EP13/2 : สู่ขอจากพี่เขยเลว

“อืม... กูก็เหมือนกัน ไม่สนหัวใครทั้งนั้น ยกเว้นเมียกูคนเดียว” มาร์โคพยักหน้าเห็นด้วย

“งั้นก็ดี...เพราะคนทีกูเลือกแล้ว กูก็ไม่คิดจะให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเหมือนกัน!”

มาร์ตินเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มร้ายที่ประดับบนมุมปาก ดวงตาคมวาววับดุจพยัคฆ์ยามเจอเหยื่อที่ถูกใจ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องดีแลนราวกับกำลังตีราคาสินค้าล้ำค่า

“กูชอบความชัดเจนของมึงว่ะดีแลน... มึงอยากได้อะไรแลกกับการ 'หลับตา' เรื่องอลิซ ก็ว่ามาเลย”

“หึ... เข้าใจง่ายแบบนี้สิดี ปิดดีลเร็วไม่ต้องเสียเวลา”

ดีแลนหัวเราะในลำคอพลางยกแก้วขึ้นจิบน้ำสีอำพันช้าๆ ทว่าวินาทีต่อมาสายตาเขากลับเปลี่ยนเป็นจริงจังและกดดัน “แต่กูขอเตือนไว้อย่าง...มึงอย่าให้เมียกูรู้เรื่องนี้เด็ดขาด เพราะถ้าเอลลี่รู้ว่ากูรู้เห็นเป็นใจให้มึงคาบลูกแมวอย่างอลิซไปกิน... ยัยนั่นวีนฉ่ำแน่!”

ดีแลนชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “ทั้งกู...” ก่อนจะไล่ไปทางมาร์โค “ทั้งมึง...” แล้วมาหยุดนิ่งที่มาร์ติน “...และมึง! เตรียมตัวลงนรกด้วยน้ำมือเมียกูได้เลย”

“เอ้า! เกี่ยวอะไรกับกูด้วยวะ?” มาร์โคโพล่งขึ้นทันที สีหน้าหงุดหงิดปนงุนงง

“ก็มึงเป็นพี่ชายมันไง ถ้ามันก่อเรื่อง มึงก็ต้องรับผิดชอบฐานไม่สั่งสอนน้อง!”

คำตอบสั้นๆ แต่แทงใจดำทำเอาพี่ใหญ่สบถในใจ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้พลางถอนหายใจยาวเหยียดอย่างยอมรับชะตากรรม สายตาทุกคู่หันกลับมาจับจ้องที่มาร์ตินอีกครั้ง แต่เจ้าตัวกลับยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มที่มุมปากดูร้ายกาจและลุ่มลึกขึ้นกว่าเดิม

“ได้เลย... รอบนี้กูจะเชื่อฟังมึงนะ ไอ้พี่เขย”

ปลายนิ้วแข็งแรงเคาะโต๊ะหนึ่งครั้งเป็นสัญญาณจบการเจรจา ก่อนจะเงยหน้าสบตาดีแลนตรงๆ “กูจะปิดปาก 'คนของกู' ให้สนิทที่สุด...จะไม่ให้หลุดไปถึงหูเมียมึงแม้แต่ครึ่งคำ”

“เอ่อ..ดี!” ดีแลนยกแก้วขึ้นเป็นเชิงรับทราบ ยิ้มบางๆ อย่างผู้ชนะที่รู้ว่าดีลนี้สำเร็จลุล่วงด้วยผลประโยชน์ที่มหาศาล

ส่วนมาร์ตินเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงรูปภาพของเด็กสาวที่เขากำลังคลั่งไคล้

และเธอกำลังก้าวเข้ามาในกับดักที่เขาวางไว้...ด้วยตัวเอง

@17.00 น.

‘ถึงเวลาเลิกงานแล้ว...’

