ตอนพิเศษ

7 เดือนผ่านไป

ภาคิน

ตอนนี้น้องพลอยใกล้จะถึงกำหนดคลอดแล้ว โดยหลายเดือนก่อนผมได้พาน้องพลอยไปอัลตร้าซาวด์เพื่อดูเพศลูก คุณหมอบอกว่าเรากำลังจะได้ลูกชาย ซึ่งแข็งแรงดีมากแถมตัวโตตามเกณฑ์มาตรฐานอีกด้วย ซึ่งมันทำให้ทุกคนดีใจกันมากที่หลานคนแรกของตระกูลจะเป็นหลานชาย โดยเฉพาะ​คุณพ่อคุณแม่ของผมที่พวกท่านดีใจกันมากที่จะได้หลานชายมาสืบทอดตระกูลต่อจากผม จนพากันไปซื้อของขวัญมาเตรียมรับขวัญหลานกันอย่างถ้วนหน้า จนตอนนี้ของขวัญมันมากองอยู่เต็มพื้นห้องของผมไปหมดแล้ว แต่ในกองนั้นก็มีของคุณพ่อป้ายแดงอย่างผมด้วยนะครับที่เตรียมซื้อของเอาไว้ใช้และของเล่นของลูกเมื่อลูกลืมตาตื่นขึ้นมาดูโลก ส่วนของขวัญของเพื่อนๆผมกับเพื่อนๆของน้องพลอยก็เช็คเงินสดกันคนละล้าน ซึ่งทุกคนเปย์หนักกันจริงๆ อันนี้ผมนับถือเลย

"พี่เหมันต์ค่ะ วันนี้พี่จะไปไหนหรือป่าวค่ะ หนูขอไปด้วยได้ไหม หนูเบื่อที่ต้องอยู่แต่กับห้องแล้ว" เพราะตั้งแต่พี่เหมันต์รู้ว่าฉันท้อง ก็ไม่ค่อยจะให้ฉันออกไปไหนด้วยตัวเองเลย ถ้าจะไปไหนก็ต้องมีพี่เหมันต์ไปด้วยเท่านั้น คงด้วยความห่วงฉันกับลูกแหละ อันนี้ฉันเข้าใจดี

"วันนี้พี่ว่าจะเข้าบ่อนไปดูบัญชีหน่อยนะครับ แต่หนูไม่ต้องไปด้วยหรอก เดี๋ยวพี่รีบกลับมา แต่ถ้าพี่กลับมาเร็วจะพาออกไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะเอาไหมครับ จะได้รับกับบรรยากาศที่สดชื่นหน่อย หนูจะได้อารมณ์ดีขึ้น" ผมเข้าใจนะว่าน้องคงเบื่อที่ต้องอยู่แต่กับห้อง แต่มันก็ไม่มีที่ไหนจะปลอดภัยกับเธอและลูกเท่าที่นี่อีกแล้ว ที่ผมทำแบบนี้เพราะผมเป็นห่วงเธอมากนะครับ

"ก็ได้ค่ะ งั้นพี่เหมันต์รีบกลับมานะคะ โอ้ย!" ฉันที่กำลังจะส่งพี่เหมันต์ไปทำงานก็รู้สึกว่าลูกดิ้นแรงมากเลยในวันนี้ จนฉันรู้สึกจุกเสียดที่ท้องขึ้นมา

"หนูเป็นอะไรครับ เจ็บท้องจะคลอดรึป่าว" ผมที่เห็นน้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ จึงเข้าใจว่าน้องอาจจะเจ็บท้องเตรียมจะคลอดแล้ว

"ไม่ใช่ค่ะ พอดีว่าวันนี้ลูกดิ้นแรงไปหน่อย มันเลยทำให้หนูจุกเสียดไปที่ท้องน่ะคะ" ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าวันนี้ทำไมลูกดิ้นแรงจัง

"งั้นเดี๋ยวพี่พาไปนั่งพักนะครับ หนูก็นั่งดูซีรี่ย์ไปก็แล้วกัน เดี๋ยวพี่จะรีบไปทำงานก่อน แล้วจะรีบกลับมานะครับ"

