EP13/1 : สู่ขอจากพี่เขยเลว

@ห้องประชุมชั้นสูงสุด

บรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดทว่ามาร์ตินกลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างผ่อนคลาย ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายที่มุมปากขณะจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือ แววตาคมกริบวาววับราวกับกำลังเพลิดเพลินกับ 'เหยื่อ' ที่หลงเข้ามาในกับดัก

มาร์โคและดีแลนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลอบสบตากันอย่างมีนัย ก่อนที่มาร์โคจะทนความสงสัยไม่ไหว ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันแล้วเอ่ยถามน้องชายเสียงห้วน

“มึงยิ้มอะไรนักหนาวะ มาร์ติน?”

มาร์ตินละสายตาจากหน้าจอทันที รอยยิ้มจางๆ หายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เสือก!”

“เอ้าไอ้นี่! กูถามดีๆ นะโว้ย” มาร์โคสวนกลับอย่างหงุดหงิดกับท่าทียโสของน้องชาย

แต่มาร์ตินเพียงแค่ยักไหล่ให้อย่างไม่สะทกสะท้าน เมินเฉยต่ออารมณ์ของพี่ชายราวกับมันไร้ค่าเกินกว่าจะใส่ใจ แต่ดีแลนที่นั่งสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ กลับกระตุกยิ้มบางๆ ราวกับจับสังเกตบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าตายด้านนั้นได้

“กูว่า... กูพอจะเดาอาการของมึงออกนะ” ดีแลนเอ่ยขึ้นช้าๆ อย่างรู้ทัน

มาร์ตินเหลือบตามองดีแลน ดวงตาคมปะทะกับสายตาพิจารณาที่จ้องกลับมาอย่างท้าทาย

“มึงกำลังเจอ... ‘เหยื่อ’ ชิ้นสำคัญอยู่ใช่ไหม?”

มาร์ตินไม่ตอบ เขาเพียงแค่คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะราคาแพงช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่ชวนให้คนฟังรู้สึกกดดัน

“ไม่ใช่เหยื่อ...” เขาพูดเสียงเรียบ นิ่งงันจนเดาอารมณ์ไม่ถูก

“แต่คือของของกู”

มุมปากของมาร์ตินยกขึ้นอีกครั้งอย่างเปิดเผย ประโยคประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเผด็จการนั้นทำให้ดีแลนยิ้มกว้างขึ้นอย่างถูกใจ ขณะที่มาร์โคทำได้เพียงถอนหายใจยาวเหยียด เขารู้ดีว่าถ้ามาร์ตินเอ่ยคำว่า ของกู ออกมาเมื่อไหร่ เรื่องนี้ไม่มีทางจบลงง่ายๆ แน่

“หึ...ดีแลน มึงนี่ยังฉลาดกว่าพี่กูเสมอเลยนะ” มาร์ตินหัวเราะในลำคออย่างผู้เหนือกว่า

“เอ้าไอ้นี่! ลามปามนะมึง” มาร์โคสบถอย่างหัวเสีย แต่สีหน้ากลับไม่ได้ดูแปลกใจเท่าไรนัก เพราะเขาเริ่มต่อจิ๊กซอว์ในหัวได้แล้ว “แล้วสรุปว่าใครวะ?”

ดีแลนหัวเราะเบาๆ อย่างรู้ทัน เสียงหัวเราะนั้นดูสนุกสนานเกินกว่าจะเป็นเรื่องซีเรียส เขาเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะเฉลยความจริงที่ทำให้พี่ใหญ่ของตระกูลถึงกับนิ่งค้าง

“ก็น้องเมียกูไง... อลิซ”

คำตอบนั้นทำให้มาร์โคชะงักกึก สายตาหันขวับไปมองดีแลนก่อนจะจ้องหน้าน้องชายตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อหู

“มึงหมายถึง... อลิซ? ยัยเด็กหน้าหวานน้องสาวของเอลลี่น่ะเหรอ! ”

