LOGIN“ไม่ให้เธอจะให้ใคร” พูดจบก็จับมือเล็กขึ้นมาเพื่อลองสวมแหวน หากไม่พอดีก็จะได้สั่งไซน์ใหม่ให้เธอแทน “ราคานี้เลยนะ” เธอว่าพลางชี้ไปยังป้ายราคา แต่คนตัวสูงกลับทำหน้านิ่งเลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย “แล้ว?” “มันแพงเกินไปรึเปล่า อีกอย่างลินได้ของที่ถูกใจแล้วด้วย” เธอพยักหน้าให้พนักงานนำกำไลข้อมือที่ลองไป
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ดึงให้หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมอง และเพียงแค่เธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร ก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ ลุกขึ้นวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความดีใจและความคิดถึงทันที หมับ! “ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมาวันนี้” “ถ้าบอกก็ไม่รู้สิว่ามีคนแถวนี้แอบ
ธันย์กลับไปรับโทษต่อตามที่ทำข้อตกลงไว้กับท่านผู้เฒ่า นลินเองก็กลับมาเรียนรู้งานต่อหลังจากที่พักไปหลายวัน และการกลับมาทำงานของเธอก็ยังคงมีเลขาของพี่ชายเป็นคนสอนงานเหมือนเดิม “คุณนลินไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหายไปหลายวันเลย ดูเหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยด้วยค่ะ” เพียงแค่เข้ามาในห้องทำงาน เสียงน่ารำคาญข
นลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตามองตามคนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืน ไม่ทันจะได้สงสัยอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยประคองเธอให้ลุกตาม ก่อนจะตวัดแขนช้อนอุ้มเธอแนบอก “กลับบ้านกัน” “ไม่อยากกลับบ้าน” เธอรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาจะพากลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง มาตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดถึงเขามากขนา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศรอบนอกร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด เมื่อสถานที่ต่าง ๆ ทยอยปิดให้บริการตามเวลา ส่วนเจ้าของวันเกิดที่จ่ายเงินซื้อเวลาในร้านอาหารไว้ก็เอาแต่ดื่มไม่หยุด คนนั่งเฝ้าก็ไม่คิดห้าม แถมยังคอยเป็นบริกรรินไวน์เสิร์ฟให้เธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “เ
“ขอบคุณอีกครั้งครับ” ธันย์ขับรถต่อมายังไนต์คลับที่คุ้นเคย เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในธุรกิจของเจ้านายเขา และการตามหาคนตัวเล็กที่มาฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้ยาก แค่ถามกับลูกน้องด้านหน้าก็รู้แล้วว่านลินอยู่โซนไหน “คุณหนูนลินไม่ได้มาที่นี่นะครับ” ทว่าคำตอบที่เขาได้กลับมานั้นทำเอาคิ้วกระตุก
“อื้อ...” นลินส่งเสียงครางอื้อในลำคอเบา ๆ อย่างรู้สึกรำคาญ มือเล็กยกขึ้นปัดป่ายบริเวณใบหูของตัวเอง เพราะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังรบกวนเวลานอนจนน่าหงุดหงิด แต่ไม่ว่าจะปัดออกยังไงก็ยังไม่ยอมออก จนต้องเปลี่ยนเป็นตีแรง ๆ หากเป็นแมลงคงได้ตายคาที่ เพียะ! เกิดเสียงดัง ‘เพียะ’ ทว่าเธอกลับไม่รู้สึ
ธันย์หลุบตาลงมองตามมือเล็กที่กำลังลูบไล้ร่างกายของเขากลับขึ้นมาหยุดอยู่กลางอกแกร่ง ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นใช้ปลายนิ้วดันปลายคางเขาให้เงยหน้าสบตากัน “ยังไม่ได้ทำเลย จะมากล่าวหาว่าไม่ไหวได้ไง” เธอพูดด้วยรอยยิ้มหวาน ซึ่งเป็นรอยยิ้มหวานที่เต็มไปด้วยพิษร้ายแรง เพียงแค่เธอส่งความหวานแสนยั่วยวนนี้มาให้
ติ๊ด~ แกร๊ก! ธันย์เปิดประตูเข้าบ้านมาในช่วงกลางดึก เพียงแค่ก้าวเข้ามาก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของอุณหภูมิห้อง ทั้งที่ภายในยังคงมืดสนิท แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจอะไรนัก เพราะรู้ดีว่าคนที่แอบเข้ามาอยู่ในบ้านเขาตอนที่เขาไม่อยู่เป็นใคร มือหนาเอื้อมเปิดไฟจนสว่างไปทั่วทั้งห้อง กวาดสายตาคมมองส
อาการบาดเจ็บของนลินทำให้เธอต้องหยุดพักไปหลายวัน แม้จะไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่เพราะถูกคนเป็นแม่ขอร้องไว้เธอเลยใจอ่อนยอมหยุดงานหลายวัน ทั้งที่ก็เพิ่งจะเริ่มงานได้วันเดียวแท้ ๆ และวันนี้ก็เป็นวันที่เธอกลับมาที่บริษัทพี่ชายอีกครั้ง เพื่อจะได้เริ่มเรียนรู้งานต่าง ๆ แน่นอนว่าประวัติศาสตร์จะไม่ซ้ำรอยเดิม เ





![นางบำเรอมาเฟีย [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

