ตอนที่ 7 แจ็กพอต

เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นที่ทุกคนเรียกว่าชั้นไพรเวต ไข่มุกก้าวเท้าออกจากลิฟต์เดินตามลูกน้องของเอเดน ตั้งแต่ก้าวมาที่นี่ร่างบางก็ตกตะลึงนับครั้งไม่ถ้วน โดยเฉพาะห้องนี้ที่เรียบหรูจนไม่กล้าก้าวขาเดิน

ภายในห้องตกแต่งสไตล์เฉพาะตัวด้วยสีขาวดำ สมกับเป็นห้องพักของผู้ชายมาดนิ่ง ไข่มุกสังเกตการณ์และได้รู้ว่าชั้นนี้มีห้องนอนแค่สองห้อง

“ห้องของเธอ”

“ขอบคุณนะที่พาขึ้นมา เอ่อ คุณชื่ออะไรเหรอคะ” เพราะต้องอยู่ที่นี่อีกเป็นเดือนไข่มุกจึงเลือกที่จะผูกมิตรเอาไว้บ้าง

“มาวิน เรียกวินเฉยๆ ก็ได้” ถึงหน้าจะนิ่ง แต่อย่างน้อยคนตรงหน้าก็ยังตอบชื่อ ทำให้ร่างบางพลอยโล่งอกว่าที่นี่ยังมีคนปกติอยู่ ไม่ปิดปากเงียบเหมือนใครบางคน

“เราชื่อไข่มุกนะ” เธอแนะนำตัวบ้าง

“อืม” มาวินตอบพร้อมพยักหน้าก่อนที่จะหมุนตัวกลับไปที่ลิฟต์หลังทำหน้าที่ตัวเองเรียบร้อย

“เอ่อ...เดี๋ยวสิแล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง”

“อยู่ในห้องไปก่อน สักพักนายคงให้เฮียหลุยส์มาบอกเองแหละ”

“อ่อ” ใบหน้าจิ้มลิ้มพยักหน้าแล้วส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้

“เธอ...ห้ามออกไปจากห้องนี้จนกว่านายจะอนุญาตนะ เข้าใจใช่ไหม” มาวินเตือนอย่างหวังดีเพราะหากคนที่คิดจะขัดคำสั่ง บทลงโทษมันโหดร้ายเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จะรับไหว

“อืม โอเคฉันไม่ออกไปเดินเล่นที่ไหนหรอก จะอยู่แบบเจียมเนื้อเจียมตัวที่สุด”

เมื่ออยู่คนเดียวเธอจึงเปิดประตูเข้ามาในห้องของตัวเอง ภายในห้องก็ยังคงตกแต่งสไตล์เหมือนกับด้านนอก ห้องสีดำแบบที่คนมองรู้สึกเศร้าใจชอบกล มันรู้สึกไม่สดใสแบบที่ไข่มุกชอบ

คนเคยมีความฝันอยากมีบ้าน มีห้องเป็นของตัวเอง จินตนาการบ้านในฝันไว้ว่ามันต้องน่ารักอบอุ่นสำหรับคนที่ได้พัก ต่างจากห้องนี้ที่สัมผัสได้ถึงความโหวงในใจแปลกๆ ถ้าเป็นเธอห้องชุดแห่งนี้มันต้องน่าอยู่มากกว่าน่ากลัว

แต่มันคงเป็นไม่ได้เพราะยังไงเธอก็คงเป็นเด็กรับใช้บ้านอนันต์พัฒน์ไปตลอด ไม่มีทางที่จะมีบ้านเป็นของตัวเอง

-ผ่านไปสักพัก-

“เห้อ...เบื่อชะมัด”

“นี่เฮียพอร์ชจะรู้ไหมนะว่าเราไม่ได้ไปสิงคโปร์อย่างที่เฮียคิดไว้”

“เอาไงดี อยู่ในห้องก็เบื่อ แถมตอนนี้ก็เริ่มจะหิวแล้วด้วยสิ” ไข่มุกนั่งเถียงกับตัวเองอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะตัดสินใจลุกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไป

แล้วมาหยุดในห้องครัวก่อนที่จะหาอะไรมาประทังชีวตไปก่อน

แต่...

“ทำไมห้องเขาไม่มีอะไรเลยอะ” กวาดตามองรอบห้องครัวสไตล์ยุโรปก็รู้ทันทีว่าห้องครัวห้องนี้เป็นห้องที่ทำไว้ประดับก็เท่านั้น ไม่ได้มีไว้ให้ใช้งานจริง

“หรือต้องออกไปจากห้องนี้ดี”

“จะโดนด่าไหมนะ เอาน่าก็เราหิวนี่” ก่อนที่จะก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือ

นี่มันก็สี่ทุ่มแล้ว ร่างบางไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงหิวเหมือนไส้จะบิดก็ตั้งแต่โดนลากตัวมายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

เมื่อไม่มีทางเลือกเธเอาอจึงตัดสินใจออกจากห้อง เป็นไงเป็นกัน เกิดอะไรขึ้นค่อยว่ากันอีกที

.

