ตอนที่ 6 กระต่ายน้อย

ไข่มุกนั่งลงข้างๆ ปอร์เช่ โดยทุกการกระทำของเธออยู่ในสายตาของอีกฝ่ายทุกอย่าง

“ตกลงว่าไง กูไม่มีเวลามากพอที่จะให้มึงมาเล่นตลกด้วยนะ” เอเดนเอ่ยขึ้นทันทีที่ทั้งคู่นั่งลง

“เออ ก็นี่ไง แล้วไหนกุญแจรถกูล่ะ” ปอร์เช่ถามถึงที่อยากได้มากที่สุด ณ ตอนนี้

“ไม่มีปัญหาแน่นะ”

“เออสิวะ”

“งั้นขอดูบัตรประชาชนหน่อย”

“ดูทำไม” เสียงหวานไข่มุกถามขึ้น

“ไอ้หลุยส์ไปเอามา” เอเดนเหลือบมองด้วยสายตานิ่งเฉยก่อนที่เขาจะหันไปสั่งหลุยส์

“ไม่ได้ จะดูก็บอกมาก่อนสิ” ไข่มุกดึงกระเป๋ากลับไปด้านหลังตัวเอง

“ให้ผมดูหน่อยครับว่าคุณอายุถึงจริงรึเปล่า” หลุยส์เอ่ยบอกไข่มุกเมื่อเห็นเธอไม่ยอมส่งกระเป๋าให้ดีๆ

“แน่ใจนะ ว่าดูอายุเฉยๆ” ไข่มุกยังคงถามต่อ

“ให้ไปเหอะน่า” ปอร์เช่เลยกระแทกไหล่ให้เธอส่งกระเป๋าให้หลุยส์

พรึ่บ!

หลุยส์มองบัตรประจำตัวประชาชนของไข่มุกและส่งมันกลับเขากระเป๋าเธอ

“ยี่สิบเอ็ดแล้วครับนาย” หลุยส์เดินไปบอกเอเดนทันที

“อืม...เอากุญแจรถให้มันสิ”

“ตามมาทางนี้ครับ” หลุยส์เอ่ยปากบอกให้ปอร์เช่เดินตามออกไป

แต่…

พึ่บ! ไข่มุกตั้งท่าจะลุกตามไปด้วยแต่ก็ต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อเอเดนเอ่ยทักขึ้น

“จะไปไหน”

“จา จะไปกับเฮีย” เสียงสั่นๆ กลัวๆ เอ่ยออกมาเพราะตอนนี้ไข่มุกไม่รู้จะกลัวผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าหรือจะเป็นคนที่เธอต้องรับกรรมแทนก่อนดี

“ใครใช้ให้เธอไป อยู่นี่!” เสียงแข็งของคนตรงหน้าเอ่ยขึ้นด้วยความน่าเกรงขาม

“นั่งนี่แหละยัยมุก เดี๋ยวกระเป๋าฉันฝากไว้กับไอ้หลุยส์เอง”

“แต่มุกไม่อยากอยู่ที่นี่”

“นั่งลงสิวะ” ปอร์เช่ตวาดใส่ไข่มุกทันที ทำให้เธอนั่งลงแต่โดยดี ไม่มีท่าทีขัดขืนแสดงให้เห็นว่าเธอกลัวผู้ชายคนนั้นมากเพียงใด

ซึ่งเช่นเคยทุกการกระทำของร่างบางอยู่ในสายตาของเอเดนทั้งหมด รูปร่างหน้าตาเหมือนเด็กไร้เดียงสา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสดใสถึงแม้ตอนนี้จะมีสีหน้าหวาดกลัวอยู่บ้าง ทว่ามันก็ไม่อาจปกปิดความสดใสราวกับเด็กน้อยได้เลยสักนิด

ตึกตึก!

ขาเรียวสวยกำลังเดินตามผู้ชายคนนั้น คนที่หล่อกระชากใจแต่ไร้ซึ่งความรู้สึก

ไม่ใช่แค่อีกฝ่ายที่สำรวจท่าทีแต่ต่างฝ่ายต่างประเมินซึ่งกันและกันอยู่และสิ่งเดียวที่ไข่มุกสัมผัสได้ความหยิ่ง เก็กหล่อ การวางมาดให้ดูน่าเกรงขามตลอดเวลา

ใบหน้าหล่อคมเหลือบมามองของเดิมพันชั่วคราวเสี้ยววินาทีก่อนจะเลิกสนใจเด็กเมื่อวานซืน รู้ดีว่ากำลังโดนปอร์เช่หลอก

มองครั้งเดียวก็รู้ทันทีว่าเด็กคนนี้ไม่ได้มีค่าขนาดเจ้าสัวจะมาตามเอง แต่ไหนๆ แล้วเขาก็รับมาเป็นหลักประกันไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย

ส่วนไข่มุกที่ยืนเงียบก็รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกเลยเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเอง

“คุณ! เราชื่อไข่มุกนะ” ไข่มุกแนะนำตัวจบก็ส่งยิ้มเป็นมิตรและรออีกฝ่ายเอ่ยกลับมาบ้าง

