ตอนที่ 8 สบตา

-ห้องอาหารคาสิโน-

“หื้มม อร่อยจัง” ไข่มุกนั่งทานอาหารในโซนห้องอาหาร ซึ่งตรงหน้ามีเมนูอาหารสองสามอย่างที่หลุยส์เป็นคนสั่งให้ทั้งหมด ทั้งที่ไข่มุกบอกว่าได้ข้าวตามสั่งสักจานก็พอแล้ว

“เอาอีกไหมครับ เดี๋ยวผมสั่งมาให้อีก” เสียงหลุยส์เอ่ยขึ้น เมื่อมองแต่ละเมนูร่อยหรอลงในเวลารวดเร็ว

ตัวเล็กแค่นี้ กินโคตรเก่ง

“พอแล้วค่ะ แค่นี้มุกก็ท้องจะแตกแล้ว” ตอนนี้ท้องตึงจนหนังตาก็จะปิดตาม ฝืนต่อคงไม่ไหว เธอยังอยู่ที่นี่อีกนานยังมีเวลาลองเมนูอื่นอีก

“ครับ” หลุยส์แสยะยิ้มออกมาหลังจากเห็นท่าทางของตัวประกันที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนสักนิดเดียว

“งั้นผมเข้าเรื่องเลยนะครับ” หลุยส์ปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนที่จะเอ่ยอะไรบางอย่าง

“มีอะไรเปล่าคะ”

“หน้าที่ที่คุณ...”

“เรียกมุกเฉยๆ ก็พอค่ะ กันเองดี” ได้จังหวะไข่มุกก็ตีสนิททันที อยู่ที่นี่เธอต้องพึ่งใบบุญใครสักคนไว้ก่อนซึ่งคนที่อาจจะใจดีก็คือคนตรงหน้า

“เอางั้นเหรอครับ แต่ผมขอเรียกคุณมุกแล้วกัน ผมสะดวกกว่าเรียกมุกเฉยๆ”

“ก็ได้ค่ะ ตกลงคุณเอเดนสั่งให้คุณมาบอกอะไรฉันเหรอคะ”

“รู้ด้วย?”

แน่ละสิ ดูก็รู้ว่าเจ้าของที่นี่ต้องออกคำสั่งอะไรแน่ๆ คงจะเป็นกฎเพิ่มเติมหรือไม่ก็หางานให้ทำ ไม่มีทางเป็นตัวประกันแบบนั่งกินนอนกินหรอก

“ท่าทางเขาออกจะชัดเจนขนาดนั้น” ก่อนที่ไข่มุกจะเอ่ยไปเพียงเท่านั้น

“จริงๆ นายเขาไม่ได้...”

“มุกว่าเข้าเรื่องเลยดีกว่า”

“ครับ คุณมุกรู้ใช่ไหมว่ามาอยู่ที่นี่มีงานต้องทำด้วย”

นั่นไง เดาถูกแป๊ะ นี่ถ้าเป็นหวยก็คงจะดีจะได้รวยกับเขาสักที

“มุกรู้ ว่าแต่หน้าที่มุกคืออะไรเหรอคะ” เธอเอ่ยถามออกไป

“แล้วทำอะไรเป็นบ้าง” หลุยส์ถามกลับ

“เป็นเยอะเลยแหละค่ะ แต่งานที่เป็นไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้สักอย่าง”

“หึ ลองบอกดูก่อนสิครับ” หลุยส์หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ

“อือ อย่างแรกเลยก็คงเป็นทำความสะอาด งานแม่บ้าน มุกถนัดสุดแล้ว แต่จะให้มุกอยู่ในห้องอาหารก็ได้นะคะ มุกทำอาหารเป็นค่ะ” ไข่มุกบอกไปตามจริง

“แต่นายผมต้องการให้คุณมุกทำงานในผับสิครับ พอจะชงเหล้าเป็นไหมครับ” หลุยส์ปรับเปลี่ยนน้ำเสียงดูจริงจังขึ้น

“โอ้ว งานแบบนั้นไม่ใช่สายของมุกเลย” อย่าว่าแต่ชงเลยค่ะ เหล้ายังไม่เคยตกถึงท้องสักหยดเดียว จะให้ไปชงให้ลูกค้า สงสัยงานนี้น่าจะไม่รอดมากกว่า

