ตอนที่ 1 ฝันสลาย

“ปิดเทอมอีกแล้ว!” เสียงใสๆ เอ่ยขึ้นเมื่อนั่งลงไม้หินอ่อนในมหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่ง

“เสียใจขนาดนั้นเลย? เห็นบ่นๆ บ่นทั้งวัน ฉันฟังแกบ่นตั้งแต่เช้าแล้วนะยัยมุก” วีต้าเอ่ยขึ้นหลังจากฟังไข่มุกบ่นนับครั้งไม่ถ้วนว่าทำไมต้องมีปิดเทอมด้วย เรียนแบบไม่พักไม่ได้เหรอ คนบ้าไรจะอยากเรียนขนาดนั้น

“ก็ฉันเบื่อนี่ ไม่อยากให้มอปิด อยากมาเรียนมากกว่า” ไข่มุกบอกวีต้าออกไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

ไข่มุกเป็นนักศึกษาปี 3 กำลังขึ้นปี 4 ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าและวันนี้ก็เป็นวันสอบวันสุดท้าย ซึ่งเธอไม่อยากให้เป็นวันสุดท้ายเลยหรือไม่ก็ขอข้ามให้พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเทอมปี 4 ได้ยิ่งดีใหญ่

สาเหตุที่เธอไม่อยากให้ปิดเทอมก็เพราะ มหาวิทยาลัยเป็นที่เดียวที่ทำให้เธอมีความสุข เป็นที่เดียวที่ไข่มุกจะทำอะไรก็ได้ และที่สำคัญไม่ต้องทำตามคำสั่งใคร…

“เอาน่า แค่เดือนเดียวเองทนๆ เอาหน่อย” วีต้ายังคงพูดปลอบไข่มุก

วีต้าคือเพื่อนสนิทคนเดียวของไข่มุก คนเดียวที่เธอสามารถระบายได้ทุกเรื่อง แต่ถามว่าคนอย่างไข่มุกมีเพื่ิอนแค่ยายวีต้าคนเดียวเหรอ

ตอบเลยค่ะ ไม่ใช่แน่นอน เพราะไข่มุกเป็นเด็กอัธยาศัยดี เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและทุกคน ไม่ว่าจะคณะเดียวกันหรือต่างคณะก็เป็นเพื่อนไข่มุกไปทั่วแหละ

“นี่ฉันทนมาหลายเดือนแล้วน่ะโว้ย ฉันต้องทนอีกเท่าไหร่” เธอตอบวีต้าออกไป

และคนเดียวที่ทำให้ไข่มุกต้องทน ก็คือ ปอร์เช่ หรือ เฮียปอร์เช่ เป็นลูกเจ้าของบ้านที่เธออยู่ร่วมชายคาเดียวกันตั้งแต่เกิด แต่สถานะต่างกันมากเพราะไข่มุกเป็นแค่เด็กรับใช้ในบ้าน เป็นเด็กกำพร้า เมื่อก่อนพ่อไข่มุกก็เป็นคนสวนที่บ้านอนันต์พัฒน์ จนกระทั่งพ่อเธอเสียไปและเธอก็มีแค่พ่อ เมื่อไม่มีท่าน เด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูก็คงถูกส่งไปมูลนิธิเป็นแน่

แต่เจ้าสัววรรณก็ใจดีรับไข่มุกเลี้ยงไว้เป็นเด็กรับใช้ในบ้านแถมยังใจดีมาก ส่งไข่มุกเรียนจนตอนนี้ใกล้จะจบแล้ว

โชคดีก็มักจะมากับโชคร้ายเพราะถึงจะได้อยู่คฤหาสน์หรูแต่หาความสุขไม่ได้เลย ไหนจะเฮียปอร์เช่ลูกเจ้าสัววรรณที่แกล้งไข่มุกเช้าเย็นค่ำ ไม่เว้นวันพักให้ไข่มุกหายใจได้เลย และยังมีป้าแม่บ้านที่ชอบกระแนะกระแหนเป็นว่าเล่น

งื้ออออ ชีวิตนะชีวิตช่างเศร้าเอามากๆ

จนกระทั่งเฮียปอร์เช่ไปเรียนต่อ คฤหาสน์หลังงามก็น่าอยู่ขึ้นเยอะถึงจะมีใครค่อยกระแนะกระแหนแต่ก็ยังดีกว่าโดนกระทำจากเฮียปอร์เช่ตั้งเยอะ

