ของเล่นชิ้นสุดท้าย ของนายวายร้าย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

นักรบ...วันนี้เป็นวันที่ผมเข้ารับสืบทอดกิจการทั้งหมดของลุงเอิร์ธกับลุงเอลฟ์ที่ฮ่องกงอย่างเต็มตัวหลังจากที่ก่อนหน้านี้แค่ช่วยงานหลายๆอย่างเพราะยังเรียนไม่จบ ไม่ว่าจะเป็บผับ บาร์ คาสิโน ที่เป็นของลุงในฮ่องกงทุกอย่างถูกยกให้ผมทั้งหมด อ้อยังมีผับอีกที่หนึ่งที่อยู่ในไทยผมจะแวะไปดูแค่ช่วงที่กลับไปหาพ่อกับแม่เท่านั้น ส่วนธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมต่างๆในไทยอันนั้นพ่อกับแม่ได้ยกให้พบรักฝาแฝดของผมเป็นคนดูแล เอาล่ะวันนี้ผมขอตรวจงานซะหน่อย" คุณนักรบจะไปไหนต่ออีกมั้ยครับ "เสียงของเซ็นคนขับรถถามผมหลังจากที่เรานั่งรถออกจากจากคาสิโนแหล่งรวมผีพนันทั้งหลาย" ไปที่ผับต่อเลย "ผมตอบสั้นๆก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง ตั้งแต่ที่ผมเรียนจบมัธยมปลายผมก็ถูกพ่อกับแม่ส่งมาช่วยงานลุงที่ฮ่องกงพร้อมกับกำชับให้เรียนต่อที่นี่ เพราะอะไรน่ะหรอผมรู้ดี ตอนอยู่ที่ไทยผมชอบมีเรื่องชกต่อยยกพวกตีกันบ่อยๆ ทะเลาะกับครูที่โรงเรียนก็เยอะ ไหนจะเรื่องชู้สาวในโรงเรียนรวมไปถึงเรื่องคาวๆทั้งหลายอีก เรื่องนี้มีแค่พ่อกับลุงเท่านั้นที่รู้ส่วนแม่ผมเองก็ไม่เคยบอกท่านและคิดว่าพ่อเองก็คงไม่ได้บอกเหมือนกัน ในสายตาของแม่ผมคือเด็กชายตัวน้อยผู้น่ารัก

นักรบ..." เดี๋ยวฉันซื้อไว้เอง "" เฮียว่าไงนะ!! "ฟังไม่ผิดหรอกครับผมตัดสินใจซื้อผู้หญิงคนนี้ไว้เอง ถ้าขายเธอให้ตระกูลหวังมีหวังเธอไม่เหลือชิ้นดีแน่" ขะ ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณจริงๆ "" แม่ดูแลตัวเองด้วยนะคะ "ผู้หญิงตรงหน้าหันไปส่งยิ้มเศร้าๆให้แม่ทำไมเธอไม่ไปหางานอย่างอื่นทำกันนะ" เออ!! กูดูแลตัวเองดีอยู่แล้ว ว่าแต่คุณจะให้ราคามันเท่าไหร่คะ "คนเป็นแม่ตวาดเธอก่อนจะหันมาถามผมด้วยสีหน้าตื่นเต้น" ผู้หญิงคนนี้ติดหนี้มึงเท่าไหร่เซียน "ผมไม่ได้ตอบคำถามเธอแต่หันไปถามไอ้เซียนที่นั่งกระดกเหล้าแทน" อาฟง เท่าไหร่วะ "ไอ้เซียนถามคนของมันที่ยืนอยู่ด้านหลังไอ้เซ็น" 10 ล้านครับนาย ไม่รวมดอก "" แม่เอาเงินไปทำอะไรตั้ง 10 ล้าน ไหนแม่บอกแค่ไม่กี่แสนไง "เป็นเธอที่หันไปถามแม่ของเธอด้วยแววตาเจ็บปวด และผมก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเธอ" แค่ไม่กี่แสนนั่นงวดล่าสุด 10 ล้านก็รวมทุกงวดไงมึงจะถามอะไรกูเยอะแยะ ห๊ะ!! "หมับ!!" อย่าแตะต้องสินค้าของฉัน "ผมคว้าข้อมือของแม่เธอเอาไว้ก่อนที่มันจะประทะกับใบหน้าของเธอ ลืมบอกสินะว่าผมเป็นพวกหวงของ" จ้ะ จ้ะ ไม่แตะแล้วจ้ะ "" เซ็น จัดการเรื่องหนี้ให้เรียบร้อย แล้วก็จ่ายเง

