EP.39

ณ คอนโดเหมันต์

ตอนนี้ฉันกับพี่เหมันต์​เดินทางกลับมาถึงคอนโดแล้ว แต่พวกเรายังไม่พร้อมลงจากรถตอนนี้โดยเฉพาะฉันเนี่ยแหละ ขอทำใจและตั้งตัวแปปนึงล่ะกัน ฉันที่ตอนนี้รู้สึกประหม่า​เป็นอย่างมาก ความกล้า​ที่เคยมีได้จางหายไปในชั่วพริบตา ตอนนี้ตัวฉันรู้สึกไม่ค่อยโอเครสักเท่าไหร่ ฉันกลัวพ่อแม่พี่เหมันต์​ไม่ชอบฉันอ่ะ ยิ่งฐานะของฉันแล้วยิ่งแล้วใหญ่​เลย ฉันมันก็แค่เด็กกำพร้า​คนหนึ่งก็เท่านั้น ไม่มีตำแหน่งหรือฐานะอะไรที่คู่ควรกับพี่เหมันต์​ได้เลยสักนิด

"หนูครับ หนูโอเครขึ้นมาบ้างรึยังครับ" ผมที่รู้ว่าน้องคิดมากและเกิดความกังวลขึ้นมา เลยได้แต่ปลอบใจน้องอยู่ตรงนี้ พร้อมปล่อยให้น้องได้ทำใจและตั้งตัว

"ยังค่ะ พี่เหมันต์​หนู​กลัว ถ้าพ่อแม่พี่ไม่ชอบหนูขึ้นมา หนูจะทำยังไงดีคะ"

"หนู​ครับ ใจเย็น​ๆก่อน พ่อแม่พี่ไม่ใช่คนใจร้ายอะไรขนาดนั้น หนู​เลิกกลัวได้แล้วครับ พี่เชื่อว่าพ่อแม่พี่ต้องรักและเอ็นดูหนูแน่นอน เชื่อพี่นะครับ"

"จริงนะค่ะ" ฉันจะพยายามเชื่อล่ะกัน ถึงแม้ในส่วนลึกของฉันจะรู้สึกตรงข้ามกับสิ่งที่พี่เหมันต์​พูดก็เถอะ

"พี่ว่าเราขึ้นไปหาพวกท่านกันดีกว่านะครับ การที่เราปล่อยให้ผู้ใหญ่​รอนานๆมันยิ่งไม่ดี ไม่ควรเลยนะครับ หนูเข้าใจใช่ไหม"

"หนู​เข้าใจแล้วค่ะ หนูขอโทษ​นะค่ะ งั้นเรารีบไปหาพวกท่านกันเถอะค่ะ"

"ดีมากครับ" หลังจากนั้นผมกับน้องก็ลงจากรถเดินขึ้นคอนโดไปหาพวกท่านทันที หวังว่าน้องจะโอเครขึ้นมาจริงๆแล้วนะ จนตอนนี้เราเดินมาถึงหน้าห้องแล้ว

"หนู​พร้อมนะครับ สู้ๆ พี่จะเป็นกำลังใจให้หนูนะ เอาความน่ารักของหนูชนะใจพวกท่านให้ได้นะครับ" ผมลูบหัวน้องเพื่อความปลอบโยนก่อนจะพากันเปิดประตูเดินเข้าไปในห้อง

"ค่ะ สู้ๆ" พอเราเปิดประตูเข้าห้องมาก็เห็นเป็นพ่อแม่ของพี่เหมันต์​นั่งดูหนังอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก​

"สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ" เราสองคนเอ่ยทักทายพร้อมทำความเคารพโดยยกมือไหว้สวัสดี

"มาแล้วหรอ มานั่งกันก่อนสิ" วินเนอร์​เอ่ยทักทายลูกชายและลูกสะใภ้ยิ้มๆ

"หนูพลอยใช่ไหม มานั่งข้างๆแม่มา" มิเชลเห็นลูกสะใภ้ตัวเป็นๆแล้วก็ได้แต่ปลื้มปริ่ม ตัวจริงเธอสวยกว่าในรูปอีกนะ

"คะ.. ค่ะ" พลอยแพรเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก​ด้วยความกลัวและความทำตัวไม่ถูก

