EP.37

ช่วงสายของวันอาทิตย์ เวลา 09.00 น.

ฉันที่ตอนนี้พึ่งตื่นนอนในช่วงวันหยุดพักผ่อน วันนี้พวกเรามีนัดไปซื้อของฝากกันก่อนกลับกรุงเทพอ่ะ เราคงจะไปกันประมาณ 10 โมงกว่าอ่ะ เพราะซื้อของเสร็จก็จะเดินทางกลับกรุงเทพเลย กว่าพวกเราจะเดินซื้อของฝากเสร็จบวกเดินเล่นด้วยคงเสียเวลาไปหลายชั่วโมงคงได้เวลากลับกรุงเทพในช่วงบ่ายพอดี ฉันว่าจะซื้อของฝากไปให้ลูกน้องคนสนิทของพี่เหมันต์อย่างพี่มาร์ชกับพี่เจมส์สักหน่อย เพราะในช่วงพี่เหมันต์ไม่อยู่ทั้งสองคนคงทำงานหนักน่าดู คนขยันต้องมีของฝากกลับไปให้สักนิดเพื่อเป็นรางวัลในการทำงาน ว่าแต่ตอนนี้พี่เหมันต์ไปไหนนะ แต่ช่างเถอะตอนนี้ฉันไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนดีกว่า ว่าจะลงไปกินอาหารเช้าในห้องอาหารของโรงแรมสักหน่อยก่อนกลับ ต้องรีบหน่อยเดี๋ยวไม่ทัน

ส่วนเหมันต์ตอนนี้ก็ยืนชมวิวอยู่นอกระเบียงห้องนั่นแหละแค่น้องไม่เห็นก็เท่านั้น แต่เหมันต์รับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของน้องนะ เพราะเขาเห็นน้องลุกออกจากเตียงเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำแล้ว เขาจึงเดินไปแต่งตัวรอน้องเพราะเขาตื่นก่อนเธอสักพักแล้ว พร้อมแปรงฟันอาบน้ำเรียบร้อยแล้วล่ะ เหลือแค่แต่งตัวลงไปข้างล่างก็เท่านั้น ส่วนเสื้อผ้าของใช้ค่อยเก็บทีเดียวหลังจากน้องแต่งตัวเสร็จ เพราะเราเอาของใส่กระเป๋าในใบเดียวกัน พอเขาแต่งตัวเสร็จก็มานอนเล่นโทรศัพท์รอน้องข้ามเวลาไป จนน้องอาบน้ำแต่งตัวเสร็จนั่นแหละ ก่อนจะได้ยินเสียงน้องเปิดประตูห้องน้ำออกมา

แกร้ก!!

"อ้าว! พี่เหมันต์ไปไหนมาค่ะ หนูตื่นขึ้นมาแล้วมองหาพี่เหมันต์ไม่เห็นเลย" ตอนนี้พี่เหมันต์แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว คงรอฉันแต่งตัวเดินไปข้างล่างพร้อมกันแน่นอน

"พี่ก็แค่ไปยืนชมวิวอยู่ตรงระเบียงห้องนี่แหละครับ หนูแค่ไม่เห็นพี่ก็แค่นั้น" หนูไม่สังเกตเองต่างหากล่ะ พี่ก็ยืนหัวโด่อยู่แค่ตรงนี้เอง โถ่!

"อ้าวหรอค่ะ สงสัยหนูคงดูไม่ดีเองอ่ะ" ฉันคงลืมดูตรงระเบียงแน่นอน ถึงไม่เห็นพี่เขาอ่ะ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ก็เจอแล้วไง รีบเก็บของดีกว่า จะได้ขนของลงข้างล่าง ฉันจะได้ไปกินข้าวด้วย

"ครับ หนูรีบเก็บของเถอะ จะได้ลงไปข้างล่างกัน" ผมจึงลุกจากเตียงเดินมาช่วยน้องเก็บของอีกแรง

"ค่ะ หนูก็อยากรีบลงไปข้างล่างเหมือนกัน หนูหิวข้าว ว่าจะไปกินอาหารเช้าที่ห้องอาหารสักหน่อยค่ะตอนเช็คอินพี่ซื้อคูปองอาหารเช้าไว้ด้วยใช่ไหมค่ะ"

"ครับ พี่ซื้อไว้เผื่อหนูอยากกินอะไรก่อนออกไปข้างนอก หนูลงไปกินได้เลยครับ แค่บอกเลขห้องก็แค่นั้น เราก็เดินเข้าไปกินอาหารในโซนต่างๆของห้องอาหารได้เลยครับ" ผมกะไว้แล้วเชียวว่าน้องตื่นขึ้นมาต้องถามหาข้าวเช้า เป็นไงล่ะคิดไว้ไม่มีผิดเลย ดีที่ซื้อคูปองอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว

"โอเครค่ะ งั้นรีบเลยค่ะเดี๋ยวไม่ทัน กลัวเค้าเก็บอาหารก่อน"

"หึหึ!! ไม่ต้องรีบขนาดนั้นครับ เรายังทันเวลาอยู่ครับ" ตอนนี้พึ่ง 09.20 น.เอง ยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะ กว่าเค้าจะเก็บคงประมาณ 10 โมงกว่านู้นแหละ

"ไม่ได้ค่ะต้องรีบ เดี๋ยวของกินอร่อยๆหมดก่อน" ฉันไม่ได้ห่วงอาหารจริงๆนะ แค่เสียดายคูปองอาหารเช้าเฉยๆถ้าไปกินไม่ทัน แฮร่ แฮร่