.

ตื้ด!

ไข่มุกยืนรอลิฟต์ก่อนที่ประตูจะแยกออกจากกัน แล้วเธอก็เข้ามายืนนิ่งอยู่สักพักใหญ่ ไม่รู้จะกดชั้นไหนซึ่งที่นี่มีทั้งหมด 39 ชั้น

จากที่สังเกตชั้นบนสุดเป็นเพนท์เฮ้าส์ที่พักของเจ้าของ ส่วนชั้นอื่นๆ เธอไม่รู้เลยว่าที่นี่ทำธุรกิจอะไรบ้าง แต่ที่รู้คือในลิฟต์มีเลขให้กดไม่กี่เลขเท่านั้น ไม่สามารถใช้ลิฟต์ตัวนี้ในการเข้าออกทุกชั้นได้

“ชั้นนี้ละกัน” เมื่อตัดสินใจได้นิ้วเรียวก็จิ้มทันทีโดนไม่ลังเลอีกต่อไป

ตึ้ง!

เสียงลิฟต์ดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะเปิดออก ไข่มุกตัดสินใจเดินออกไปจากลิฟต์แล้วมาหยุดหันซ้ายหันขวา

ถ้าจำไม่ผิดชั้นนี้น่าจะเป็นชั้นที่ปอร์เช่พาเธอมาทิ้งไว้ แต่เพราะปอร์เช่พาขึ้นมาทางด้านหลังเลยทำให้ไข่มุกจำไม่ค่อยได้

แต่พอเดินสำรวจมาสักพักจึงมั่นใจว่าไม่ใช่ชั้นที่มาครั้งแรก สถานที่แห่งนี้คือคาสิโนที่มีนักพนันมากมายกำลังหลงใหลไปกับความโลภ

“ไปไหนต่อดีนะ”

“ในบ่อนแบบนี้น่าจะมีร้านอาหารบ้างสิ”

ร่างบางพยายามคิดว่าสถานที่แบบนี้จะต้องมีอะไรบ้างและร้านอาหารมันก็ต้องมีรอรับผีพนันอยู่แล้ว

ไข่มุกหมุนตัวมองตัวรอบๆ ก่อนที่จะมีห้องหนึ่งสะดุดตาอย่างจัง

“เริ่มจากห้องนั้นแล้วกัน”

ตึกตึก

ตึกตึก

แอดด~

มือบางเปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ ก่อนที่จะได้ยินอะไรบางอย่างจากโซฟาด้านใน

“คุณเอเดน...อย่าค่ะ”

“อื้ออ อย่ารีบสิคะ”

จ๊วบบ~

เสียงนี้มันเสียงอะไรนะ หรือว่าเจอแจ็คพอตแล้ว

ใช่ๆ ต้องใช่แน่ๆ

“อุ้ย...คุณเอเดน อื้อออ”

หมับ!

ไข่มุกรีบเอามือปิดปากเพื่อกลบเสียงของตัวเอง ก่อนที่คิดได้ว่าควรจะพาตัวเองออกจากตรงนี้

“มาทำอะไรที่นี่ครับ”

ไข่มุกค่อยๆ หมุนตัวกลัับหลังไปตามเสียงทันที

“เอ่อ…คือว่า” ก่อนที่เธอจะอึกอักไม่กล้าเอ่ยออกไป

ใครมันจะคิดว่าจะซวยซ้ำซวยซ้อน

เจอเจ้าของบ่อนกำลังเล่นจ้ำจี้ แล้วดันมาเจอลูกน้องคนสนิทเขาอีก

“ว่าไงครับ ตกลงเข้ามาทำอะไรในห้องนี้” เสียงราบเรียบของหลุยส์ยังคงถามเพื่อต้องการคำตอบ น้ำเสียงไม่เหมือนทุกครั้งที่ได้ยิน ไม่มีความใจดีหลงเหลือในน้ำเสียงเลย

“คือเรา...เอ่อ มุก” ไข่มุกหาคำแก้ตัว

“มีอะไรกันวะ” เสียงเข้มเจ้าของบ่อนตะโกนถาม ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเท้ามาหยุดใกล้กัน “นี่เธอ มาอยู่ที่นี่ได้ไง”

“คือเรา…” ไข่มุกพูดไม่ออก

“เราอะไร เห็นไหมว่าฉันกำลังติดธุระอยู่ ไม่มีมารยาท!” เอเดนมองไข่มุกด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์หนัก

“อ้าว ใครมันจะรู้ละว่ากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่” คนที่ถูกตำหนิพึมพำแผ่วเบา

“พูดอะไร”

“เปล่านะ” ใบหน้าจิ้มลิ้มส่ายหน้าเป็นพัลวัน

“ไอ้หลุยส์ทำไมมึงให้ยัยเด็กนี่เข้ามา” แล้วร่างสูงก็หันไปหาเรื่องคนที่ทำงานพลาด

“ผมจะไปรู้เหรอครับว่าเธอจะกล้าลงจากชั้นไพรเวต” หลุยส์บอกเอเดนออกไปก่อนจะหันมามองไข่มุก

