมาเสียงหลง มันทั้งจุกและแสบกลีบในเวลาเดียวกัน

“อื้อ” ใบหน้าพริ้มเพราแสดงออกมาด้วยความเจ็บ เนื้อตัวสั่นไปแทบทั้งตัวกับแรงตอกอัดที่รูสมอบให้ทั้งลำและเหมือนว่ามันจะฉีก

“…” คนกระทำไม่พูดอะไร เขาเพียงมองร่างเล็กสั่นไหวตามแรงที่เขามอบให้ มันสั่นอย่างคนไม่ได้ชำนาญกับเรื่องนี้สักนิด เก ๆ กัง ๆ ไม่มีความเย้ายวนไม่มีความเร้าใจ มีแต่ความรัดแน่นแค่นั้น…

สวบ!!

“อ๊า!!” มิล่าร้องลั่นเกร็งไปทั้งตัว ร่างสูงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มือหนายื่นไปสัมผัสเต้าอวบซ่อนรูปจนมันล้นมือเขา กลีบกุหลาบสองกลีบที่มันบดเบียดเสียดกับท่อนเนื้อของเขาไปมาจนแทบจะเสร็จสม

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงสะโพกหน้าสอบเข้าใส่บั้นท้ายอย่างตั้งใจ

“อื้อ อ๊า อ๊าาา!!” มิล่าเริ่มครางออกมาไม่เป็นภาษาอย่างไม่ตั้งใจ แต่เสียงครางนั้นก็ยังคงไม่ได้เรื่อง ไม่มีความเร้าใจสักนิด น้ำหวานสีใสเริ่มไหลเยิ้มออกมาตามลำท่อนเนื้อจนเก็บเสียงดัง ‘แจ๊ะ ๆ”

“จะ เจ็บค่ะ ฉัน..”

“ไม่มีคำว่าไม่!”

“อ๊ะ อ๊า!” มิล่ารับรู้ถึงความเจ็บทุกครั้งที่โดนสะโพกหนาสอบเข้าจนเธอรู้สึกได้ว่ากลีบกุหลาบสีสวยของเธอจะฉีกขาดออกจากกัน เธออดไม่ได้ที่จะยกมืออีกข้างที่จิกกับเตียงนอนขึ้นมาปาดน้ำตา ด้านเวกเตอร์เมื่อเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด เขาสอบสะโพกเข้าอีกครั้งด้วยความมันส์ที่มีของท่อนเนื้อ

ปึก! ปึก! ปึก!

“อื้อ!” ริมฝีปากหนาครางต่ำในลำคอออกมา ท่อนเนื้อกระตุกถี่เสร็จสมคารูสีหวาน มิล่าหอบเบา ๆ แผ่นหลังยังสั่นไม่หยุด ส่วนเวกเตอร์กลับทำสายตาน่ากลัวราวกับผู้ชายคนนี้อดทนกับสิ่งนี้มานาน

เขาขยับตัวเล็กน้อยปล่อยมือออกจากเอวมิล่าช้า ๆ ให้ผิวของเขาลากเสียดแผ่วผ่านผิวเธอราวกับคนที่เพิ่งทดลองของชดใช้ชิ้นใหม่แล้วพอใจมากกับความแน่นคับ

เมื่อมิล่าเงยหน้าขึ้น เธอก็สบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่กำลังมองเธอ เหมือนงานที่เพิ่งทำไปมันเป็นเพียงการอุ่นเครื่องของเขาเท่านั้น

เวกเตอร์ยกนิ้วโป้งขึ้นเกลี่ยริมฝีปากล่างของเธอที่ยังสั่นเบา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบและดูโหดร้ายเกินกว่าจะเป็นผู้ชายที่เพิ่งสัมผัสเธอเมื่อครู่

“พอแล้วสำหรับครั้งนี้”

มิล่าชะงัก หายใจสะดุดอีกครั้งไม่รู้ว่ารู้สึกโล่ง หรือเจ็บเล็ก ๆ ที่เขาพูดเหมือนตัดทุกอย่างทิ้งภายในคำเดียว

เวกเตอร์ถอยออกไปหนึ่งก้าว ถอดถุงป้องกันที่เต็มไปด้วยน้ำกามสีขาวขุ่นทิ้งลงถังขยะอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางนั้นทำให้มิล่าเห็นแก่นกายและหน้าท้องของเขาเป็นเงาเล็กน้อยเป็นการประกาศถึงอำนาจมากกว่าความล่อลวง

“ไปแต่งตัวซะ” เสียงเขานิ่งแต่เฉียบเหมือนคำสั่งที่ต้องทำตามทันที

“ค่ะ” ร่างเล็กกะพริบตาถี่ พูดอย่างว่าง่าย

“รีบกลับไปซะ จนกว่าฉันจะเรียกหาอีกครั้ง” เวกเตอร์พูดช้า ๆ ทีละคำเหมือนตอกย้ำให้เธอจำ เขาหันตัวไปหยิบเสื้อเชิ้ตและสูทบนพนักโซฟา

กล้ามอกและซิกแพกยังเจือแสงไฟสลัว ทำให้ภาพของเขาดูทั้งดิบทั้งเถื่อนทั้งอันตรายเกินกว่าผู้ชายธรรมดา

มิล่ารู้สึกทั้งเจ็บทั้งอายทั้งหวาดทั้งสั่นและเหนือสิ่งอื่นใดเธอรู้ว่าเขาพูดจริงทุกคำ

“รีบไปจัดการตัวเองสิ! ฉันเหม็นคาวเลือด!” เสียงเขาสั่งซ้ำราวกับรังเกียจเลือดนั้น

“ครั้งนี้ฉันจะให้คนไปส่ง แต่หลังจากคืนนี้เธอต้องกลับเข้าที่นี่เองทุกครั้งที่ฉันต้องการ”

มิล่าก้มหน้า รีบเดินไปหาเสื้อผ้าตัวเองแต่ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ เธอได้ยินเขาพึมพำเบา ๆ ราวกับตั้งใจให้ได้ยิน

“ครั้งนี้เป็นแค่การเริ่มต้น”

********************************

แค่เริ่มต้นน้องก็ขาสั่นแล้วเวกเตอร์ :(

ขอบคุณพี่ ๆ ที่เข้ามาอ่านนะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้มิล่าด้วยน๊าาา

Next Episode Spoiler…

“ถ้าเดินไม่ได้ ฉันจะให้คนไปรับ แต่ถ้ายังพอเดินได้ ตีห้าเธอต้องมาหาฉัน”