แต่…เขากลับปิดปากเงียบกริบ

ความประหม่าทำให้ไข่มุกเอ่ยอีกรอบ

“เราชื่อไข่มุกนะ”

“ใครถาม!?” คนตัวสูงเงยหน้ามาสบตาอย่างนิ่งเงียบ

ยิ่งทำให้ไข่มุกเกร็งจนทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์ตรงหน้า

“นั่งลงสิ จะยืนค่ำหัวผู้ใหญ่อีกนานไหม”

“เอ่อ ค่ะ” เพราะไม่เชิญให้นั่ง เธอจึงไม่กล้า

“...แล้วคุณชื่ออะไรคะ”

“...” คนตัวสูงก็นั่งเงียบเหมือนเดิม

“อ้าว ถามไม่ตอบ” บ้าเปล่าเนี่ย ไข่มุกได้แต่ด่าในใจไม่กล้าเอ่ยออกมา ยังไงเธอก็อยากมีชีวิตกลับไปแบบครบสามสิบสอง

กระทั่งสายตาไปปะทะกับหนังสือนิตยสารฉบับหนึ่งที่วางอยู่ตรงหน้า หน้าปกหน้าสือเป็นผู้ชายที่นั่งไม่ไกลกันนัก

‘เอเดน’

“ชื่อเอเดนเหรอคะ” ไข่มุกถามเสียงมั่นใจเพราะเธอรู้ชื่อเขาแล้วและที่ถามเพราะอยากต่อบทสนทนาด้วย เธอไม่ชอบบรรยากาศเงียบๆ

“เรียกให้มันดีๆ หน่อย” แต่คนที่อยากผูกมิตรกลับโดนดุใส่

“ได้...เอเดน” ไข่มุกจึงกวนใส่เหมือนกัน

อยู่บ้านชีวิตก็ไม่ค่อยปกติอยู่แล้ว

โดนส่งมาทำงานแลกรถระหว่างรอจ่ายหนี้ก็ยังจะเจอคนแบบเดียวกับที่บ้าน งั้นก็กวนให้สุดไปเลย ไอ้ที่กลัวกลับไม่ครบสามสิบสองอยู่ๆ ก็หายออกไปจากหัว

“นี่เธอ!!” แล้วเขาก็หันมาตวาดพร้อมทำตาเข้มใส่

ซึ่งเอาเขาจริงการเจอคนตะคอกใส่ ตวาดใส่ มันเป็นเรื่องปกติของเธอเสีย เพิ่มมาอีกคนมันก็ไม่ได้แปลกอะไร

เชื่อว่ายังไงเธอก็ต้องมีชีวิตรอดออกจากที่นี่ หากครบกำหนดกลับจากสิงค์โปร์แล้วยังไม่กลับบ้านเฮียพอร์ชของเธอก็ต้องตามหาอยู่ดีและเฮียปอร์เช่ไม่มีทางปิดเป็นความลับได้อีก

“ทำไมในเมื่อเราถามดีๆ คุณไม่ตอบงั้นขอเรียกเอเดนเฉยๆ ละกัน”

“ฉันแก่กว่าเธอนะ”

ทว่าเสียงเปิดประตูเป็นสัญญาณให้เราสงบศึกเสียก่อน

“นายครับ จะให้ผมเอากระเป๋าเธอไปไว้ที่ไหน” มือขวาเอเดนเข้ามาแล้วถามทันที

“ตรงข้ามห้องฉัน”

“ครับ!?” แต่คำตอบเอเดน ทำเอาหลุยส์ถึงกับเลิกคิ้ว

“ไม่ได้ยิน?”

“เฮ้ย! ใครอยู่ด้านนอกมานี่หน่อย” หลุยส์จึงเรียกลูกน้องให้เข้ามา กระทั่งมีชายฉกรรจ์เข้ามาหลุยส์จึงสั่งต่อ

“พาเธอไปชั้นไพรเวต ห้องตรงข้ามคุณเอเดน”

“เชิญทางนี้ครับ”

ส่วนไข่มุกก็ลุกตามดีๆ ไม่อยากมีปัญหาไปมากกว่า ถึงจะไม่ค่อยถูกชะตากับเจ้าหนี้แต่คนอื่นๆ ยังพอผูกมิตรได้ อดทนอยู่ให้ครบสองเดือนเต็มๆเพื่อรอความหวังจากเฮียปอร์เช่ให้หาเงินมาช่วยให้ทันเวลา

ทว่า…

“เดี๋ยว!”

ทั้งลูกน้องและเด็กปอร์เช่หยุดชะงักกับที่

“กฎของที่นี่…”

“…ห้ามถาม ห้ามสงสัย และห้ามขัดคำสั่ง!!”