"ไปเถอะครับ บอกแล้วว่าพ่อแม่พี่ใจดี ไม่ต้องกลัวจนตัวสั่นอย่างกับเจ้าเข้าขนาดนั้น" เหมันต์​เอ่ยแซวแฟนสาวยิ้มๆ

"ค่ะ" เธอจึงพยายามเดินเข้าไปหาแม่ของพี่เหมันต์​ด้วยความเก้ๆกังๆพร้อมความกลัว​นิดๆ

"หนู​เป็น​ไรตัวสั่นเชียว กลัวแม่หรอ" เธอสังเกต​ลูกสะใภ้​ตัวสั่นแปลกๆเธอดูน่ากลัว​ขนาดนั้นเลยหรอ

"ปะ.. เปล่าค่ะ"

"หึ! หนูไม่ต้องกลัวแม่ขนาดนั้น แม่ไม่ทำไรหนูหรอกจ้ะ แล้วแม่ก็ไม่ได้คิดจะรังเกียจ​อะไรในตัวหนูด้วย หนูเลิกกลัวแม่ได้แล้วลูก"

"คะ.. ค่ะ" ถึงแม่พี่เหมันต์​จะพูดออกมาอย่างนั้นก็เถอะ มันก็ยังคงทำให้ฉันกลัวอยู่นิดๆอยู่ดีนั่นแหละ​

"เอาล่ะงั้นหนูเลิกนั่งตัวเกร็งก่อนได้ไหมจ้ะ นั่งสบายๆน่ะ" เธอเห็นหนูพลอยนั่งเกร็งจนตัวโก่งก็เกิดความสงสารขึ้นมา เด็กคนนี้ช่างน่าเอ็นดูจริงๆ

"ค่ะ" ฉันจึงพยายามลดความเกร็งลงมาบ้าง ฉันก็รู้สึกเมื่อยตัวแล้วเหมือนกัน ถ้าฉันยังเป็นอยู่แบบนี้อีก ฉันว่าตะคริวต้องกินฉันแน่ๆ

"งั้นเรามาคุยกันหน่อยนะจ้ะหนูพลอย" มิเชลเอ่ยกับลูกสะใภ้​ยิ้มๆด้วยความเอ็นดู

"ค่ะ" ก็ดีเหมือนกัน​จะได้รู้ๆกันไปเลย

"แม่น่ะไม่ได้รังเกียจ​อะไรหนูหรอกนะจ้ะที่ได้หนูมาเป็นลูกสะใภ้​ แต่แม่กับดีใจต่างหากที่ลูกชายแม่มีคนรักกับเขาเสียที ก่อนหน้านี้​แม่น่ะเครียด​จะตายที่ลูกชายแม่ไม่มีลูกไม่มีเมียเหมือนคนอื่นเขา จนแม่คิดว่าชาตินี้แม่จะได้มีโอกาส​อุ้มหลานเหมือนคนอื่นเขาไหม"

"คิก คิก ขนาดนั้นเลยหรอค่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ดูคุณแม่พี่เหมันต์​พูดสิตลกว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกชายทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนี้ทำไมจะหาไม่ได้ล่ะคะคุณแม่ มีแต่ลูกชายคุณแม่นั่นแหละ​ค่ะที่ไม่เอาเอง

"ขนาดนั้นแหละ​จ้ะหนูพลอย ถึงลูกชายแม่มันจะหล่อจะหน้าตาดี แต่มันไม่ยอมสนใจผู้หญิง​คนไหนเลยนะสิ จนมาเจอหนูพลอยนี่แหละจ้ะ หนูพลอยทำยังไงให้ตาเหมันต์​มาชอบหนูได้ล่ะจ้ะ หนูเก่งมากเลยนะ"

"คิก คิก คิก หนูก็นั่งสวยๆของหนูนี่แหละค่ะคุณแม่ พี่เหมันต์​ก็มาชอบหนูเองอ่ะ คริ คริ" พลอยแพรยิ้มเขินออกมาด้วยความน่ารักตามธรรมชาติ​ของเธอ ไม่มีความเกร็งหลงเหลือ​อยู่​แล้ว

