EP.40

3 เดือนผ่านไป

ณ โรงแรมสุดหรูใจกลางเมืองกรุงเทพ

หลังจากวันนั้นที่ฉันได้มีโอกาสเจอกับครอบครัวของพี่เหมันต์​ คุณพ่อคุณแม่ก็ได้ไปหาฤกษ์งามยามดีมาให้แก่พวกเราสองคน จนได้วันที่แน่ชัดก็คือวันนี้ ตลอดเวลา 3 เดือนมานี้ฉันก็เตรียมตัว​เป็น​เจ้าสาวคนสวยของพี่เหมันต์​ ฉันทั้งเข้าสปาขัดผิวฉวีวรรณ​จนผิวออกมาขาวใสเนียนกริบ ส่วนชุดเจ้าสาวฉันก็เป็นคนเลือกเองกับมือ ชุดฉันสวยมากอย่างกับเจ้าหญิง​ในนิยายไม่มีผิด ส่วนเจ้าบ่าวของฉันก็หล่อออร่าจับไม่แพ้ใครแน่นอน ส่วนสถานที่และพิธีการต่างๆคุณพ่อคุณแม่เป็นธุระจัดการให้ทั้งหมด โดยภายในงานคุณแม่ได้สั่งทำซุ้มดอกไม้มาตกแต่งให้ในกรณีพิเศษ​ เพื่อเป็นจุดถ่ายภาพให้กับเราสองคน ซุ้มดอกไม้นี้ใช้ดอกไม้นานาพันธุ์​ชนิดเป็นหมื่นๆดอกเลยทีเดียว มันจึงออกมาสวยงามระราน​ตา พอได้ถ่ายรูปจุดๆนี้เลยดูมีสีสันที่สวยงาม ถ่ายรูปไหนก็สวย ถ่ายตรงไหนก็โดนใจไปหมด คุณแม่หนิสุดยอดไปเลย คุณแม่เข้าใจวัยรุ่น​อย่างฉันที่สุด

ฉันที่ตอนนี้อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวสุดหรู กระโปรงยาวลากพื้นพร้อมผ้าคลุมหัวลายลูกไม้ ฉันตอนนี้ยืนดูตัวเองอยู่ในกระจกด้วยความพอใจ ฉันไม่คิดไม่ฝันเลยนะว่าตัวเองจะมีวันนี้ได้ ทั้งที่ตัวเองก็เป็นแค่เด็กกำพร้าจนๆคนหนึ่งก็เท่านั้น แต่กับมีชีวิตที่สุขสบายขึ้นมาทันตาเห็นเพราะได้พบเจอคนดีๆอย่างพี่เหมันต์ ฉันโชคดีอีกอย่างหนึ่งที่ได้เจอคนดีๆอย่างคุณพ่อคุณแม่ที่ไม่เคยคิดที่จะรังเกียจลูกสะใภ้คนนี้เลย

ส่วนเพื่อนๆของฉันตอนนี้ก็กำลังแต่งตัวอยู่กับฉันในห้องนี้นี่แหละ พวกมันกำลังแต่งชุดเพื่อนเจ้าสาวอยู่ ก่อนที่จะออกมาแต่งหน้าทาปาก คงจะแต่งแข่งความสวยกับเจ้าสาวอย่างฉันนั้นแหละ แต่โทษทีวันนี้ไม่ว่ายังไงฉันก็สวยที่สุดจ้ะ

"โอ้โห!! แกใส่ชุดเจ้าสาวแล้วสวยมากเลยยัยพลอย" ชมพูเอ่ยชมเพื่อนยิ้มๆ เธอดีใจกับเพื่อนมากๆที่จะได้เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที จะได้มีคนดีๆอย่างพี่เหมันต์มาดูแล

"เออจริง ดูพวกฉันดิมาเจอชุดเจ้าสาวของแก ชุดฉันดร็อปลงไปเลยอ่ะ" น้ำใสมองดูชุดของตัวเองกับของเพื่อนสลับกันไปมาด้วยความอิจฉา แต่ช่างเถอะวันนี้เป็นวันของมัน มันก็ต้องสวยที่สุดแหละถูกแล้ว

"คิก คิก มันแน่อยู่แล้วจ้ะ แกจะมาสวยแข่งกับเจ้าสาวอย่างฉันได้ยังไงกัน วันนี้เป็นวันของฉันจ้ะ" พลอยแพรตอบกลับเพื่อนไปยิ้มๆ

"เออๆฉันยอมแกก็ได้"

"งั้นเราออกไปข้างนอกกันเลยไหม ป่านนี้เจ้าบ่าวคงชะเง้อคอหาเจ้าสาวจนคอหักแล้วมั้ง"

"บ้า!! แกก็พูดเกินไป" แม้มันจะมีความจริงอยู่ในนั้นก็เถอะ ตลอดเวลา 3 เดือนที่ผ่านมาพี่เหมันต์ติดฉันมากๆเลยแหละ แทบไม่ได้ห่างกันเลยด้วยซ้ำ

"งั้นก็ไปกันได้แล้ว ใกล้จะเริ่มพิธีแล้วจ้ะ" เราทั้งสามคนจึงพากันเดินออกจากห้องมารอทำพิธี จนพี่เหมันต์เดินมาหาฉันนี่แหละ สงสัยมายืนรอฉันก่อนหน้านี้แล้วสินะ

