เข้าสู่ระบบ“ที่คลับมีกฎว่าห้ามพนักงานของที่คลับรับงานเสริมที่อื่น” สุดท้ายเขาก็ต้องยอมบอก ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่ได้ทานข้าวกันสักที “กฎอะไรกันเนี่ย งั้นก็แสดงว่าที่เธอดูลนๆ เพราะมีกฎแบบนี้สินะ เธอต้องคิดว่าพี่เป็นพี่ไนต์แน่” ประโยคแรกคล้ายเป็นการบ่นกับตัวเองมากกว่า ก่อนจะคาดเดาสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อก
“ไม่ได้หมายถึงไวน์” “แล้วหมายถึงอะไรคะ?” “…” ไร้คำตอบจากนิกซ์ มีเพียงสายตาคมที่ตอนนี้จ้องมองคนรักด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างไม่ปิดบัง บอกเป็นนัยๆ ว่าสิ่งที่บอกว่าไม่พอนั้นเขาหมายถึงอะไร “คนหื่น!” นิวเยียร์ที่เห็นสายตาของคนตัวสูงมองมาอย่างเจ้าเล่ห์ก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เขาพูดว่านั้นหมายถึงอะไร
ร้านที่ตั้งอยู่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู คือสถานที่ที่นิกซ์เลือกพาภรรยาสาวคนสวยมาดินเนอร์ในค่ำคืนนี้ “อากาศดีจัง” นิวเยียร์เอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อขึ้นมาถึงร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้าที่เปิดโล่งแล้วได้สัมผัสกับบรรยากาศยามค่ำคืนที่สดชื่น “พี่ว่ามันเย็นเกินไปสำหรับชุดที่เธอใส่มานะที่รัก” นิกซ์ที่ได้ยินคนตัวเล็กบ
“หายนอยด์รึยัง” “หายแล้วค่ะ” “ไปดินเนอร์กันไหม” “ตอนนี้เหรอคะ?” นิกซ์พยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนที่นิวเยียร์จะฉีกยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าตามพร้อมตอบตกลง “ไปค่ะ งั้นนิวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” พูดจบเธอก็รีบลุกจากตักแกร่งของสามีไปเปลี่ยนชุดใหม่ทันที ก็นานๆ ทีจะได้มีเวลาอยู่กันสองต่อสองแบบนี้นานๆ
เดินทางกลับถึงอังกฤษนิกซ์ก็ต้องแยกตัวออกไปจัดการกับเรื่องงานของตัวเองทันที เพราะสัปดาห์หน้าจะต้องพาภรรยาสาวคนสวยไปฮันนีมูนหลังจากแต่งงาน จริงๆ แล้วเขามองว่ามันไม่ได้สำคัญที่จะต้องมีการฮันนีมูนหลังแต่งด้วยซ้ำ แต่พ่อแม่เขารวมถึงพ่อแม่ของนิวเยียร์พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอยากให้เขาและเธอมีเวลาพักผ่อนกันส
วันต่อมา… นิกซ์และนิวเยียร์พาลูกๆ มาส่งให้กับคุณปู่คุณย่า เพราะวันนี้เป็นวันคี่ ส่วนพรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าก็ต้องพาเด็กๆ ไปส่งให้คุณตาคุณยายที่รับดูแลหลานๆ ในวันคู่ เป็นการช่วยกันเลี้ยงหลานที่วุ่นวายดีไม่น้อย แต่เพราะนั่นคือความสุขของทุกคน คนที่เป็นพ่อแม่อย่างนิกซ์และนิวเยียร์จึงไม่ได้ขัดอะไร เพราะก
คำตอบของเขาที่บอกว่า หมายถึงเธอ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าจะผ่านมาแล้วหลายชั่วโมง เธอก็ยังไม่สามารถสลัดคำพูดของเขาทิ้งได้ เขาพูดมันออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง สีหน้าที่เรียบเฉย แต่คนฟังอย่างเธอกลับใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่เพียงแค่นั้น เพราะพอเขาพูดมันเสร็จเขาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิ
คำพูดของนิกซ์เหมือนระเบิดเวลาที่เริ่มนับถอยหลัง เพียงแค่เขาพูดจบพอร์ชก็มองมาที่เธอด้วยสีหน้าสงสัย ไม่ใช่แค่พอร์ชหรอกนะที่สงสัย เพราะเธอเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเขาทำแบบนี้ทำไม ทำไมถึงไม่ยอมปล่อยมือจากเธอ ทำไมถึงพูดอะไรที่ชวนให้คนอื่นเข้าใจผิด ทำไมถึงได้ทำตัวเหมือนกับว่าเขากำลังไม่พอใจแบบนี้ “เป็นแค่
“เสียมารยาทที่สุด” เสียงคนตัวเล็กบ่นพึมพำออกมาเบาๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่โต๊ะทานอาหาร ไม่รู้ว่าสายของพอร์ชที่ถูกตอบรับนั้นพวกเขาจะคุยอะไรกันบ้าง จากบันทึกการโทรก็กินเวลาไปเกือบสามนาที ไม่รู้ว่าคนใจร้ายอย่างนิกซ์จะพูดอะไรที่ไม่สมควรพูดออกไปบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ “สรุปไอ้เด็กพอร์ชนั่
เธอเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมคนใจร้ายถึงบอกว่าเธอไม่สามารถกลับบ้านในสภาพนี้ได้ ก็หลังจากที่ได้เห็นสภาพร่างกายของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากการขบเม้ม รอยฟันจากการถูกกัด โดยเฉพาะที่ลำคอระหงแทบจะมองไม่เห็นสีผิวจริงของเธอเลยด้วยซ้ำ แค่ได้เห็นร่องรอยเหล่านี้ก็ทำเอาเธอถึงกับกรีดร้องให้กับสภาพตัวเอง







