Mag-log in“ไม่ให้เธอจะให้ใคร” พูดจบก็จับมือเล็กขึ้นมาเพื่อลองสวมแหวน หากไม่พอดีก็จะได้สั่งไซน์ใหม่ให้เธอแทน “ราคานี้เลยนะ” เธอว่าพลางชี้ไปยังป้ายราคา แต่คนตัวสูงกลับทำหน้านิ่งเลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย “แล้ว?” “มันแพงเกินไปรึเปล่า อีกอย่างลินได้ของที่ถูกใจแล้วด้วย” เธอพยักหน้าให้พนักงานนำกำไลข้อมือที่ลองไป
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ดึงให้หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมอง และเพียงแค่เธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร ก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ ลุกขึ้นวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความดีใจและความคิดถึงทันที หมับ! “ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมาวันนี้” “ถ้าบอกก็ไม่รู้สิว่ามีคนแถวนี้แอบ
ธันย์กลับไปรับโทษต่อตามที่ทำข้อตกลงไว้กับท่านผู้เฒ่า นลินเองก็กลับมาเรียนรู้งานต่อหลังจากที่พักไปหลายวัน และการกลับมาทำงานของเธอก็ยังคงมีเลขาของพี่ชายเป็นคนสอนงานเหมือนเดิม “คุณนลินไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหายไปหลายวันเลย ดูเหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยด้วยค่ะ” เพียงแค่เข้ามาในห้องทำงาน เสียงน่ารำคาญข
นลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตามองตามคนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืน ไม่ทันจะได้สงสัยอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยประคองเธอให้ลุกตาม ก่อนจะตวัดแขนช้อนอุ้มเธอแนบอก “กลับบ้านกัน” “ไม่อยากกลับบ้าน” เธอรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาจะพากลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง มาตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดถึงเขามากขนา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศรอบนอกร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด เมื่อสถานที่ต่าง ๆ ทยอยปิดให้บริการตามเวลา ส่วนเจ้าของวันเกิดที่จ่ายเงินซื้อเวลาในร้านอาหารไว้ก็เอาแต่ดื่มไม่หยุด คนนั่งเฝ้าก็ไม่คิดห้าม แถมยังคอยเป็นบริกรรินไวน์เสิร์ฟให้เธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “เ
“ขอบคุณอีกครั้งครับ” ธันย์ขับรถต่อมายังไนต์คลับที่คุ้นเคย เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในธุรกิจของเจ้านายเขา และการตามหาคนตัวเล็กที่มาฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้ยาก แค่ถามกับลูกน้องด้านหน้าก็รู้แล้วว่านลินอยู่โซนไหน “คุณหนูนลินไม่ได้มาที่นี่นะครับ” ทว่าคำตอบที่เขาได้กลับมานั้นทำเอาคิ้วกระตุก
ผ่านไปหลายวันที่ธันย์ถูกลงโทษโดยการกักบริเวณ ตัดการติดต่อจากโลกภายนอกทุกช่องทางอย่างไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ และอีกเพียงสองวันเขาก็จะถูกปล่อยตัวตามกำหนด ทว่าเขาไม่สามารถทนรอได้ถึงสองวัน จึงสั่งความกับลูกน้องที่มาส่งข้าวส่งน้ำ ว่าขอพบท่านผู้เฒ่าโนอาห์ และต้องเป็นวันนี้เท่านั้น “ไอ้เด็กพวกนี้มันเหมือนกัน
“กาแฟมั้ยครับ”เสียงที่ดังขึ้นมาไม่ได้ทำให้คนที่เพิ่งเปิดประตูออกมาจากห้องนอนรู้สึกตกใจหรือแปลกใจอะไรไนต์มองไปที่เจ้าของคำถามอย่างธันย์แล้วพยักหน้าให้เป็นคำตอบ ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โซฟา เอื้อมมือหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดดูเอกสารงานต่างๆ ที่เขาต้องทำในวันนี้“เรื่องที่สั่งทำรึยัง”“เรียบร้อยแล้วครับ กุญแจ
ขับมาได้สักพักก็เจอกับร้านขายยาที่เปิดตลอดเวลาอยู่ไม่ห่างจากเพนท์เฮาส์ของไนต์เท่าไหร่ แต่ค่อนข้างห่างจากคอนโดของจัสมินมากพอสมควร“ไปซื้อมา” ไนต์สั่งเสียงเรียบเมื่อจอดรถสนิท“ค่ะ” จัสมินขานรับ หยิบกระเป๋าตังค์ตัวเองเตรียมจะเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะมีน้ำเสียงเรียบนิ่งดังมาจากคนตัวสูงอีกครั้ง“ซื้อถุงยาง
หลังจบภารกิจอันน่าตื่นเต้นในห้องวีไอพีไปแล้วหนึ่งรอบ ไนต์ก็พาจัสมินขึ้นมาที่ห้องทำงานของตัวเอง ก่อนที่ความต้องการรอบสองจะเริ่มต้นขึ้น ทั้งสองลืมเรื่องเวลากันไปเสียสนิท รู้ตัวอีกทีภายในคลับที่เคยครึกครื้นไปด้วยเสียงเพลงก็เงียบสงบลง ผู้คนที่เคยพลุกพล่านก็เงียบหาย ราวกับที่นี่เป็นคลับที่ถูกทิ้งร้างไว้น





![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