"วันนี้หนูสวยมากเลยนะครับเจ้าสาวคนสวยของพี่" เหมันต์มองเจ้าสาวคนสวยของเขาด้วยความคลั่งรักสุดๆ ตอนนี้เขาไม่อาจจะล่ะสายตาไปจากเจ้าสาวคนสวยของเขาได้เลยจริงๆ

"ค่ะ พี่ก็หล่อมากๆเหมือนกันนะค่ะเจ้าบ่าวของหนู" เราสองคนมองตากันอยู่อย่างนั้นด้วยความคลั่งรักกันสุดๆ

"โอ้ยยย! หวานกันไม่บันยะบันยัง หวานกันเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ" น้ำใสโอดครวญเพื่อนรักด้วยความอิจฉา

"แหมมม!! แล้วคู่แกเนี่ยไม่เท่าไหร่เลยเนาะ คู่แกก็ไม่ต่างจากคู่ยัยพลอยสักเท่าไหร่หรอก" ชมพูได้แต่มองบนเพื่อนรักทั้งสองของเธอ

"ก็ช่วยไม่ได้อ่ะ คู่แกไม่หวานเลยรึไง ฉันว่าก็ไม่ต่างจากพวกฉันหรอกม้าง" คู่แกก็ไม่ต่างกันหรอกยัยชมพู อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะยัยเพื่อนตัวดี

"ไม่รู้สิ ไม่รู้ไม่ชี้" ถึงจะหวาน ฉันก็ไม่มาพูดอวดคนเหมือนพวกแกหรอกย่ะ

"คิก คิก พวกแกก็ พอกันได้แล้ว วิธีจะเริ่มแล้วจ้ะ"

"เออๆ" พวกเราทั้งหมดจึงเดินเข้าไปในตำแหน่งของตัวเองเพื่อเริ่มงานทันที จนมาถึงคำกล่าวปฎิญาณตนต่อหน้าบาทหลวง

"นายวินเนอร์ ชาร์เตอร์ คุณยินดีรับ นางสาวพลอยแพร ไพลิน เป็นภรรยาหรือไม่ ไม่ว่าในยามทุกข์ ยามสุขจะคอยรักและอยู่เคียงข้างกัน"

"ผมยินดีครับ"

"นางสาวพลอยแพร ไพลิน คุณยินดีรับ นายวินเนอร์ ชาร์เตอร์ เป็นสามีหรือไม่ ไม่ว่ายามทุกข์ ยามสุขจะคอยรักและอยู่เคียงข้างกัน"

"ฉันยินดีค่ะ"

"ทั้งสองคนแลกแหวนแต่งกันได้ ก็จะสิ้นสุดพิธีครับ" บาทหลวงเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มบางให้กับทั้งสองคนด้วยความยินดี

ฉันกับพี่เหมันต์ต่างแลกแหวนแทนใจให้แก่กันล่ะกัน ก่อนจะมอบจุมพิตกันอย่างดูดดื่มท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงตะโกนด้วยความยินดีให้กับพวกเราทั้งสองคน ส่วนเพื่อนเจ้าสาวของฉันก็กรี๊ดสนั่นด้วยความดีใจพร้อมเขินอายแทนเพื่อนตัวเอง

พวกเราทำพิธีต่างๆจนจบสิ้นพิธี จนมาถึงพิธีส่งตัวเข้าห้องหอ ซึ่งเป็นห้องสวีตสุดหรูของโรงแรมนั่นเอง ที่กลายมาเป็นห้องหอของบ่าวสาวในค่ำคืนนี้ เตียงสีขาวที่มีกลีบดอกกุหลาบทำเป็นรูปหัวใจอย่างสวยงาม ก่อนที่ทั้งคู้จะนั่งลงบนเตียงโดยมีมิเชลแม่ของเหมันต์มานั่งคั่นกลางพร้อมจับมือทั้งสองคนไว้พร้อมกล่าวคำอวยพรให้ทั้งคู่รักกันและครองรักกันไปนานๆ

"ลูกสองคนเป็นหัวใจของแม่ ดูแลกันดีๆนะลูก หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะลูกนะ"

"ค่ะคุณแม่/ครับแม่"

"พ่อก็ขอให้ลูกทั้งสองคนมีความสุขมากๆนะลูกนะ หากทั้งสองคนมีปัญหาอะไรมาปรึกษาพ่อกับแม่ได้ตลอดเลยนะลูก แล้วแกก็อย่าทำให้ลูกสะใภ้ฉันเสียใจล่ะตาเหมันต์ ไม่งั้นพ่อกับแม่แกเอาแกตายแน่"

"ครับพ่อ ผมไม่มีวันทำน้องเสียใจแน่นอนครับ"

"ดีมาก"

"เอาล่ะเดี๋ยวพ่อกับแม่ก็จะไปแล้ว ปล่อยให้เวลาหนุ่มสาวเขาอยู่ด้วยกัน แล้วอย่าลืมรีบมีหลานให้พ่อกับแม่อุ้มด้วยล่ะ เข้าใจไหมตาเหมันต์ หนูพลอย" มิเชลมองหน้าทั้งสองคนยิ้มๆ ส่วนพลอยแพรแก้มก็เริ่มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

"เข้าใจค่ะคุณแม่/เข้าใจครับ" ทั้งสองคนตอบรับคุณแม่ด้วยความเขินๆ โดยเฉพาะน้องพลอย

"งั้นพ่อกับแม่ไปล่ะ ฝันดีนะจ้ะลูกๆ" ทั้งสองคนจึงเดินออกจากห้องไปทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลากับลูกชายและลูกสะใภ้