EP.2 ของเล่นที่หายไป

นักรบ...

" เฮียตกลงตามนี้นะ เซียนจะได้ให้คนสั่งของเข้ามาเลย "

เสียงไอ้เซียนรุ่นน้องของผมเอ่ยถามขึ้น บ่ายวันนี้ผมเอารถมาให้มันดูหลังจากที่จอดทิ้งไว้ได้หลายอาทิตย์แล้ว ไอ้เซียนมันเปิดอู่ซ่อมรถเพราะฉะนั้นผมเลยเลือกที่จะใช้บริการมันอยู่บ่อยๆ ถ้าผมไปซ่อมที่อื่นคงไม่วายโดนวางระเบิดใส่รถไม่ก็โดนแอบตัดสายเบรคเป็นแน่ เพราะอะไรน่ะหรอพอย้ายมาอยู่ที่ฮ่องกงผมก็ยังคงสร้างเรื่องสร้างปัญหาไว้เหมือนเดิมไงล่ะ แต่พอเรียนจบออกมาผมก็เลิกลาไปแล้วและตั้งใจทำงานมากขึ้นแต่คนที่ผมเคยทำไม่ดีเอาไว้ก็ยังคงไม่ยอมจบง่ายๆอยู่ดี

" อืม เอาตามนี้แหละค่าใช้จ่ายยังไงแจ้งมาทางไอ้เซ็นแล้วกัน "

ผมบอกไอ้เซียนก่อนจะบุ้ยหน้าไปหาไอ้เซ็นที่ยืนอยู่ข้างๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

" นายครับมีคนมาขอพบครับ "

เสียงประตูดังขึ้นทำให้พวกผมสามคนที่ว่าจะตั้งวงกันหลังจากคุยธุระเสร็จมีอันต้องหันไปมองลูกน้องไอ้เซียนที่เดินเข้ามา

" เฮียสองคนนั่งรอเซียนแป๊บนะเดี๋ยวเซียนมา "

ไอ้เซียนบอกผมกับไอ้เซ็นก่อนจะเดินออกไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด

" เหี้ย!! กูบอกว่าวันนี้กูไม่ทำงานไงวะ มีเรื่องด่วนค่อยคุยพรุ่งนี้ไอ้เวร "

ผมกับไอ้เซ็นนั่งดื่มรอที่โซฟาห้องรับแขกก็ต้องส่ายหัวให้กับคำทักทายของมันกับลูกน้องที่มาเคาะประตู

" แต่เครสนี้ด่วนจริงๆครับนาย ผมให้คนไล่ออกไปแล้วแต่อีแม่มันจะขายลูกสาวให้นายให้ได้เลยครับ "

ลูกน้องไอ้เซียนพูดอย่างหมดปัญญาพลางทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้

" เรื่องแค่นี้ไอ้เวร บอกให้คนเอาพวกมันไปทิ้งไกลๆ "

คงเป็นพวกที่กู้เงินลุงเหลียงพ่อไอ้เซียนไปนั่นแหละครับ พอไม่มีเงินจ่ายก็มาขอผ่อนผัน มาขอกู้เพิ่ม บางคนก็เอาของมาแลกก็มี ดีไม่ดีมีเอาลูกเอาหลานมาขัดดอกด้วยนะ เท่าที่ผมเคยเห็นมา

" ผมว่านายไปดูเองดีกว่าครับ บ้านนี้มันติดหนี้เราจนถูกขึ้นบัญชีดำเตรียมสั่งเก็บแล้วนะครับ "

เสียงลูกน้องไอ้เซียนพูดอย่างหัวเสียและหมดปัญญาที่จะไล่ ทำเอาไอ้เซ็นที่นั่งข้างๆผมอมยิ้มพลางส่ายหัวไปมา ที่ไอ้เซ็นมานั่งรวมวงกับผมนี่อย่าคิดว่ามันตีตัวเสมอนายนะครับ อันที่จริงมันเป็นเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันตอนมหาลัยแต่ไม่สนิทหรอก พอจบออกมาไม่คิดว่ามันจะมาทำงานกับผมจนกลายเป็นลูกน้องคนสนิทซะงั้น