"หึหึ!! งั้นก็แล้วแต่หนูเลยครับ รีบเก็บเลยงั้น" ผมล่ะอยากจะขำน้องดังๆชิปหาย โอ้ย!น้อ ทำไมแฟนผมเป็นคนแบบนี้ว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

"รีบอยู่ค่ะ พี่ช่วยหนูยัดของลงไปในกระเป๋าที จะได้เสร็จไวๆ" ตอนนี้ฉันกับพี่เหมันต์ช่วยกันเก็บของเข้ากระเป๋าอย่างไว จนตอนนี้กระเป๋าฉันอย่างกับตุ๊กตาล้มลุกเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า

"เสร็จแล้วครับ เราไปกันเถอะ" ตอนนี้กระเป๋าเสื้อผ้าของเราพร้อมแล้ว แต่มันก็จะแตกต่างจากตอนมานิดหน่อย ก็ด้วยความรีบของน้องด้วยแหละ หึหึ!! กลัวแต่จะไม่ทันอาหารเช้าของโรงแรม

"ค่ะ" ฉันจึงเดินควงแขนพี่เขาออกจากห้องแล้วเดินไปขึ้นลิฟต์ทันที ก่อนที่เราจะเอาของไปกองไว้ที่หน้าแผนกรีเซฟชั่น ก่อนจะพากันเดินไปห้องอาหารที่อยู่ไม่ไกล

ณ ห้องอาหาร The No.43 Italian Bistro

ตอนนี้ฉันกับพี่เหมันต์ก็เดินมาถึงห้องอาหารแล้ว มีของกินเยอะแยะไปหมดเลย แต่สายตาฉันเหลือบไปเห็นเพื่อนๆของฉันกับพวกเพื่อนพี่เหมันต์นั่งกินอาหารอยู่ในมุมหนึ่งของห้องอาหาร แหม!พวกแกกินไม่รอฉันเลยนะ ตอนนี้ฉันไปตักอาหารที่อยากกินก่อนดีกว่าค่อยเดินไปหาเพื่อนๆ ตอนนี้พี่เหมันต์ก็เริ่มไปตักอาหารของตัวเองแล้ว คงหิวเหมือนกันสินะ

"หนูครับ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมเดี๋ยวพี่ตักไปวางไว้ที่โต๊ะให้" เขาตักอาหารของตัวเองจนพอแล้ว เลยว่าจะช่วยแฟนถืออาหารไปให้สักหน่อย น้องคงถือคนเดียวไม่หมดหรอกผมคิดอย่างนั้นนะ หลังจากเห็นแววตาเป็นประกายของน้องที่มองไปที่อาหารแล้ว

"พี่เหมันต์เราไปนั่งกับเพื่อนๆนะค่ะ เพื่อนๆนั่งอยู่ตรงนู้น" ฉันชี้ตำแหน่งของเพื่อนๆเสร็จ ฉันก็ส่งอาหารที่ฉันตักใส่จานแล้วไปให้พี่เหมันต์ถือไปวางที่โต๊ะให้

"ครับ" ผมจึงเดินถือจานอาหารของน้องและของผมไปที่โต๊ะ ปล่อยให้น้องตักอาหารที่อยากกินแล้วเดินตามมาทีหลังล่ะกัน

"เห้ย!นั่งด้วยเว้ย" เขาทักทายเพื่อนพร้อมขอนั่งโต๊ะด้วยอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะวางจานอาหารทั้งสองจานลง แล้วเริ่มตักอาหารของตัวเองกินด้วยความหิว

"เออ แล้วน้องพลอยไปไหนว่ะ ไม่มากินข้าวด้วยรึไงถึงเดินมาคนเดียว" ไม่ใช่ไม่เห็นจานอาหารที่มันถือมาหรอกนะ แต่แค่สงสัยก็แค่นั้นว่าน้องไปไหน ปกติตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋

"น้องตักอาหารอยู่ คงยังไม่เสร็จ ตักเสร็จแล้วเดี๋ยวก็คงเดินตามมา" เหมันต์จึงบอกเพื่อนไปด้วยท่าทางนิ่งๆในแบบฉบับของเขา ก่อนจะก้มหน้ากินอาหารต่อแล้วเลิกสนใจพวกมัน

"เออๆนู้นๆน้องเดินมาแล้ว" ไอ้เดวิสชี้นิ้วให้ผมดูก็เห็นน้องถืออาหารมาเต็มจานเลย กินหมดใช่ไหมว่ะ

"อืม" ผมจึงส่งสัญญาณให้น้องมานั่งตรงนี้ข้างๆผม

"พวกแกอร่อยกันไหม อิ่มกันรึยัง" พลอยแพรเดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทที่นั่งเล่นโทรศัพท์กันอยู่

"อร่อยนะแก อิ่มจนแน่นท้องแป้เลย" ชมพูลูบท้องน้อยของตัวเองให้เพื่อนดูอย่างน่าเอ็นดู

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท้องแกป่องเลยอย่างกับคนท้องแหน่ะ คิก คิก" พลอยแพรจึงเอ่ยแซวเพื่อนอย่างขำๆ

"บ้า! ใครจะท้องกันย่ะ ฉันไม่ใช่แกย่ะ ชิชิ" ฉันพึ่งจะเสียตัวไปเมื่อคืน จะให้ฉันรีบท้องไปไหนนังเพื่อนบ้า!!

"อ้อหรอ! เครๆ" พลอยแพรแกล้งแซ่วเพื่อนเสร็จก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเองทันที ก่อนจะพากันออกจากห้องอาหารเดินไปเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมในเวลาต่อมา ก่อนจะมุ่งหน้าไปซื้อของก่อนกลับกรุงเทพ