"ค่ะพี่เหมันต์ งั้นพี่ก็รีบไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วงหนูนะคะ"

"ครับ ฟอด ฟอด" ผมจึงก้มหอมแก้มน้องด้วยความรักใคร่ก่อนจะเตรียมตัวไปทำงาน

"งั้นพี่ไปแล้วนะครับ" ผมโบกมือลากำลังจะออกจากห้องไปแล้ว แต่แล้วสิ่งที่ผมรอคอยมาตลอดก็เกิดขึ้น

"โอ้ยๆพี่เหมันต์ หนูปวดท้องจังเลยค่ะ" ฉันที่รู้สึกปวดจี๊ดไปที่ท้องน้อยจนเจียนจะไม่ไหวอยู่แล้ว

"หนูกำลังจะคลอดแล้วใช่ไหม ไอ้เจมส์! ไอ้เจมส์ มึงรีบลงไปเตรียมรถ เมียกูกำลังจะคลอดแล้ว" ผมจึงแหกปากเรียกลูกน้องเสียงดังลั่น พร้อมอุ้มน้องขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะรีบพาน้องลงลิฟต์ไปในทันที พอผมลงลิฟต์มาได้รถก็เตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว ผมจึงเร่งพาน้องไปที่โรงพยาบาล ก่อนจะโทรหาคุณพ่อคุณแม่ผมว่าลูกสะใภ้ของท่านกำลังจะคลอดลูกแล้ว พอไปถึงโรงพยาบาลน้องพลอยก็ถูกส่งเข้าห้องคลอดในทันที

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ผมที่ตอนนี้กำลังรอน้องพลอยคลอดลูกอยู่หน้าห้อง ผมในตอนนี้รู้สึกตื่นเต้นและกระวนกระวายไปหมด เพราะไม่รู้ว่าคุณหมอและพยาบาลจะพาน้องพลอยและลูกออกมาหาผมกันตอนไหน จนตอนนี้ผมนั่งไม่ติดเลย จนกระทั่งคุณพ่อคุณแม่ของผมมา

"ตาเหมันต์ หนูพลอยเป็นยังไงบ้างลูก ออกมากันรึยัง" ไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกสะใภ้กับหลานชายของเธอจะเป็นยังไงบ้าง

"ยังเลยครับแม่ นี่ก็เข้าไปกันสักพักแล้ว" ผมก็ยังรออยู่เลย ไม่รู้เมื่อไหร่จะออกมากันสักที

"คนไหนคือสามีคุณพลอยแพรค่ะ พอดีภรรยาของคุณอยากให้คุณเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนน่ะคะ" พยาบาลที่ถูกคนไข้ขอให้พาสามีของเธอเข้าไปอยู่ด้วย จึงรีบเดินออกมาตามคำขอของคนไข้ เพราะเธอเข้าใจดีว่าการคลอดลูกมันเป็นอะไรที่เจ็บปวดมาก คนไข้คงอยากได้กำลังใจจากสามี

"ผมครับ ผมเอง" เหมันต์ที่พอได้ยินพยาบาลพูดอย่างนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาพยาบาลทันที

"งั้นคุณเดินตามฉันมานะคะ คุณต้องใส่ชุดปลอดเชื้อก่อนค่ะถึงจะเข้าห้องคลอดได้"

"ได้ครับ รีบเดินนำผมไปเลย" พยาบาลจึงเดินนำเหมันต์เข้าห้องปลอดเชื้อเพื่อใส่ชุดนั้นในทันที ก่อนจะเดินนำมาที่ห้องคลอดเพื่อพามาหาคนไข้

"พี่เหมันต์! มาแล้วหรอค่ะ หนูปวดท้องจังเลย ฮึก" ฉันน้ำตาซึมด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะจับมือของพี่เหมันต์ไว้แน่น

"หนูทำใจดีๆไว้ก่อนนะครับ เราจะสู้ไปด้วยกัน อดทนหน่อยนะครับ ลูกเรากำลังจะลืมตาออกมาดูโลกแล้ว" ผมเข้าใจนะว่าเธอคงเจ็บปวดมาก แต่เวลานี้มันต้องสู้เท่านั้นจะถอยก็ไม่ได้แล้ว