“เอาไงดีละ หรือจะเป็นงานเอ็นเตอร์เทนลูกค้าดี” เพราะท่าทางคนตรงหน้าคุยเก่งใช่ได้

“อือ ไม่ไหวมั้งคะ...” งานเอ็นเตอร์เทนยิ่งไม่ได้ใหญ่ถึงเธอจะเป็นคนสนุก เป็นมิตรกับทุกคน แต่จะให้เอ็นเตอร์เทนตามสไตล์ในผับก็คงไม่รอดอยู่ดี แล้วอยู่ๆ เธอก็คิดหน้าที่ใหม่ออกขึ้นมาก่อนจะบอกหลุยส์ออกไป

“...หรือให้มุกเป็นเด็กเสิร์ฟดี” ใช่ งานนี้แหละเหมาะสุดแล้วไข่มุกเอ้ย!

“ผมก็ว่างั้นแหละครับ น่าจะเวิร์คสุดละครับ” หลุยส์พยักหน้ารับทันทีที่ไข่มุกเสนอ

“ฮ่าๆ ก็จริงค่ะ”

“งั้นตกลงตามนี่นะครับ เดี๋ยวผมจะเเวะไปส่งที่ห้องพักก่อน ค่อยเริ่มงานพรุ่งนี้”

“มุกกลับเองได้ค่ะ ไม่รบกวนคุณหลุยส์ดีกว่า” จริงๆ ไข่มุกเห็นว่าเขานั่งรอเธอกินข้าวสักพักใหญ่แล้ว คงไม่ดีแน่ถ้ายังให้เขาไปส่งอีก

“ไม่ได้หรอกครับ เพราะคุณมุกไม่รู้พาสเวิร์ดลิฟต์ชั้นไพรเวต”

“อ้อ จริงด้วย” คราวนี้เธอไม่มีอะไรจะขัด

ทั้งคู่จึงลงออกจากโต๊ะอาหารก่อนที่จะไปห้องพักทันที

.

.

.

แอดดด~

ตึกตึก ตึกตึก

“นายครับ” หลุยส์เดินเข้ามาในห้องทำงานหลังจากเคลียร์งานในผับเสร็จ

“มึงไปส่งยัยนั่นแล้วใช่ไหม” เสียงราบเรียบเอ่ยถามขึ้น

“ครับ”

“แล้วบอกตามที่กูสั่งยัง” เอเดนหันไปถามหลุยส์หลังจากที่หลุยส์นั่งลงตรงกันข้ามกับเขา

“เรียบร้อยครับ”

“อืม เด็กอะไรกวนชะมัด” เอเดนบ่นออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มที่แสบเกินใบหน้า

“หึ” เสียงหัวเราะหลุยส์ดังขึ้นมา

“มึงจะขำอะไรหนักหนาวะ” เขาหันไปมองตามเสียงด้วยสายตาค้อน

“ปกตินายไม่เคยอารมณ์เสียเรื่องผู้หญิงเลยนี่ครับ เห็นวิ่งเข้าหาตลอด” หลุยส์ถามเจ้านายทันที

“ก็ยัยเด็กนี่ไม่ปกติไง ฉันเลยต้องระวังตัวและอยู่ห่างๆ เอาไว้”

กึก!

เอเดนยกแก้วเหล้ากระดกทีเดียวหมดแล้ว ยิ่งนึกถึงไข่มุกก็ยิ่งเจ็บใจไม่หาย ที่เขาดันเถียงไม่ชนะเด็กคนนั่น

“แต่ผมว่าเธอน่ารักดีออก ไม่เหมือนผู้หญิงที่นายควง” หลุยส์บอกต่อ เพราะปกติแล้วเอเดนมักจะควงดารานางแบบตลอดหรือไม่ก็เป็นสาวๆ ในบ่อนที่คบหากันเพื่อผลประโยชน์

“พอๆ ปากร้ายแบบนั้น กูไม่มีทางเอามาอยู่ใกล้หรอก” เอเดนยกมือขึ้นเมื่อหลุยส์เอ่ยชอบไข่มุก

“ทำไมละครับ” หลุยส์ทำหน้าสงสัย

“กลัวจะเป็นไมเกรนตายเอาสิ”

