EP12/1 : กระดุมที่หายไป

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงนาฬิกาปลุกดังย้ำเตือนอย่างน่ารำคาญ อลิซขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะควานมือไปกดปัดมันอย่างงัวเงีย เธอพยายามจะบิดกายพลิกตัว ทว่าความเมื่อยขบกลับแล่นพล่านไปทั่วทั้งหัวไหล่ลามลงไปถึงแผ่นหลัง ราวกับว่าเมื่อคืนเธอนอนผิดท่ามาตลอดทั้งคืน

“เอ๊ะ…!?”

เปลือกตาบางค่อยๆ ขยับเปิด ภาพเพดานห้องที่คุ้นเคยเริ่มชัดเจนขึ้น แต่สิ่งที่กระแทกเข้าสู่ประสาทสัมผัสเป็นอันดับแรกไม่ใช่แสงตะวันยามเช้า หากแต่เป็นกลิ่น ควันบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมที่ไม่ใช่ของเธอ

“เหมือนกลิ่นบุหรี่...กลิ่นน้ำหอมเหรอ…”

อลิซขยับตัวซุกหน้าลงกับหมอนตามสัญชาตญาณ ทันทีที่ปลายจมูกสัมผัสกับเนื้อผ้า กลิ่นนั้นก็ชัดเจนขึ้นจนเธอสะดุ้งสุดตัวผงะลุกขึ้นนั่งทันที

“กลิ่นใคร...?” เสียงหวานหลุดออกมาอย่างงุนงง หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างไร้สาเหตุ

“แล้วทำไม... ถึงรู้สึกเมื่อยตัวขนาดนี้เนี่ย”

อลิซก้มลงสำรวจร่างกายตัวเอง มือเล็กไล่สำรวจตามแขน ขา และลำตัว ทุกอย่างยังดูปกติ ไม่มีร่องรอยแต่เมื่อสายตาเลื่อนลงไปหยุดอยู่ที่ชุดนอน... ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตระหนก

‘กระดุมเม็ดบนสุด... หายไป!’

“มันไม่ได้ขาด... แต่มันหายไปทั้งเม็ดเลย!”

นิ้วเรียวสั่นเทาแตะลงตรงช่องว่างที่เหลือเพียงรอยด้าย ความทรงจำเมื่อคืนช่างพร่าเลือน มีเพียงความรู้สึกวาบหวามบางอย่างที่ตกค้างอยู่ในก้นบึ้งของความรู้สึก เธอพยายามกวาดสายตามองไปทั่วเตียง สะบัดผ้าห่ม รื้อหมอน ล้วงมือไปตามรอยยับย่นบนที่นอนเพื่อตามหาชิ้นส่วนที่หายไป

“ไม่มี... หายไปไหนนะ... แต่ช่างมันเถอะ มันอาจจะหลุดไปที่ไหนสักแห่ง”

เธอพึมพำปลอบใจตัวเองพลางก้าวลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ แสงสีขาวจากหลอดไฟสะท้อนเงาของเธอในกระจก อลิซจ้องมองภาพตัวเองด้วยแววตาสับสน พยายามเค้นหาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น และทำไมกลิ่นนี้ยังติดอยู่ที่ปลายจมูกไม่หายไปเสียที

“ทำไมกลิ่นมัน... เหมือนอยู่ใกล้จัง”

เธอเปิดก๊อกน้ำ เสียงน้ำไหลช่วยกลบความเงียบที่น่าอึดอัด แต่ในหัวกลับมีเพียงชื่อเดียวที่กึกก้องขึ้นมา

“ทำไมกลิ่นนี้มันคุ้น... คล้ายกับคุณมาร์ติน”

ทันทีที่ชื่อนั้นผุดขึ้นมา หัวใจก็เต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก อลิซรีบส่ายหน้าเพื่อสลัดความคิดบ้าๆ นั้นทิ้งไป แต่ยิ่งพยายาม กลิ่นจางๆ รอบตัวกลับยิ่งชัดเจนขึ้น ราวกับเขายังคงยืนซ้อนหลังเธออยู่ตรงนี้ และภาพข้อความล่าสุดที่เธอเห็นก่อนจะหลับไปก็ซ้อนทับขึ้นมาในความคิด

Martin: รีบนอน... ฉันรออยู่

คำว่า ‘รอ’ ของเขามันหมายความว่ายังไงกันแน่? รอให้เธอไปหา... หรือว่าเขา ‘รอ’ อยู่ในความมืดที่ไหนสักแห่งในห้องนี้มาตลอดทั้งคืน!