ฟาง...ริมฝีปากของฉันทาบทับริมฝีปากหนาอมชมพูที่อยู่เบื้องล่างก่อนจะค่อยๆขบเม้มไปมาแบบกล้าๆกลัวๆ ฉันไม่รู้ว่าการจูบแบบดูดดื่มเหมือนในหนังฝรั่งต้องทำยังไง และไอ้ที่เขาจูบกันจนฟินจิกหมอนเหมือนในซีรีส์เกาหลีเขาทำยังไง ในเมื่อนี่คือจูบแรกของฉัน" ทำให้ฉันพอใจ ถ้าไม่อย่างงั้นเธอจะไม่ได้นอน "เสียงทุ้มสั่งอีกครั้งที่ฉันผละริมฝีปากออก ใบหน้าหล่อเหลาขาวเนียนทว่าเรียบตึงไร้วิญญาณกำลังมองมาที่ฉันด้วยแววตาว่างเปล่า ฉันเดาไม่ได้เลยว่าเขาพอใจมั้ยกับจูบที่จบลงไปเมื่อกี้" ค่ะ "ฉันพยักหน้าน้อยๆก่อนจะค่อยๆเลื่อนริมฝีปากที่สั่นเทาของตัวเองลงมากดจูบและขบเม้มตามซอกคอขาวเนียน ริมฝีปากฉันลากไปมาเรื่อยๆผ่านลูกกระเดือกที่อยู่กึ่งกลางลำคอก่อนจะลุกขึ้นนั่งคร่อมตัวเขาเอาไว้ด้วยท่าทีสั่นๆ" เธอกำลังทำให้ฉันหงุดหงิดนะ เร็วหน่อย "น้ำเสียงดุๆบอกฉันอีกครั้ง ฉันได้แต่พยักหน้าน้อยๆให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ดด้วยมือที่สั่นเหมือนเจ้าเข้า" ทะ ทำไมถึงไม่ทำเองล่ะ ให้ฉันนอนเฉยๆไม่ได้หรือไง "ฉันมองหน้าคนที่ตัวเองนั่งทับอยู่ด้วยสายตาสั่นๆ ฉันทำไม่ได้จริงๆ ให้ฉันนอนนิ่งๆไม่ได้หรือไง

ฟาง...ฉันรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเวลาดึกของอีกวัน อาการครั่นเนื้อครั่นตัว ปวดเนื้อปวดตัวโดยเฉพาะจุดนั้นทำเอาฉันน้ำตาแตก ถ้าคืนนี้เป็นแบบเมื่อคืนฉันคงตายแน่ๆ ว่าแต่ดึกขนาดนี้แล้วทำไมเขายังไม่เข้ามาหาฉันอีกนะหรือว่าจะไม่ทำแล้ว" นี่เราหลับข้ามวันข้ามคืนเลยหรอเนี่ย "ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะพยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่ง เสียงท้องร้องประท้วงให้ฉันมองไปรอบๆห้องเผื่อว่าจะมีอาหารวางอยู่บนโต๊ะ แต่ก็ไม่มี เฮ้อ...' ตื่นแล้วลงไปชั้นล่าง เสื้อผ้าอยู่ในตู้ใส่เสื้อเชิ้ตฉันไปก่อน 'ข้อความในกระดาษโพสอิทที่แปะอยู่กับแก้วน้ำเปล่าตรงหัวเตียง พร้อมกับมียาแก้ปวดลดไข้และยาแก้อักเสบวางอยู่ข้างๆ ฉันจึงรีบกินยาที่วางตรงนั้นก่อนจะพยุงตัวเองเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบลงไปชั้นล่างตามคำสั่งของใครบางคน" คุณนักรบนั่งอยู่ทางนั้นครับ "เมื่อฉันพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเดินไปตามทางเดินที่มีผู้คนแออัดมากมายกำลังโยกย้ายส่ายเอวไปตามจังหวะดนตรี ก็มีเสียงของใครสักคนที่มาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันเอ่ยขึ้นก่อนจะผายมือให้ฉันเดินตามเขาไป" คุณฟางมาแล้วครับ "ผู้ชายคนนั้นเอ่ยบอกใครสักคนที่นั่งอยู่ท่ามกลางหนุ่มสาวรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน ทำเอาทุกคน

ฟาง...ไม่นานฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนอนอยู่บนที่นอนนุ่มๆ ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรสักอย่างมาป้วนเปี้ยนกับเสื้อเชิ้ตที่ฉันสวมอยู่และไม่นานฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันหลุดออกไปจากตัวฉัน" อื้อ "ริมฝีปากของฉันถูกครอบงำด้วยริมฝีปากของใครบางคนที่ฉันไม่เห็นหน้าเขาเพราะฉันลืมตาไม่ขึ้นแล้ว สภาพเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น" อยู่เฉยๆได้มั้ย เดี๋ยวก็ไม่ให้นอนอีกหรอก "น้ำเสียงดุๆที่คุ้นหูทำให้ฉันในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นนอนต่อนิ่งๆ เพราะรู้ว่าเป็นเขาแล้วก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก" อึก "ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแทรกเข้ามาในร่างกายฉัน มันเจ็บ!! แผลเก่ายังไม่หายเลยนะ" อย่าเกร็งได้มั้ย แค่รอบเดียว "เสียงละมุนกระซิบข้างหูก่อนที่แขนทั้งสองข้างของฉันจะถูกเขาจับไปโอบรอบคอเขาไว้ ริมฝีปากหนาครอบครองริมฝีปากฉันจนฉันต้องขยุ้มมวลผมเขาเอาไว้เพราะความเจ็บจากเมื่อคืนทำให้ฉันรู้สึกกลัว" อืม "เสียงครางพอใจของอีกฝ่ายที่ป้อนรสจูบมาให้ฉันพร้อมกับเบื้องล่างของเขาที่ขยับไปมาเรื่อยๆอย่างช้าๆ ทั้งที่คิดว่าครั้งนี้จะทำให้ฉันเจ็บหนักกว่าครั้งนั้น แต่มันกลับนุ่มนวลอ่อนโยนละมุนเป็นไหนๆ สองแขนของฉันกอดรอบคอเขาเอาไว้พลางลูบไล