แต่…

ความสุขสงบก็แค่พริบตาเดียวจริงๆ หลังจากเฮียปอร์เช่กลับมามันก็หายไปจนหาความสุขไม่ได้อีกเลย แต่ละวันจะต้องทนเป็นที่รองรับอารมณ์ของเขา วุ่นวายที่สุด

มีเพียงเฮียพอร์ชสุดหล่อลูกคนโตของตระกูลอนันต์พัฒน์คนเดียวที่เป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆ เพราะเฮียพอร์ชไม่เคยแกล้ง แถมยังใจดีเป็นห่วงเป็นใยไข่มุกตลอด แต่เฮียพอร์ชก็ไม่ได้อยู่ค่อยช่วยไข่มุกจากเฮียปอร์เช่ตลอดเวลา ไข่มุกเลยต้องเลือดตกยางออกอยู่บ่อยๆ

“เฮ้อ!...” ไข่มุกถอนหายใจอย่างเซ็งๆ เมื่อนึกถึงโชคชะตาตัวเอง

“...ไข่มุกน้อยกลอยใจ ทำไมชีวิตเจ้าต้องน่าสงสารเยี่ยงงี้”

“...” วีต้าที่นั่งฟังตั้งแต่ต้น ได้แต่กลอกตามองบน อุตส่าห์มีเพื่อนหน้าตาแต่ดันบ้า!

“เมื่อไหร่จะมีเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยบางน้า” สองมือเท้าคาง ตาลอยจินตนาการไปไกล แต่ภาพนั้นถูกนางเพื่อนใจดำเรียกสติด้วยประกบมือสองข้างเข้าหากันเสียงดัง

เพี๊ยะ!!

“ตื่นค่าาาาาา!!” และยายวีต้าก็ทำความฝันของไข่มุกสลายลงในพริบตา~

แสงไฟสว่างสาดส่องไปทั่วห้องประกอบกับเพลงนุ่มนวลละมุนอารมณ์พร้อมโซฟานุ่มๆ ทำให้รู้สึกอบอุ่นสบายและที่สำคัญรอบข้างมีสิ่งชวนสะดุดตามากมาย จนไม่อาจจะถอนตัวลุกจากไปสถานที่แห่งนี่ได้ ใครที่หลงเข้ามาต่างก็ติดกับดักจนไม่อาจหาทางกลับบ้านได้เลย

แต่ต่างจากใครบางคนที่กลับอารมณ์ไม่ดีเหมือนวันแรกๆ ที่เหยียบเข้ามาที่นี่

“โธ่เว้ย!!” ปอร์เช่เริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่ เวลาผ่านไปนับชั่วโมงความรุ่มร้อนในใจเหมือนเปลวไฟ

“เฮ้ย มึงไปแลกชิพให้กูหน่อย”

“ได้ครับ” เด็กในบ่อนเดินเข้ามารับเช็คเงินสดจากปอร์เช่ทันที

.

.

“ดื่มอะไรก่อนไหมครับ คุณปอร์เช่” บริกรในบ่อนพยายามบริการอย่างเอาใจ

“ไม่ กูต้องการชิพ ทำไมนานจังวะ” ยิ่งนั่งนานปอร์เช่ก็ยิ่งควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ตามฉบับผีพนันที่ต้องการถอนทุนคืน

ดูเหมือนว่าคืนนี้โชคจะไม่เข้าข้างเหมือนหลายคืนที่ผ่านมา

ก็ตั้งแต่เขารู้จักสถานที่แห่งนี้ก็มักมาคลุกคลีอยู่จนเช้าและเป็นที่เดียวที่รู้สึกดวงขึ้น เล่นเท่าไหร่ก็มีแต่ชนะ จนวันนี้แค่วันเดียวกลับทำให้กำไรที่เล่นมาเริ่มหายไปในพริบตาเดียว

“ได้ยังวะ!”

“ใจเย็นสิคะ” เพื่อนในวงเอ่ยเสียงหวานเมื่อเห็นปอร์เช่ตวาดเสียงดังอย่างไม่เกรงใจใครหน้าไหน

“ได้แล้วครับ คุณปอร์เช่” เด็กหนุ่มถือถาดชิพมาบริการปอร์เช่ถึงโต๊ะ

เขารับมาแล้วลงมือถอนทุนด้วยอารมณ์อยากเอาคืน ทว่าเพียงไม่นานชิพมากมายก็หายไปในแวบตาเดียวอีกตามเคย

“แม่งเอ้ย อะไรวะ...” เขาขยี้ผมอย่างโมโห สมองประมวลผลจนได้คำตอบ

“...พวกมึงโกงกู!!” ปอร์เช่อาละวาดทันทีเมื่อไม่ได้ดั่งใจและเขาคิดว่ามีการโกงเกิดขึ้นแน่นอน