“จะ...จะเป็นเขาจริงๆ เหรอ...”

น้ำเสียงของอลิซสั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้ เธอเริ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องน้ำด้วยความตื่นตระหนก ทุกซอกทุกมุมถูกจับจ้องด้วยสัญชาตญาณของคนที่เริ่มรู้สึกว่า มีบางสิ่งที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ และมันอาจอยู่ใกล้ตัวเธอมากกว่าที่คิด

แล้วสายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของพื้นกระเบื้อง อลิซก้าวเข้าไปใกล้อย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะก้มลงมองเศษผงสีเทาเล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงรอยต่อข้างถังขยะ เธอใช้นิ้วชี้แตะลงไปเบาๆ ผงนั้นละเอียดและแห้งผาก

“เถ้าบุหรี่...”

หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม อลิซรีบคว้าถังขยะใบเล็กขึ้นมาเทออก มือบางสั่นระริกขณะเขี่ยค้นหาหลักฐานอย่างร้อนรน จนกระทั่งดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นยิ่งกว่าเดิม เมื่อพบ ‘ก้นบุหรี่’ ยี่ห้อหรูที่ถูกดับทิ้งไว้

“บะ...บุหรี่จริงๆ ด้วย...”

อลิซไม่สูบบุหรี่ และเธอมั่นใจว่าห้องนี้ไม่เคยมีสิ่งแปลกปลอมแบบนี้มาก่อน เด็กสาวยืดตัวขึ้นช้าๆ ร่างกายเย็นวาบราวกับถูกแช่แข็ง ความเงียบสงัดรอบตัวในตอนนี้กลับกลายเป็นความอึดอัดที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก

“ปะ...เป็นไปไม่ได้สิ เขาจะเข้ามาได้ยังไง...”

เธอพยายามปฏิเสธความจริง แต่กลิ่นควันจางๆ ที่ยังลอยอ้อยอิ่งผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมที่เธอจำได้ขึ้นใจ มันกำลังตอกย้ำว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง ความเมื่อยล้าในร่างกายที่ผิดปกติ กระดุมที่หายไปอย่างปริศนา และหลักฐานชิ้นสำคัญในถังขยะ ทุกอย่างค่อยๆ ต่อกันเป็นภาพที่น่าหวาดหวั่น

“ฉันรออยู่...”

อลิซพึมพำประโยคในข้อความนั้นออกมา เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ภาพเลือนรางของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในความคิด

“เมื่อคืนนี้...”

“คุณมาร์ติน... คุณแอบเข้ามาในห้องนอนอลิซจริงๆ ใช่ไหม!”

เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างสั่นเครือ ตอนนี้หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นระรัวจนแทบจะระเบิด เพราะความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มชัดเจนขึ้น และมันก็ใกล้เกินกว่าที่เธออยากจะยอมรับได้…

@บริษัทฯ

อลิซนั่งนิ่งสนิทอยู่ที่โต๊ะทำงาน ดวงตาคู่สวยเหม่อมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่า ทว่าในหัวกลับหมุนวนอยู่กับร่องรอยประหลาดที่พบในห้องนอนเมื่อเช้า ทั้งกลิ่นบุหรี่ เถ้าสีเทา และกระดุมที่หายไป...ทุกอย่างมันรบกวนจิตใจจนเธอแทบไม่มีสมาธิ

“อลิซ... เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลยนะ”

เสียงของ ‘น้ำชา’ เพื่อนร่วมงานดังขึ้นใกล้ตัวจนอลิซสะดุ้งสุดตัว เธอรีบกะพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติก่อนจะหันไปยิ้มแห้งๆ ให้

“อ๋อ... เปล่า พอดีอลิซมีเรื่องให้คิดเยอะนิดหน่อยน่ะค่ะ” เธอตอบความจริงเพียงครึ่งเดียว พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูปกติที่สุด

“เรื่องอะไรเหรอ? ท่าทางเธอจะคิดไม่ตกเลยนะ บอกน้ำชาได้นะเผื่อช่วยอะไรได้”