ไฟบนเพดานบางแถวเริ่มทยอยดับลงช้าๆ พร้อมกับเสียงเลื่อนเก้าอี้ที่ดังห่างออกไปทีละตัว แผนกที่เคยคึกคักในช่วงกลางวันบัดนี้ถูกปกคลุมด้วยความเงียบเชียบ เหลือเพียงแสงรำไรจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่กี่เครื่องที่ยังเปิดค้างไว้

อลิซยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาหยุดนิ่งอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ในมือ ข้อความจากมาร์ตินเด้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับเป็นโซ่ตรวนที่ล่ามเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน

Martin: หลังเลิกงาน มาหาฉันที่ห้อง!

ประโยคสั้นๆ ทรงอำนาจที่อลิซอ่านทวนซ้ำไปมา นิ้วโป้งนิ่งค้างอยู่เหนือหน้าจอด้วยความลังเล จะตอบกลับหรือจะวางมันลงแล้วหนีไปให้พ้นดี...

“จะเอายังไงดีอลิซ...”

เธอพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา หากเธอตัดสินใจไปตามนัด ภาพเหตุการณ์เมื่อเช้าก็ผุดขึ้นมาหลอกหลอน ทั้งกลิ่นน้ำหอมหรูหรา กลิ่นควันบุหรี่จางๆ และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ยังก้องอยู่ในหัว แต่ถ้าเธอขัดคำสั่งสายตาคมกริบที่จะจ้องมองเธอในวันพรุ่งนี้ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออกตั้งแต่ตอนนี้

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ...หนีคือทางออกที่ดีที่สุด”

อลิซรวบรวมความกล้า วางโทรศัพท์ลงแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอรีบคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นบ่าแล้วก้าวออกจากโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว

“แค่เลี่ยงไปก่อน...พรุ่งนี้ค่อยหาข้ออ้าง เขาคงจะเข้าใจแหละน่า”

คำปลอบใจตัวเองช่างดูเบาหวิวและไร้น้ำหนัก แต่เธอก็ยังเดินต่อไปตามทางเดินที่ทอดยาว เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังกังวานสม่ำเสมอในความเงียบ จนกระทั่งเท้าเล็กหยุดยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในผนังโลหะเงาวับหน้าลิฟต์

“ขอเวลาหายใจบ้างเถอะนะ...”

อลิซยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วกำลังจะเอื้อมไปกดปุ่มเรียกตัวลิฟต์ ทว่าในจังหวะนั้นเอง...เงามืดจากด้านหลังกลับทาบทับซ้อนเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายขนาดใหญ่ที่ชิดแผ่นหลัง กลิ่นควันบุหรี่อ่อนๆ ที่ผสมกับน้ำหอมอันเป็นเอกลักษณ์โชยมาปะทะจมูก จนปลายนิ้วเธอชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

หมับ!

มือหนาเอื้อมผ่านไหล่บางของเธอไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้กดปุ่มลง แต่กลับกดปุ่ม ‘ขึ้น’ แทน

ติ๊ง!

อลิซสะดุ้งสุดตัว ร่างกายหมุนกลับตามสัญชาตญาณด้วยความตกใจ ในจังหวะเดียวกับที่ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกพอดี เผยให้เห็นร่างสูงสง่าที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ แววตาสีเทาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ

“บอกให้ไปหาที่ห้อง... ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ อลิซ!?”

“คะ..คุณมาร์ติน…!”

น้ำเสียงทุ้มต่ำพุ่งตรงเข้าใส่จนอลิซหน้าซีดเผือด ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากประท้วง มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วกระชากร่างบางให้ถลาเข้าไปในลิฟต์ทันที!

ครืด...

ประตูลิฟต์เลื่อนปิดลงช้าๆ ตัดขาดเธอออกจากโลกภายนอก มาร์ตินเอื้อมมือไปกดตัวเลขชั้นสูงสุดซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขาเพียงผู้เดียว ก่อนจะหมุนตัวกลับมาไล่ต้อนอลิซจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ

เขากักขังเธอไว้ในอ้อมแขนแกร่งทั้งสองข้าง โน้มใบหน้าคมคายลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดหน้าผาก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเด็กสาว

“ตั้งใจหนีหน้าฉันเหรอ!?”

“…อึก!!..”

“ยังหนีไม่พอใจอีกหรือไง ถึงได้กล้าขัดคำสั่งฉันในที่ทำงานแบบนี้!”