"จริงหรอตาเหมันต์​ อยู่​ๆแกก็ชอบน้องขึ้นมาเองเลยหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยนะเนี่ย" มิเชลไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าลูกชายเธอจะหลงรักเด็กสาวตั้งแต่​ครั้งแรก​เจอขนาดนี้

"จริงครับ ผมเป็นคนไปชอบน้องเอง ผมตกหลุมรัก​เธอตั้งแต่​ครั้งแรก​เห็น​แล้ว ยิ่งมารู้ทีหลังว่าน้องเป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนผมอีก มันเลยยิ่งเข้าทางผมพอดี เราถึงได้รู้จักและศึกษา​กันเร็วขนาดนี้ไงครับ ไม่งั้นผมคงต้องเสียเวลาไปตามหาเธออีกแน่นอน"

"ถ้าแกชอบและรักหนูพลอยขนาดนั้น แม่ก็จะไม่ขัดอะไร แต่แกต้องดูแลน้องดีๆนะตาเหมันต์​" มิเชลหมายถึง​ความปลอดภัย​ของน้อง เพราะอาชีพการงานของตระกูลเราความปลอดภัย​ต้องมาอันดับหนึ่ง

"ครับ ผมสัญญา​กับตัวเองไว้แล้วครับว่าจะดูแลน้องเป็นอย่างดี"

"งั้นก็ดีแล้วจ้ะ ถ้าแกพร้อมเมื่อไหร่​ก็บอกแม่ล่ะกัน แม่พร้อมจะเนรมิต​งานแต่งแกในทันทีเลย แม่อยากอุ้มหลานเร็วๆ" มิเชลมองหน้าทั้งสองคนยิ้มๆ

"ผมแล้วแต่น้องครับ ถ้าน้องยอมแต่งผมก็พร้อมแต่งครับ" ผมมองไปที่หน้าน้องนิ่งๆที่ตอนนี้แก้มเริ่มแดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย​

"แล้ว​หนู​พลอยล่ะจ้ะว่าไงเอ่ย" มิเชลเอ่ยถามลูกสะใภ้​ยิ้มๆ

"หนูยังไงก็ได้ค่ะ" ฉันพยายามพูดออกไปด้วยความดีใจ ก็ตอนนี้ฉันเขินอ่ะ

"เยส!!/เยส!! งั้นแม่ถือว่าหนูตกลงแล้วกันนะจ้ะ" วินเนอร์​กับมิเชลจึงได้อุทานออกมาพร้อมกันด้วยความดีใจ พวกเรากำลังจะมีหลานกันเร็วๆนี้แล้วเย้ๆ

"งั้นแม่ขออนุญาต​จัดงานให้ลูกทั้งสอง​คนเลยก็แล้วกันนะจ้ะ แม่ขอเป็นญาติฝั่งทางเจ้าสาวนะ แม่รู้ว่าหนูไม่มีญาติพี่น้อง​ที่ไหนแม่ขอเป็นญาติ​ให้หนูนะจ้ะ ส่วนสองคนพ่อลูกก็เตรียมสินสอดมาให้พร้อมล่ะ เอามาให้สมเกียรติ​กับตำแหน่งลูกสะใภ้​ของฉันด้วยล่ะ"

"หนูขอบคุณ​คุณ​แม่มากนะค่ะ หนูดีใจมากๆค่ะ" สงสัยพวกท่านคงรู้ประวัติ​ฉันหมดแล้วสินะ ฉันรู้สึกอยากขอบคุณ​คุณ​แม่มากๆที่ไม่คิดรังเกียจ​เด็กกำพร้า​อย่างเธอ

"ไม่ต้องขอบคุณ​หรอกจ้ะ เราคนกันเองทั้งนั้น หนูก็เปรียบเสมือน​เป็น​ลูก​ของแม่คนหนึ่งเหมือนกันนะจ้ะ ต่อไปหนูคือลูกสาวของแม่นะ"

"ขอบคุณค่ะ" ฉันรู้สึกตื้นตัน​อย่างบอกไม่ถูกเลย จนสุดท้าย​ฉันก็ห้ามน้ำตาตัวเองไว้ไม่ได้ ฉันดีใจและตื้นตัน​มากจริงๆ