“-///-” ไข่มุกได้แต่ยิ้มบางๆ ให้หลุยส์อย่างไม่รู้จะทำหน้ายังไง

“...” ส่วนเจ้าของบ่อนก็เหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา

“ก็เราหิวนี่ มีอะไรให้กินไหม” ไข่มุกเอ่ยพร้อมฉีกยิ้มให้พวกเขาแห้งๆ ทำตาปริบๆ เพื่ออ้อนวอนของข้าวกิน

“จริงด้วยสิ เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่มาที่นี่” หลุยส์เอ่ยอย่างนึกขึ้นได้

“ก็ใช่นะสิ เลยต้องออกมาหาอะไรกินนี่ไง แถมในห้องครัวด้านบนก็ไม่มีอะไรในตู้เย็นเลย ไม่รู้จะทำห้องครัวทำไม” ด้วยความหิว ทำให้ไข่มุกเผลอหลุดปากไปจนหมด

“นี่เธอ ค้นห้องครัวฉันเหรอ”

“ถึงค้นก็ไม่เจออะไรหรอก ยังดีนะที่มีน้ำเปล่าไม่งั้นเราว่ารื้อทำเป็นห้องอย่างอื่นเถอะ”

“จะมากไปแล้วนะ ค้นห้องคนอื่นแล้วยังมาวิจารณ์อีก ไม่มีมารยาทจริงๆ” เสียงเข้มของเอเดนดังขึ้นทันที

“ก็คุณไม่อยู่ให้เราขออนุญาตเองนี่” ไข่มุกยังคงเถียงต่อไป

“เธอ!!” เอเดนเริ่มจะมีน้ำโห

เขาไม่เคยเจอใครกวนประสาทเท่านี้มาก่อน

โดยเฉพาะผู้หญิง ล้วนแต่พยายามทำตัวเอาใจ ไม่ใช่กวนประสาท

“หึ” แล้วอยู่ๆ หลุยส์ก็เค้นหัวเราะขึ้นมา

“ขำอะไร ไอ้หลุยส์!!”

“เปล่าครับ”

“เปล่าอะไร กูได้ยินว่ามึงขำ”

“หยุดเถียงกันก่อนได้ไหม พาเราไปห้องอาหารก่อนสิ” ไข่มุกรู้สึกเหมือนท้องจะร้องขึ้นมาอีกแล้ว ขืนรอให้เขาเถียงกันเสร็จโรคกระเพาะคงเล่นงานกันพอดี

“ไม่เห็นรึไง ว่าเจ้านายกับลูกน้องคุยกันอยู่” เอเดนหันมาต่อว่า อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาสามารถต่อปากต่อคำได้นานขนาดนี้

“เห็น แต่เขาไม่ได้เรียกว่าคุยกัน”

“แล้วเรียกว่าอะไร” เอเดนพูดพร้อมเลิกคิ้ว

“เถียงไง คุณกำลังเถียงเพื่อเอาชนะคุณหลุยส์อยู่”

“ไปสนิทกับมันตอนไหน ถึงกล้าเรียกชื่อมัน”

“เราเรียกเอง ทำไมอยากจะสนิทกับเราด้วยใช่ไหมล่ะ” ไข่มุกเอ่ยไปพร้อมทำท่ากวนๆ

เพราะจับทางได้ว่าคนตรงหน้าไม่ชอบให้ใครขัดใจ หากขัดใจก็กล้าที่จะเอ่ยออกมา ไม่เหมือนตอนที่เจอกัน ไม่มีทางที่จะพูดมากแบบนี้

“ใครมันอยากสนิทกับเธอไม่ทราบ”

“หึ ผมว่าพาเธอไปหาอะไรทานก่อนดีกว่าครับ อิ่มแล้วเดี๋ยวผมพามาเถียงกับเจ้านายผมต่อ”

“ไอ้หลุยส์!!”

“ครับ!?” หลุยส์ขานรับพร้อมแสยะยิ้มออกมาเบาๆ

“ไม่ต้องพามาห้องนี้อีก เอาไปไกลๆ ฉันเลย”

“คุณเอเดนขา” ก่อนที่ร่างเพรียวสวยจะก้าวเท้ามายืนควงแขนเจ้าของบ่อนคาสิโนหลังจากจัดชุดเข้าที่เรียบร้อย สายตาสวยเฉี่ยวไล่สายตามองร่างบางที่ตัวเล็กกว่าเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ใครเหรอคะ”

“ออกไปได้แล้ว” เอเดนไม่ตอบเจ้าของร่างเพรียวสวย แต่หันไปสั่งลูกน้องแทน

ซึ่งไข่มุกก็ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะไม่อยากขัดจังหวะขึ้นสวรรค์ของใครเข้าอีก