ログイン“ไม่ให้เธอจะให้ใคร” พูดจบก็จับมือเล็กขึ้นมาเพื่อลองสวมแหวน หากไม่พอดีก็จะได้สั่งไซน์ใหม่ให้เธอแทน “ราคานี้เลยนะ” เธอว่าพลางชี้ไปยังป้ายราคา แต่คนตัวสูงกลับทำหน้านิ่งเลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย “แล้ว?” “มันแพงเกินไปรึเปล่า อีกอย่างลินได้ของที่ถูกใจแล้วด้วย” เธอพยักหน้าให้พนักงานนำกำไลข้อมือที่ลองไป
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ดึงให้หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมอง และเพียงแค่เธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร ก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ ลุกขึ้นวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความดีใจและความคิดถึงทันที หมับ! “ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมาวันนี้” “ถ้าบอกก็ไม่รู้สิว่ามีคนแถวนี้แอบ
ธันย์กลับไปรับโทษต่อตามที่ทำข้อตกลงไว้กับท่านผู้เฒ่า นลินเองก็กลับมาเรียนรู้งานต่อหลังจากที่พักไปหลายวัน และการกลับมาทำงานของเธอก็ยังคงมีเลขาของพี่ชายเป็นคนสอนงานเหมือนเดิม “คุณนลินไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหายไปหลายวันเลย ดูเหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยด้วยค่ะ” เพียงแค่เข้ามาในห้องทำงาน เสียงน่ารำคาญข
นลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตามองตามคนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืน ไม่ทันจะได้สงสัยอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยประคองเธอให้ลุกตาม ก่อนจะตวัดแขนช้อนอุ้มเธอแนบอก “กลับบ้านกัน” “ไม่อยากกลับบ้าน” เธอรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาจะพากลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง มาตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดถึงเขามากขนา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศรอบนอกร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด เมื่อสถานที่ต่าง ๆ ทยอยปิดให้บริการตามเวลา ส่วนเจ้าของวันเกิดที่จ่ายเงินซื้อเวลาในร้านอาหารไว้ก็เอาแต่ดื่มไม่หยุด คนนั่งเฝ้าก็ไม่คิดห้าม แถมยังคอยเป็นบริกรรินไวน์เสิร์ฟให้เธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “เ
“ขอบคุณอีกครั้งครับ” ธันย์ขับรถต่อมายังไนต์คลับที่คุ้นเคย เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในธุรกิจของเจ้านายเขา และการตามหาคนตัวเล็กที่มาฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้ยาก แค่ถามกับลูกน้องด้านหน้าก็รู้แล้วว่านลินอยู่โซนไหน “คุณหนูนลินไม่ได้มาที่นี่นะครับ” ทว่าคำตอบที่เขาได้กลับมานั้นทำเอาคิ้วกระตุก
“แหวะ...! อะ เอามันออกไปที อึก...” “ให้ตายสิวะ!” เสียงเข้มสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะเอื้อมมือกดปุ่มเรียกพยาบาลให้เข้ามาช่วย กดเรียกพยาบาลเสร็จก็หันมาประคองคนตัวเล็กที่อาเจียนเสร็จแล้ว อุ้มเธอกลับขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนเตียง แล้วยกเท้าขึ้นถีบโต๊ะอาหารล้อเลื่อนให้ขยับออกไปห่างๆ ก่อนที่เธอจะอาเจียนออก
5:30 PM จัสมินที่กึ่งนั่งกึ่งนอนดูทีวีอยู่ในห้องพักฟื้นตามลำพังก็เอาแต่คอยมองไปที่ประตูห้อง รอว่าเมื่อไหร่ไนต์จะกลับเข้ามา... เพราะหลังจากที่พูดคุยกันรู้เรื่องกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นว่าจะเอาอย่างไรต่อ คุยกันเสร็จเขาก็ออกไปเลยโดยที่ทิ้งท้ายไว้ว่าจะกลับเข้ามาใหม่ช่วงเย็น แกร๊ก! เสียงเปิด
ในระหว่างที่พยาบาลกำลังทำการเปลี่ยน้ำเกลือกระปุกใหม่อยู่นั้นก็มีเสียงประตูถูกเปิดเข้ามาในห้อง ทำให้ทั้งจัสมินและพยาบาลหันไปมองที่ประตูอย่างพร้อมเพียงกัน ไนต์ที่เปิดประตูเข้ามาในห้องถึงกับชะงักเมื่อเห็นว่าคนที่หลับไปหลายชั่วโมงลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง โดยมีพยาบาลกำลังเปลี่ยนกระปุกน้ำเกลือให้อยู่ ม
จัสมินถูกพาส่งโรงพยาบาลทันที หลังจากที่ส่งเธอถึงมือหมอไนต์ก็ได้แต่นั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ในหัวของเขามีความคิดมากมายที่ผสมปนเปกันให้วุ่น หัวใจแกร่งที่ไม่เคยอ่อนไหวกับสิ่งไหนมาก่อนกระตุกวูบจนแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นเธอหมดสติไปต่อหน้าต่อตาแบบนั้น “นายครับ!” เสียงเรียกที่ดังขึ้นมาอยู่ไม่ไกลทำให