"คุณแม่หายใจเข้าลึกๆหน่อยนะคะ แล้วอย่าเพิ่งเบ่งนะ"

"คุณหมอค่ะ นะ หนูจะไม่ไหวแล้ว ผ่าท้องคลอดจะได้ไหมคะ" ฉันรู้สึกเจ็บปวดเจียนจะตายอยู่แล้ว ฉันจะไม่ไหวจริงๆแล้วนะ

"หนูครับ มาขนาดนี้แล้วหนูอดทนอีกหน่อยนะ เชื่อพี่เถอะนะครับ" ถ้าจะผ่าตอนนี้ผมว่ามันก็ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ไหนจะแผลหลังการผ่าอีก ถ้าคลอดตามธรรมชาติได้น่าจะดีกว่า

"ฮึก! ก็ได้ค่ะ" ฉันจะอดทนเพื่อลูกเพื่อสามีก็แล้วกัน

"คุณแม่พร้อมนะคะ" คุณหมอนั่งประจำที่ตรงกลางหว่างขาของน้องพลอย พยาบาลยืนข้างๆน้องพลอยหนึ่งคนแล้วใช้มือวางตรงหน้าท้อง

"คุณแม่เบ่งเลยค่ะ เบ่งแรงๆเลยค่ะ"

"อื๊ดดดดดดด อื๊ดดดดดด" น้องพลอยเบ่งตามคุณหมอบอก ส่วนเหมันต์ก็ยืนจับมือน้องพลอยไว้อย่างให้กำลังใจอยู่ข้างๆ

"อดทนหน่อยนะครับ ใกล้จะออกมาแล้ว"

"อื๊ดดดดดดดด"

"หยุดเบ่งก่อนนะคะ" หมอหยิบกรรไกรขึ้นมาแต่ไม่รู้ทำไรเพราะผมไม่ได้สนใจ ก่อนที่จะได้ยินเสียงคุณหมอบอกให้เบ่งต่อ

"คุณแม่เบ่งต่อเลยค่ะ"

"อื๊ดดดดดดดดด"

"อีกนิดเดียวนะคะ ใกล้แล้ว เบ่งอีกค่ะ"

"อื๊ดดดดดดดดด"

"แง๊! แง๊! แง๊!" เสียงเด็กร้องออกมาทำให้ผมกับน้องพลอยน้ำตาไหลพรากด้วยความดีใจ วินาทีนี้ผมเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่จริงๆ ก่อนที่พยาบาลจะเอาลูกผมไปทำความสะอาดโดยเช็ดคราบเลือดออก ก่อนจะห่อด้วยผ้าแล้วอุ้มมาวางไว้ที่อกของน้องพลอย

"ยินดีด้วยนะคะ คุณพ่อคุณแม่ได้ลูกชายค่ะ"

"ฮึก! ฮึก! ลูกของแม่" ฉันที่ตอนนี้รู้สึกดีใจและตื้นตันไปหมดที่ได้เห็นหน้าลกชายเป็นครั้งแรก ฉันรู้สึกดีใจที่ฉันสามารถคลอดเขาออกมาด้วยตัวเองได้

"ลูกเราหน้าตาน่าเกลียดน่าชังจังเลยนะครับ หล่อเหมือนพี่เลย"

"แล้วไม่เหมือนหนูบ้างเลยหรอคะ"

"เหมือนนิดหน่อยครับ หึหึ"

"เดี๋ยวพยาบาลจะพาคุณแม่ไปห้องพักฟื้นก่อนนะค่ะ ส่วนน้องเดี๋ยวพยาบาลจะเอาตามไปส่งให้ทีหลังนะคะ"

"ครับ" ผมจึงปล่อยให้พยาบาลเข็นเมียกับลูกผมไป ก่อนจะไปถอดชุดออกแล้วเดินกลับมาหาคุณพ่อคุณแม่ของผมที่รออยู่ข้างนอก

