4

“แกอย่ามาประชดประชันแดกดันฉัน”

“คุณพ่อมีอะไรก็พูดมาเถอะครับ”

“วันนี้จะมีแขกมารับประทานอาหารเย็นกับเรา”

“แขก ใครกันครับ สำคัญเหรอ คุณพ่อถึงต้องมาบอกผมด้วยตัวเอง”

“สำคัญ”

“อย่าบอกนะว่าจะหาแม่ใหม่ให้ผมอีกแล้ว ผมไม่เอานะ” เขาดักคอ แม้บิดาจะไม่เคยจริงจังกับใคร เคยพาผู้หญิงมากินข้าวที่บ้านหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยพาใครเข้ามาอยู่ในบ้าน เพราะห่วงความรู้สึกของเขาซึ่งเป็นลูกมากที่สุด

“ฉันจะบอกแกแค่นี้ และฉันเป็นพ่อของแก ไม่ใช่จำเลยให้แกมาซักไซ้ไล่เลียง” พูดจบคันสรก็เดินออกไปจากบ้าน ทำเอาคชาต้องมองตามไปอย่างสงสัย

แขกคนสำคัญของบ้านที่มารับประทานอาหารค่ำด้วยกันทำให้คชาอึ้งและโกรธจัด

“คุณพ่อพายาจกที่ไหนมากินข้าวบ้านเราครับ” คชามองสองแม่ลูกด้วยสายตาดูถูก และไม่ชอบใจอย่างรุนแรง

ตรงหน้าของเขาคือธัญญาเรศและธนา แม่ค้าขายข้าวแกงกับเด็กนักเรียนทุนที่ชอบแข่งขันกับเขาทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องอะไรต่อมิอะไร

“แกห้ามเสียมารยาทกับแขกของพ่อ”

“พ่อจะหาเมียใหม่ก็ให้ดีกว่านี้หน่อยสิครับ นี่มันแม่ค้าขายข้าวแกงกับลูกชายที่มาจากสลัม”

“เลิกพูดจาดูถูกคนอื่นสักทีคิง” คันสรเอ่ยเตือนสติลูกชาย

“ผมดูถูกแน่นอนครับ ไม่ได้ดูผิดเหมือนพ่อหรอก”

“หุบปากเดี๋ยวนี้นะ”

“ถ้าพ่อไม่ไสหัวผู้หญิงคนนี้กับลูกของมันไป ผมไปเอง”

“เขาเป็นผู้หญิงที่พ่อรัก”

“นี่พ่อกล้าพูดแบบนี้เชียวหรือ พ่อต้องรักแม่สิ จะไปรักผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง”

“แม่ของแกพ่อก็รัก แต่แม่ของแกก็ตายไปนานแล้ว พ่อแค่อยากมีคนดูแล มีเพื่อนคู่คิด เพราะต่อไปแกก็ต้องแต่งงานมีครอบครัว”

“แต่ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ไง คนไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่คนนี้ไง”

“คนไหนก็ได้งั้นเหรอ คนไหนแกก็ไม่เอา”

“ก็คนที่พ่อหามาแต่ละคนมันดี ๆ ทั้งนั้นนี่นา ตาต่ำ โอ๊ย!” คันสรโมโหจัด ตบปากลูกชายไปหนึ่งที

“นี่พ่อกล้าตบผมอย่างนั้นเหรอ พ่อกล้าตบผม” คชาโมโหและเสียใจ เขาเช็ดเลือดที่มุมปาก

“คือว่าพ่อ”

“พ่อไม่ไล่มันไปใช่ไหม งั้นผมไปเอง”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” คันสรอยากง้อลูกชายแต่ทิฐิก็ทำให้เขาแค่เรียกเอาไว้ แต่ไม่ยอมเอ่ยปากขอโทษที่ทำรุนแรง

คชาชะงัก ก่อนที่จะเดินไปยังรถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง แล้วขับออกไปราวกับพายุ

“เพราะเรศทำให้คุณทะเลาะกับลูกอย่างหนัก” ธัญญาเรศเอ่ยขึ้น

“ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก เรากินข้าวกันดีกว่า” คันสรยกหางตัวเอง คิดว่าอย่างไรลูกชายก็ต้องกลับมาตายรัง เพราะเงินทุกบาททุกสตางค์ที่คชาผลาญอยู่คือเงินของเขา

ธนามองตามไปด้วยสายตาที่สะใจเล็ก ๆ นี่เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น คชาชอบดูถูกเขา คราวนี้แหละเขาจะเขี่ยคุณชายของบ้านให้กระเด็น แล้วขึ้นมาเป็นคุณชายแทน คอยดูสิ

คันสรกลืนข้าวแทบไม่ลง แต่ไม่อยากให้แขกที่เขาเชิญมาต้องอึดอัด จึงฝืนกินไปเรื่อย ๆ และตักอาหารให้ธัญญาเรศอย่างเอาใจ

เขาเจอเธอด้วยความบังเอิญ ครั้งแรกเขาขับรถไปเฉี่ยวเธอ เลยต้องรับผิดชอบ ครั้งต่อไปเขาไปดูที่ดินแถบนั้นเพื่อจะสร้างโกดังเก็บสินค้า แต่โดนพวกจิ๊กโก๋ติดยาชิงทรัพย์ สองพ่อแม่ลูกช่วยเขาเอาไว้ ธัญญาเรศไม่กลัวตาย วิ่งตามไปกระชากกระเป๋ากลับมาจนโดนจ้วงแทง ในขณะที่ธนาเข้ามาช่วยเตะต่อยกับพวกมันจนได้รับบาดเจ็บ คนทั้งสองถือว่าเป็นผู้มีพระคุณ เขาจึงซาบซึ้งในบุญคุณ ไปมาหาสู่กับทั้งสองเรื่อยมา และคอยช่วยเหลือมาโดยตลอด แถมยังรู้ด้วยว่าธนานั้นเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับลูกชายของตน แถมยังเป็นเด็กเรียนดีแต่ขาดทุนทรัพย์ เขาจึงอยากช่วยเหลือส่งเสียให้เรียนต่อจนจบ

ธัญญาเรศเองก็เป็นคนสุภาพเรียบร้อย และอ่อนหวาน ทำอาหารก็เก่ง เพราะเป็นแม่ค้าขายข้าวแกง เขาเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าตกหลุมรักเธอได้อย่างไรกัน ในวัยที่เขาเองก็ย่างเข้าห้าสิบปีเข้าไปแล้ว

“พี่ไทน์” เสียงเรียกคุ้นเคยนั้นทำให้ธนาหันไปมองก่อนจะยิ้มให้เจ้าของเสียง

“ปลายอยู่ที่นี่เหรอ”