“ขอให้เป็นแบบนั้นจริงเถอะ” หลุยส์พึมพำเบาๆ คนเดียว

“...” เอเดนเหลือบมองแต่ไม่อยากเอ่ยต่อ

“แล้วให้ยัยนั่นทำหน้าที่อะไร”

“เด็กเสิร์ฟครับ”

“หวังว่าไม่ทำแก้วกูแตกหมดหรอกนะ” ยิ่งคิดก็ยิ่งขนลุก ผู้หญิงอะไรร้ายกาจชะมัด ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับแพ้พนันปอร์เช่ขึ้นมาทุกที เป็นการเดิมพันที่ได้ของเดิมพันไม่สมราคา แต่จะว่าไปเขาก็ชนะปอร์เช่มาอย่างง่ายดายก็คงจะสมแล้วที่ได้ไข่มุกมา

-ห้องนอนไข่มุก-

พึ่บ!

“ทำไมนอนไม่หลับเนี่ย” ไข่มุกบิดตัวไปมาบนที่นอน ก็คงยังไม่ชินกับห้องใหม่ที่เข้ามาอยู่หมาดๆ ในห้องก็เป็นห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่มีทีวีให้ดูคลายเหงา โทรศัพท์มือถือก็ไม่มี ไม่มีอะไรสักอย่าง

โครกกก~

“อื้อ ท้องร้องอีกแล้ว เมื่อกี้ก็กินไปเยอะแล้วนี่” มือบางลูบท้องกลิ้งตัวไปมา

“ออกไปดื่มน้ำเปล่าละกัน เอเดนคงยังไม่กลับมา”

แอดดดด~

ไข่มุกก้าวเท้าไปห้องครัวทันที ดื่มน้ำเย็นสักหน่อยเผื่อจะได้นอนหลับสบาย ที่สำคัญพรุ่งนี้ก็ต้องทำงานรับศึกหนักแล้ว แต่ตอนนี้เธอยังไม่ได้พักผ่อนเลย

กึกๆ กึกๆ

เสียงดื่มน้ำเปล่าดังขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งห้องที่เงียบแบบนี้เสียงก็ดังจนได้ยินชัดเจน

ฟู่ววว~

ดื่มน้ำเสร็จก็เดินออกจากห้องครัวกลับห้องตัวเอง แต่ระหว่างที่ไข่มุกจะเดินผ่านประตูใหญ่ อยู่ๆ ก็ชนกับอะไรบางอย่างจนทำให้เธอล้มลงไปบนอะไรสักอย่าง

ตอนนี้หญิงสาวรู้แค่ว่าใต้ร่างเธอมันหนาพอที่จะไม่ทำให้เธอเจ็บตัว

พรึ่บ!

เสียงไฟดังขึ้น และทำให้ไข่มุกหัวใจแถมจะหลุดออกมาด้านนอกก็ใต้ร่างเธอมันคือร่างของเอเดน

“...”

“-///-” สายตาของทั้งคู่หันหน้ามาสบตาพร้อมกันโดยไม่ได้ตั้งใจ จนตอนนี้ทุกอย่างอยู่ในความเงียบและเงียบมากจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

หมับ!

“ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ” เอเดนผลักไข่มุกทันทีเมื่อได้สติ แถมยังผลักแรงชะมัด ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย

“ใครเขาอยากไปทับบนตัวคุณละ” ไข่มุกเอ่ยออกไปทันที

ก็มันจริงตามที่พูด ตอนเธอออกมาดื่มน้ำก็กะว่าแป๊บเดียวคงไม่ต้องเปิดไฟ แต่ถ้ารู้ว่าต้องเจอกับเจ้าของห้องหน้านิ่ง เธอเลือกเปิดไฟตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“หุบปาก แล้วไปนอนซะ” เสียงเข้มตวาดไม่พอใจ ก่อนจะเดินไปห้องตัวเองทันที

“ชิ!” ไข่มุกมองตามย่นจมูกใส่ตามหลังเพราะไม่กล้าทำต่อหน้า

อยากจะบ้าตายกับจริงๆ นี่แค่คืนแรกยังขนาดนี้กว่าจะครบสองเดือน ไม่อยากจะคิดจริงๆ