"หนูพลอยกับลูกเป็นยังไงบ้างตาเหมันต์ ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกไหม"

"ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกครับ ตอนนี้พยาบาลพาน้องพลอยกับลูกไปห้องพักฟื้นแล้ว"

"งั้นรีบตามไปกันเถอะ แม่อยากจะเจอหน้าหลานจะแย่แล้ว"

หลังจากนั้นเราทุกคนก็พากันไปที่ห้องพักของน้องพลอย โดยตอนนี้เพื่อนๆของผมและของน้องที่ได้ข่าวคราวกันก็มายืนออกันอยู่ในห้องเต็มไปหมด โดยตอนนี้น้องพลอยกำลังหลับอยู่ ส่วนลูกผมพยาบาลก็นั่งไม่พามาส่ง

"ไอ้เหมันต์ เมื่อไหร่หลานกูจะมาวะ เช็คเงินสดกูมันอยากจะไปถึงมือหลานอยู่แล้วเนี่ย"

"หึ! ถ้าเช็คมันร้อนนัก ก็เอามาใส่มือกูนี่ ยังไงก็ต้องตกมาอยู่ในมือกูอยู่ดี"

"ไม่! กูจะให้หลานกูจับก่อน ส่วนมึงค่อยเอาไปทีหลัง"

"แล้วแต่มึงล่ะกัน"

ก๊อก! ก๊อก!

"เอาเด็กมาส่งแล้วค่ะ" พยาบาลเดินเข็นรถเข็นเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะขอตัวออกไป ส่วนคุณน้าคุณอาคุณปู่คุณย่าก็พากันล้อมรถเข็นจนคนเป็นพ่ออย่างผมไม่มีสิทธิ์เข้าไปใกล้ลูกของผมเลย

"หน้าตาน่าเกลียดน่าชังจริงๆเลยหลานน้า"

"หน้าตาเหมือนไอ้เหมันต์เป้ะเลยว่ะ หน้าตาถอดพ่อมันมาเลยจริงๆ"

"หน้าตาไม่เหมือนหนูสักหน่อยเลยหรอคะ ทำไมมันน่าน้อยใจจัง หนูอุตส่าห์ตั้งท้องมาตั้งเก้าเดือน" พลอยแพรที่พอได้สติกลับมาจากการพักฟื้น จึงได้แต่พูดออกมาด้วยความน้อยใจ

"หนูตื่นแล้วหรอครับ ยังเจ็บแผลอยู่ไหม" เหมันต์​ที่เห็นภรรยาคนสวยเริ่มน้อยใจ จึงเอ่ยถามขึ้นเพื่อพาเปลี่ยนเรื่อง เพราะเขาไม่อยากให้น้องมาน้อยใจอะไรตอนนี้เพราะน้องกำลังอยู่ใสช่วงพักฟื้น

"นิดหน่อยค่ะ แล้วเราจะตั้งชื่อลูกเราว่าอะไรดีคะ" ฉันอยากให้พ่อของเขาเป็นคนตั้งให้ เพราะถ้าลูกรู้คงดีใจที่พ่อของเขาตั้งชื่อให้เอง

"ชื่อ น้องไดม่อน ชาร์เตอร์ ครับ ชื่อเล่นก็ไดม่อนตามชื่อจริงไปเลยก็ได้"

"เอางั้นก็ได้ค่ะ หนูก็ว่าเพราะดี"

"ที่พี่ตั้งชื่อว่า ไดม่อน เพราะว่ามันหมายถึงเพชร ซึ่งเพชรพลอยคือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับพี่ หนูเข้าใจไหมครับ" เพชรหรือไดม่อนก็คือลูกชายของผมเอง ส่วนพลอยก็ภรรยาสุดที่รักของผมยังไงล่ะ

"คู่นี้หนิขนาดมีลูกด้วยกันแล้ว ก็ยังหวานกันไม่เปลี่ยนเลยเนาะ"

"ก็เหมือนคู่ของพวกเราแหละครับ หึหึ" ตอนนี้หวานเจี๊ยบ

****************จบบริบูรณ์*****************