“…” ร่างบางยืนนิ่งอย่างยอมรับกฎไม่มีข้อแม้เพราะรู้ดีว่าทีไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น

เธอเลือกอะไรไม่ได้อยู่แล้ว นอกจากยอมรับมัน

“ไปได้แล้ว!” สิ้นคำสั่งลูกน้องก็พาร่างบางออกจากห้องไป

“ทำไมต้องอยู่ชั้นไพรเวตด้วยครับ” หลุยส์ถามขึ้นทันทีหลังจากไข่มุกเดินออกจากห้องไปแล้ว

“เพราะยัยนั่นเป็นตัวประกันชั้นดีไงละ” เขาตอบหลุยส์ไปพลางแต่สายตายังคงสนใจหน้าจอโน้ตบุ๊กเหมือนเดิม ทั้งที่รู้ว่าไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้น แต่แค่อยากให้อยู่ใกล้หูใกล้ตา

คนที่ชอบโกงแบบคนพวกนั้นมันต้องมีแผนบางอย่างตลบหลังอยู่ก็ได้

“ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ชั้นนั้นอยู่ดี...” เสียงเรียบของหลุยส์กล่าวต่อ “…ให้ผมไปสืบต่อไหมครับว่าเธอเป็นแค่เด็กรับใช้จริงไหม”

“ไม่ต้อง! เพราะยัยเด็กนั่นไม่ได้มีความสำคัญมากพอที่จะต้องสืบ”

“เหรอครับ ผมว่าลองสืบก็ไม่เสียหายนะครับ เราจะได้รับมือทันถ้าเรื่องที่ไอ้ปอร์เช่บอกเป็นเรื่องจริง” หลุยส์กลัวเจ้านายจะโดนเล่นงานจากเจ้าสัววรรณหากเด็กนั่นมีค่าพอให้เจ้าสัวววรณหวง ถึงเอเดนเจ้านายของเขาจะมีอิทธิพลมากแต่การไม่มีปัญหากับเจ้าสัววรรณน่าจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

ส่วนเอเดนไม่ได้กลัวเจ้าสัววรรณเลย ในหัวคิดแค่สองทางคือคนพวกนี้ต้องมีแผนร้ายรู้เห็นกันแค่สองคนมากกว่าหรือไม่เด็กนั่นไม่รู้เรื่องราวแต่พร้อมจะรับใช้หากโดนสั่งมา

“จากที่กูเห็น...กูว่าน่าจะโดนไอ้ปอร์เช่หลอกมากกว่า” และตอนนี้เอเดนก็คิดแบบนี้

นึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับเด็กน้อยของไข่มุก แววตาท่าทางบ่งบอกชัดเจนว่าไม่มีพิษมีภัยอะไรสำหรับเขาเลย เขาพร้อมรับมือหากเด็กนั่นจะเล่นตามแผนไอ้ปอร์เช่

การที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่เพื่ิอเเลกกับรถคงเป็นแผนของปอร์เช่ในการเอาตัวรอดจากเจ้าสัววรรณมากกว่า และที่สำคัญเด็กนั่นก็คงเป็นเด็กรับใช้บ้านนั้นจริงๆ เพราะแววตาที่มองปอร์เช่คือแววตาของคนที่กลัวเจ้านายไม่มีผิด

“งั้นก็สืบให้รู้ความจริงไปเลย” หลุยส์ยังคงดื้อด้านที่จะสืบต่อ

“กูบอกว่าไม่ไง” เสียงเข้มของเอเดนดังออกมาอย่างอารมณ์เสียจัด

“แน่ใจนะครับ”

“เออ!!”

“งั้นผมขอตัวไปดูความเรียบร้อยของผับก่อนนะครับ ใกล้เวลาจะเปิดแล้ว” สุดท้ายหลุยส์ก็ต้องตามใจเจ้านายตามเคย

“อืม…เดี๋ยว!” ทว่าเอเดนที่นึกบางอย่างได้จึงเรียกรั้งไว้

“ครับ” หลุยส์หมุนตัวกลับมาที่เดิม

“หางานให้ยัยเด็กนั่นทำด้วย” เขาไม่ปล่อยให้นั่งให้นอนสบายๆ ตลอดสองเดือนหรอก

“จะไว้ในผับหรือบ่อนดีครับ” หลุยส์ถามต่อ แต่กังวลเล็กน้อยเหมือนนึกถึงไข่มุกที่ดูไร้เดียงสาจนกลัวจะถูกหลอกซ้ำ

อย่าลืมสิสถานที่อโคจรมีแต่เสือ สิงห์ กระทิง แรด ทั้งนั้น กระต่ายน้อยแบบเธอก็พร้อมที่จะถูกขย้ำได้ตลอดเวลา

“หน้าตาโง่แบบนั่น...เอาไปทำงานในผับแล้วกัน” เช่นเดียวกับเอเดนที่คิดไม่ต่างจากหลุยส์

เจอไข่มุกครั้งแรก หน้าตาไม่น่าจะฉลาดเพราะขนาดปอร์เช่เธอยังกลัวและยอมทำตามอย่างง่ายดาย

หลุยส์พยักหน้ารับคำสั่งก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปปล่อยให้เจ้านายตัวเองได้ทำงานตรวจความเรียบร้อยของบ่อนคาสิโนต่อจากหน้าจอโน้ตบุ๊ก