อะไรจะแพ้ยิบเกือบทุกตา

-อีกด้าน-

“นายครับ” หลุยส์เดินเข้ามาในห้องทำงานเอเดนเพื่อรายงานสถานการณ์เหยื่อรายใหม่ของเจ้านาย

“กูรู้แล้ว อารมณ์ร้อนฉิบหาย” เอเดนที่นั่งมองจอเอ่ยออกมาพร้อมแสยะยิ้มมุมปาก พอใจที่ได้เห็นอาการคนบ้าคลั่ง

“ครับ ตอนนี้มันไม่มีทุนแล้วครับ” หลุยส์เอ่ยบอกเจ้านายหนุ่มต่อ

“หึ ขนาดกูยังไม่ได้ให้ลูกน้องโกงนะ...” คืนนี้คนตัวสูงออกคำสั่งให้เจ้ามือเล่นตามน้ำปกติ ไม่เปิดทางให้มันเพราะเดี๋ยวจะดูรู้ว่าเขากำลังล่อเหยื่อ ทว่ายังไม่ทันทำอะไรเลยมันกลับโง่เอง

“...แม่ง! โคตรกระจอก” เอเดนส่ายหน้าเอือมระอา

“อารมณ์ร้อนแบบนี้ไม่น่าเป็นเหยื่อได้ ผมว่าเปลี่ยนดีกว่า” หลุยส์เมื่อเห็นโอกาสจึงรีบหาเรื่องให้เอเดนเปลี่ยนเป้าหมาย เพราะเขาไม่อยากให้เอเดนพัวพันกับตระกูลอนันต์พัฒน์เท่าไรนัก

“ถ้ามึงยังขัดใจกู...” เอเดนเหลือบไปมองมือขวาตัวเอง

“...กูจะไม่ให้มึงยุ่งเรื่องนี้อีก” ก่อนจะออกปากเสียงเข้ม

“ผมพูดจริงๆ ผมว่า...” แต่หลุยส์ยังคงขัดใจต่อไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่

“ไอ้หลุยส์!!” เสียงราบเรียบดุทันทีพร้อมใบหน้าที่เปลี่ยนอารมณ์ชัดเจน

“ครับๆ ตกลงนายจะเอายังไงกับมันต่อ” เมื่อเห็นว่ายังไงเจ้านายหนุ่มไม่มีทางเปลี่ยนใจจึงเปลี่ยนคำถามเพื่อให้เขาอารมณ์ดี

“สูตรเดิม…ปล่อยกู้”

.

.

.

“ไม่เล่นต่อเหรอครับ” เพื่อนร่วมโต๊ะในบ่อนเอ่ยชวนต่อเมื่อเห็นปอร์เช่ลุกขึ้น

“เสือก!” คนแพ้ไม่มีเงินเหลือติดตัวพาลหมดไม่สนใคร

ปอร์เช่สาวเท้าเตรียมตัวออกจากที่นี่ ไม่มีอารมณ์จะเล่นต่อถึงแม้ในใจอยากเล่นต่อก็ตาม เขาคงต้องกลับไปเอาเงินที่บ้านก่อนเพราะเงินในกระเป๋าที่เตรียมมากลับไม่เหลือสักบาท

ตึกตึก

ตึกตึก

“คุณปอร์เช่ครับ สนใจจะเล่นต่อไหม”

“วันนี้กูไม่มีอารมณ์” ปอร์เช่กำลังจะเดินออกไปแต่ก็หยุดชะงักหลังได้ฟังข้อเสนอของเด็กหนุ่ม

“ทางคาสิโนยินดีให้คุณปอร์เช่กู้ได้เต็มที่เพราะคุณคือลูกค้าวีไอพีของที่นี่ครับ”

เขาหมุนตัวกลับมองเด็กหนุ่มตาเป็นประกายเมื่อมีทุนจะเล่นต่อ ความจริงกลับบ้านไปก็ไม่รู้จะมีโอกาสเอาเงินออกมาได้ไหม

แต่...สมองกลับสั่งการให้กลับบ้านดีกว่า

ปอร์เช่หมุนตัวกลับทางออกเลือกที่จะเดินออกไป ไม่สนข้อเสนอนั้นเพราะคนอย่างปอร์เช่ไม่จำเป็นต้องกู้ยืมใคร

แต่…ให้เขายอมแพ้ ไม่มีทาง

ยังไงเขาก็ต้องมาเอาเงินกูคืน!!