“เออ... น้องสาวสุดที่รักของเมียกูเองแหละ”

ดีแลนพยักหน้ารับหน้าตาย มาร์โคที่ได้ยินคำยืนยันชัดๆ ก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางลอบถอนหายใจยาว ประมวลเรื่องราวที่ดูจะประจวบเหมาะจนน่าปวดหัว

“กูควรจะห้ามมึงใช่ไหม?” มาร์โคพึมพำกับตัวเอง

“แล้วมึงเคยห้ามกูได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” มาร์ตินเหลือบตามองพี่ชายด้วยสายตานิ่งสนิทแต่ชัดเจนในเจตนา

ดีแลนหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นจิบอย่างรื่นรมย์ราวกับกำลังชมละครเวทีฉากเด็ดที่รู้บทตอนจบอยู่แล้ว

“แต่อย่างน้อยกูก็ขอเตือนมึงไว้ก่อนนะมาร์ติน อลิซไม่ใช่คนประเภทที่มึงจะเอามาเล่นๆ ได้”

“กูไม่ได้คิดจะเล่น” มาร์ตินสวนกลับทันควัน

“งั้นก็อย่าทำให้มันพัง” มาร์โคจ้องตาน้องชายอย่างสื่อความหมาย

มาร์ตินไม่ตอบ เขาเพียงแค่กระตุกยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่ใช้มองหน้าจอโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ รอยยิ้มของผู้ชนะที่ตัดสินใจเลือกหมากเดินเกมไปแล้วและไม่คิดจะถอยหลังกลับ

“กูไม่เคยทำอะไรพัง... และมึง พี่เขย อย่ามายุ่งกับวิธีจัดการ ‘คนของกู’”

“มึงพูดออกมาได้ยังไงวะมาร์ติน” ดีแลนหัวเราะร่วนเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในรอบปี มือเรียวหมุนแก้วไปมาอย่างใจเย็น “อลิซเป็นน้องสาวเมียกูนะ แถมยังเป็นกามเทพที่ช่วยให้กูกับเอลลี่ได้รักกันด้วย”

ถ้อยคำดูซาบซึ้งใจทว่าแววตาคมกริบของดีแลนกลับเย็นชาไร้ร่องรอยความรู้สึกนั้นโดยสิ้นเชิง

“มึง... จะปกป้องเธอเหรอ?” มาร์ตินจับสังเกตได้ทันที มุมปากกระตุกขึ้นอย่างรู้ทันเหลี่ยม

“ฮ่าๆ มันก็ขึ้นอยู่กับ ‘ผลประโยชน์’ ที่กูจะได้จากมึงมากกว่า...ว่ากูควรจะปกป้อง หรือจะยอมหลับหูหลับตาทำเป็นมองไม่เห็น”

“ดีแลน... มึงนี่มันรักษามาตรฐานความเลวได้คงเส้นคงวาดีจริงๆ หึ! นั่นน้องเมียมึงนะไอ้ดีแลน ขนาดคนที่เคยช่วยชีวิตมึงไว้ มึงยังกล้าเอามาเป็นเงื่อนไขต่อรอง” มาร์โคส่ายหน้าขำๆ มองเพื่อนสนิทที่รู้ทันทุกเล่ห์เหลี่ยม

“มึงนี่มันเลวได้ใจกูดีจริงๆ ว่ะ”

“ฮ่าๆ ขอบคุณที่ชม” ดีแลนหัวเราะอย่างเพลิดเพลิน เขาไม่สะทกสะท้านกับคำด่าที่เหมือนคำชมนั้น ก่อนจะกระดกน้ำสีอำพันเข้าคออย่างสบายใจ ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระต่อศีลธรรม

“น้องกับเมียมันคนละส่วนกัน... สำหรับกู คนเดียวที่ไม่กล้าแตะต้องและแตะไม่ได้ คือเมียกูเท่านั้น” ดีแลน