" แมร่งเอ๊ย!! วันนี้กูอยากแดกเหล้าพวกมึงเข้าใจมั้ย!! มึงยกหนี้ให้มันไปเลยไป ไม่ต้องทวงแมร่งแล้วกูรำคาญ "

ไอ้เซียนว่าก่อนจะเดินกลับเข้ามานั่งด้วยสีหน้าหงุดหงิด

" ยกหนี้ให้พวกมันไม่ได้นะครับนายเดี๋ยวนายเหลียงรู้เข้าพวกผมงานงอกเลยนะครับ "

คนของไอ้เซียนวิ่งตามเข้ามาพลางทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ไอ้เซียนมันไม่ชอบงานปล่อยเงินกู้ที่พ่อมันส่งต่อให้แต่มันก็ต้องทำเพราะแม่มันขอไว้ ส่วนงานที่มันชอบจริงๆน่ะน่าจะเป็นอู่ซ่อมรถของมันที่แอบเอาเงินพ่อมาลงทุนนี่แหละครับ

" อะไรของพวกมึงวะแมร่งแค่นี้เอง คือกูต้องซื้อผู้หญิงคนนั้นไว้เพื่อให้มันเอาเงินกูมาใช้หนี้กูยังงี้หรอ เพื่อ? "

ไอ้เซียนถามอย่างหมดปัญญา

" นายก็ซื้อมาแล้วส่งต่อให้นายหวังในราคาสูงๆก็ได้นะครับ รายนั้นน่าจะชอบเด็กสาวชาวไทย "

คนของไอ้เซียนแนะนำพลางทำสายตากลุ้มกลิ่ม ลุงหวังเป็นเพื่อนสนิทของพ่อไอ้เซียนแกทำธุรกิจสีดำ รวมถึงค้ามนุษย์ด้วยแต่ไอ้เซียนไม่ค่อยชอบแกเท่าไหร่

" กูไม่สนับสนุนธุรกิจแบบนั้นมึงก็รู้ "

ไอ้เซียนเถียง

" เฮ้ย!! หยุดนะ!! "

" ตรงนั้นห้ามเข้า!! จับนังสองแม่ลูกนั่นที!! "

เสียงโหวกเหวกโวยวายของคนด้านนอกทำให้พวกผมที่กำลังคุยกันอยู่รีบลุกและชักปืนออกมา

" เรื่องเหี้ยไรอีกวะเนี่ย!! "

ไอ้เซียนสบถอย่างหัวเสีย

" คุณเซียนกับคุณนักรบรอที่นี่นะครับ พวกผมจะออกไปดูเอง "

ไอ้เซ็นหันไปพยักหน้าให้คนของไอ้เซียนก่อนจะรีบเดินออกไปพร้อมกับกระบอกปืนที่พร้อมจะยิงคนด้านนอกทุกเมื่อถ้าเป็นบุคคลอันตราย

" ขอโทษนะเฮีย อุตส่าห์จะนั่งดื่มให้หายเครียดกันแท้ๆ "

ไอ้เซียนว่า

" เออช่างเถอะ แบบนี้ก็ดีไม่ได้เจอเรื่องตื่นเต้นมานานแล้ว "

ผมตอบติดตลก

" ว่าไงเซ็น "

ผมถามหลังจากที่ไอ้เซ็นกับคนของไอ้เซียนหายไปได้สักพักก็กลับเข้ามา

" เอ่อ...ผมว่าเครสนี้เราน่าจะรับไว้นะครับ "

ไอ้เซ็นทำท่าทางแปลกๆก่อนจะหันไปหาคนของไอ้เซียนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

" เฮียเซ็นพูดอะไรเนี่ย!! เซียนงง ฮั่นแน่หรือว่าเด็กมันงานดี งั้นเซียนซื้อไว้ให้เฮียเซ็นใช้งานก็ได้ "

ไอ้เซียนแซว

" เข้ามา "

ไอ้เซ็นไม่ตอบแต่เอียงตัวให้ใครสักคนที่ยืนอยู่ด้านหลังให้เดินเข้ามาพร้อมกับทำท่ากล้าๆกลัวๆ

" เหี้ย อย่างแจ่มอะ "

