EP.3 ของเล่นที่หายไป

นักรบ...

" เดี๋ยวฉันซื้อไว้เอง "

" เฮียว่าไงนะ!! "

ฟังไม่ผิดหรอกครับผมตัดสินใจซื้อผู้หญิงคนนี้ไว้เอง ถ้าขายเธอให้ตระกูลหวังมีหวังเธอไม่เหลือชิ้นดีแน่

" ขะ ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณจริงๆ "

" แม่ดูแลตัวเองด้วยนะคะ "

ผู้หญิงตรงหน้าหันไปส่งยิ้มเศร้าๆให้แม่ทำไมเธอไม่ไปหางานอย่างอื่นทำกันนะ

" เออ!! กูดูแลตัวเองดีอยู่แล้ว ว่าแต่คุณจะให้ราคามันเท่าไหร่คะ "

คนเป็นแม่ตวาดเธอก่อนจะหันมาถามผมด้วยสีหน้าตื่นเต้น

" ผู้หญิงคนนี้ติดหนี้มึงเท่าไหร่เซียน "

ผมไม่ได้ตอบคำถามเธอแต่หันไปถามไอ้เซียนที่นั่งกระดกเหล้าแทน

" อาฟง เท่าไหร่วะ "

ไอ้เซียนถามคนของมันที่ยืนอยู่ด้านหลังไอ้เซ็น

" 10 ล้านครับนาย ไม่รวมดอก "

" แม่เอาเงินไปทำอะไรตั้ง 10 ล้าน ไหนแม่บอกแค่ไม่กี่แสนไง "

เป็นเธอที่หันไปถามแม่ของเธอด้วยแววตาเจ็บปวด และผมก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเธอ

" แค่ไม่กี่แสนนั่นงวดล่าสุด 10 ล้านก็รวมทุกงวดไงมึงจะถามอะไรกูเยอะแยะ ห๊ะ!! "

หมับ!!

" อย่าแตะต้องสินค้าของฉัน "

ผมคว้าข้อมือของแม่เธอเอาไว้ก่อนที่มันจะประทะกับใบหน้าของเธอ ลืมบอกสินะว่าผมเป็นพวกหวงของ

" จ้ะ จ้ะ ไม่แตะแล้วจ้ะ "

" เซ็น จัดการเรื่องหนี้ให้เรียบร้อย แล้วก็จ่ายเงินให้เธอเพื่อเดินทางกลับประเทศซะ "

ผมสั่งงานต่อพลางมองหน้าเธอที่ตอนนี้มีรอยยิ้มเศร้าๆปนน้ำตาอยู่

" ครับ "

" แล้วก็...เอาไปเก็บด้วย "

ผมปรายตามองคนตรงหน้าก่อนจะหันไปสั่งงานต่อ

.

.

.

" นี่เฮียหัดทำอะไรพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ "

หลังจากที่เหลือผมกับมันแค่สองคนประโยคแรกก็พุ่งมาเลย

" ทำอะไร "

ผมถาม

" ปกติเฮียไม่สนับสนุนอะไรแบบนี้นี่ แล้วอยู่ดีๆเฮียก็ซื้อผู้หญิงคนนั้นมาเฉ๊ยย "

กวนตีนได้พ่อมันจริงๆสีหน้ามันตอนนี้

" เห็นถูกดีกูเลยซื้อ "

" 10 ล้านเฮียบอกว่าถูกดี เหอะผมว่าต้องมีอะไรแน่ๆ "

ไอ้นี่

" กูไม่คุยกับมึงแล้ว กลับล่ะคืนนี้ต้องไปตรวจงานที่ผับต่อ "

ผมทำท่าจะลุกขึ้นก็ต้องนั่งลงเมื่อได้ยินประโยคถัดมา

" ผมรู้น่าเฮีย แค่ลองใจเฮียดูเลยไม่ซื้อไว้ "

" กูไม่เข้าใจ "

" ก็แค่ซื้อของเล่นที่เคยอยากได้ในวัยเด็ก ไม่เห็นต้องปิดเลยเฮีย "

ผมว่าแล้วเชียว ไอ้นี่มันเซียนสมชื่อจริงๆ

" เอาอะไรมาพูดของมึง ก็บอกอยู่ว่าถูกดีเลยซื้อมา "

ผมว่าก่อนจะยกแก้วเหล้ามากระดก

" เก๊กไปเหอะ รักเขาก็บอกเขาดีๆนะเฮียได้ข่าวว่าจ้องมาตั้งแต่เด็กๆแล้วอะ "

เหี้ยเอ้ย!! ใครมันเอาไปเล่าต่อวะไม่นาทีก็พบรักแน่ๆ

" เงียบไปเลยเซียน "

ผมว่าอย่างไม่ใส่ใจ

" ไม่รักจริงดิ "

ผมถีบมันในฐานะหมั่นไส้ได้มั้ย

" อืม "

" ไม่รักก็ดี๊...เคยได้ยินป่าวเฮีย คิดจะเป็นเสืออย่าหลงรักเหยื่อของตัวเอง "

กวนตีนจริงๆ

" มึงจะแดกมั้ยเหล้าอะ ไม่งั้นกูกลับนะ "

ผมขู่

" ทำมาเปลี่ยนเรื่องนะเฮีย "

" ว่าแต่เฮียจะเอาเขามาเป็นของเล่นเหมือนที่เคยพูดไว้ตอนเป็นเด็กจริงดิ "

ทำไมมีแต่คนชอบพูดเรื่องนี้กับผมจังวะ จำกันดีจังไอ้เรื่องแบบนี้นี่นะ

" อืม "

" เฮียเคยร้องไห้เพราะของเล่นหายป่ะ "

ไอ้เซียนมองหน้าผมกวนๆก่อนจะเลิกคิ้วให้ผมข้างนึง

" มึงจะบอกอะไรกู "

" ป๊าว "

" มึงไปยุ่งกับไอ้นาทีนู่นแล้วก็เลิกยุ่งกับกูสักที "

ผมว่า

" เฮียนาทีไม่มีอะไรให้เซียนแกล้งสนุกๆอะ "

ไอ้เซียนมันมีชีวิตอยู่ด้วยการกวนตีนคนไปวันๆครับ ถ้าวันไหนมันไม่ได้กวนตีนใครมันจะลงแดงตาย ลุงองศาพ่อของไอ้นาทีเคยบอกผมว่ามันได้เลือดกวนตีนจากลุงเหลียงพ่อมันมาเยอะ

" มันกลับไทยแล้ว กลับมาทำหน้าที่พี่ชายให้กอหญ้า "

ผมมองหน้ามันยิ้มๆก่อนจะเลิกคิ้วให้มันคืนอย่างท้าทาย

" อั้ยย่ะ อันนี้น่าสนุกกว่ากวนตีนเฮียอีกว่ะ "

เออจะได้เปลี่ยนเป้าหมายในการกวนตีนสักทีไอ้น้องเวร