เด็กสาวตรงหน้ายืนก้มหน้านิ่งเหมือนร่างไร้วิญญาณยืนข้างผู้หญิงวัยกลางคนที่พาตัวเข้ามา ไอ้เซียนมองอย่างตะลึงซึ่งผมเองก็ไม่ต่างจากมัน

" คุณช่วยรับลูกสาวฉันไว้หน่อยนะคะ มันขยันทำงานเก่ง เอาใจเก่งด้วยค่ะ "

ผู้หญิงคนที่พามาพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ พลางหยิกเอวของลูกสาวให้เดินเข้ามาใกล้ๆ

" ป้าเอาลูกสาวป้ากลับไปแล้วใช้หนี้ให้ฉันเหมือนเดิมเถอะฉันจะไม่คิดดอกเบี้ย "

ไอ้เซียนพูดอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงโซฟาตามเดิม

" นะคะคุณ รับมันไว้เถอะค่ะ ลูกสาวฉันมันไม่เรื่องมากเลยนะคะ "

แม่ผู้หญิงคนนั้นพูดอ้อนวอนพลางหันไปมองหน้าลูกสาว คือจะขายลูกสาวให้ได้เลยว่างั้น

" ไม่อะป้าลูกป้าไม่ใช่สเป็คผม "

ไอ้เซียนพูดพลางกระดกเหล้าไปด้วย เมื่อกี้มันยังบอกว่าแจ่มอยู่เลย

" ถ้าพวกคุณไม่รับมันไว้ฉันก็ไม่รู้จะหาเงินมากมายแบบนั้นจากไหนมาใช้หนี้ให้พวกคุณแล้วค่ะ นอกจากรอวันให้พวกคุณมาฆ่าเพราะไม่มีเงินใช้หนี้ ตอนนี้ฉันก็ทำงานไม่ได้เพราะมาแบบผิดกฎหมาย ส่วนลูกฉันถ้าให้ทำงานอย่างอื่นมาใช้หนี้พวกคุณชาตินี้ก็คงไม่หมดง่ายๆ ถ้าคุณไม่รับมันไว้ก็ฆ่าฉันตรงนี้เถอะค่ะ "

เท่าที่ผมรู้มาตอนนี้ที่ฮ่องกงคนที่มาขายแรงงานแบบผิดกฎหมายรัฐบาลไม่อนุญาตให้เข้าทำงาน จึงทำให้คนส่วนมากตกงานและเร่ร่อนเพราะกลับประเทศตัวเองไม่ได้ แถมคนพวกนี้ยังติดหนี้พนันกันเพียบอีก นี่แหละน้าแทนที่จะทำงานเก็บเงินกลับบ้านตัวเองกลับหลงผิดติดพนันเป็นหนี้ท่วมหัว

" ไม่นะแม่ฟางไม่ยอมให้แม่ตายหรอก พวกคุณรับฉันไว้ในตำแหน่งอะไรก็ได้ฉันทำได้ทุกอย่างเลยนะคะ แค่ส่งแม่ฉันกลับประเทศแล้วเอาตัวฉันไว้แทน ฉันจะทำงานใช้หนี้ที่แม่สร้างไว้เอง "

เธอคุกเข่าลงตรงหน้าผมก่อนจะยกมือไหว้ แววตาเศร้าสร้อยเหมือนที่ผมเคยเห็นตอนเป็นเด็กตอนนี้ผมเห็นมันอีกครั้ง

" ป้าพาลูกป้ากลับประเทศไปเถอะ หนีหนี้ไปเลยป้า ผมไม่ส่งคนไปตามฆ่าหรอก "

ไอ้เซียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ แต่นั่นเขาติดหนี้มันนะมันลืมหรือเปล่า

" ไม่งั้นป้าก็เอาลูกป้าไปขายให้ตระกูลหวังเถอะ ตระกูลเหลียงไม่ทำธุรกิจแบบนี้ใครก็รู้ อาจจะได้ค่าตัวสูงก็ได้นะป้า ดีไม่ดีป้าอาจเป็นเศรษฐีก็ได้เพราะลูกสาวป้าอาจถูกใจพวกมัน "

ไอ้เซียนว่า

" เดี๋ยวฉันซื้อไว้เอง "

" เฮียว่าไงนะ!! "