ตอนที่ 8

ค่ำคืนอันมืดมิดใกล้ม่านน้ำนอกเมือง ลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นอายชื้นของลำน้ำและความหนาวเย็นปะทะผิวกาย ซินอี๋ในชุดรัดกุมสีเข้มซุ่มตัวอยู่ใต้เงามืดของโกดังร้าง นางตัดสินใจลอบเข้ามาเพียงลำพังด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม หมายจะค้นหาบัญชีลับและหลักฐานการยักยอกอาวุธให้พบ เพื่อลบล้างความผิดพลาดที่เคยพาองค์จักรพรรดิเดินตกกับดักในครั้งก่อน

ร่างบางย่องผ่านเงาไม้เข้าไปภายในคลังเก็บของอันเงียบสงบ มือเรียวสลัวค้นหาตามตู้และหีบไม้อย่างระมัดระวัง จนกระทั่งพบม้วนบัญชีการส่งมอบอาวุธซุกซ่อนอยู่ใต้แผ่นไม้ลับ ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะยัดม้วนกระดาษเข้าที่อกเสื้อ เสียงก้าวหนักๆ และแสงไฟจากไต้ฝุ่นก็พลันสว่างวาบขึ้น

"นั่นใครน่ะ! มีคนลอบเข้ามา!"

เสียงตะโกนดังกึกก้องพร้อมกับชายฉกรรจ์ร่างกำยำในชุดคนเฝ้าโกดังนับสิบคนพุ่งตรงเข้ามา พร้อมดาบเล่มโตเปล่งประกายวาววับ น่ากลัวประดุจเพชฌฆาต ซินอี๋ตาโตด้วยความตื่นตระหนก นางรีบเบี่ยงกายหลบคมดาบที่ฟันฉับลงมาหวังตัดศีรษะ ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกระชากไหล่นางอย่างแรงจนเสื้อผ้าขาดวิ่น คมดาบอีกเล่มกรีดผ่านแขนของนางจนเลือดไหลซึม!

"จับนางไว้! อย่าให้นางรอดชีวิตออกไปได้เด็ดขาด!"

เสียงเหี้ยมเกรียมไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด ซินอี๋ข่มความเจ็บปวด สับเท้าวิ่งหนีสุดชีวิตออกไปทางป่าลึกด้านหลังโกดัง เสียงร้องตะโกนและเสียงเท้าที่ไล่ล่ากระชั้นชิดทำให้นางหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

อีกด้านหนึ่ง เสียงควบม้าอันเงียบเชียบทว่าหนักแน่นดังขึ้นใกล้ม่านน้ำ หลิงเชียวเสด็จมาถึงในชุดพรางกายสีดำสนิท ไร้เครื่องทรงกษัตริย์ มีเพียงผ้าแพรสีเข้มรวบผมยาวไว้อย่างเรียบง่าย พระองค์ประทับบนหลังม้าอย่างสง่างามดุจเทพสงครามแห่งเงามืด โดยมีกวนเฟิงควบม้าตามติดมาด้านข้าง

ทันใดนั้น เสียงตึงตังของการไล่ล่าและเสียงกรีดร้องแผ่วเบาก็ดังเล็ดลอดมาจากอีกฝั่งของชายป่า หลิงเชียวดึงบังเหียนม้าให้ชะงักกึก สายตาคมกริบมองเจาะไปในความมืด ก่อนจะทรงออกคำสั่งเสียงเรียบเย็น

"กวนเฟิง... เจ้าเข้าไปตรวจค้นภายในโกดังตามแผนเดิม ฝั่งทางโน้น ข้าจะไปดูเอง"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

กวนเฟิงประสานมือรับคำสั่งโดยไร้ซึ่งความลังเล องครักษ์หนุ่มมิได้เอ่ยห่วงใยองค์ฮ่องเต้ของเขาเลยแม้แต่น้อย ด้วยตระหนักดีว่าวรยุทธ์และฝีมือดาบขององค์จักรพรรดินั้นล้ำเลิศเกินกว่าผู้ใดจะเพลี่ยงพล้ำได้ง่ายๆ กวนเฟิงรีบทะยานกายแยกไปทางโกดังทันที ขณะที่หลิงเชียวกระตุกบังเหียน หักม้าควบทะยานไปยังทิศทางของเสียงไล่ล่า

"กรี๊ด!"

ซินอี๋สะดุดรากไม้ใหญ่เสียหลักล้มลงกับพื้นอย่างแรง บัญชีลับหลุดมือไถลไปกับพื้น ร่างบางพยายามจะลุกขึ้นแต่ความเหนื่อยล้าและบาดแผลทำให้กายไม่ฟังคำสั่ง กลุ่มชายฉกรรจ์รวบตัวเข้ามาล้อมนางไว้ เงื้อดาบขึ้นสูงหมายจะสับลงมาที่ลำคอของนาง

ฉับ!

เงาดำสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศลงมาจากหลังม้า เสียงเหล็กปะทะเหล็กดังสะท้าน คมดาบของฮ่องเต้หนุ่มตวัดรับดาบของโจรฉกรรจ์ไว้ได้ทันควัน ก่อนจะเตะอัดเข้าที่อกของมันจนลอยกระเด็นไปไกล หลิงเชียวตวัดกายมายืนกั้นอยู่เบื้องหน้าคุณหนูหก พระเนตรหงส์ฉายแววอาฆาตตึงเครียด ก้มมองสตรีที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นด้วยสายตาเรียบเย็นดุจน้ำแข็ง

"ข้าบอกแล้วมิใช่หรือ... ว่าเรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง"

พระองค์เอ่ยเสียงห้าวต่ำ กระซิบลอดฟันด้วยความโทสะที่นางแอบทำอะไรโดยไม่ฟังคำสั่ง

ทว่าไม่มีเวลาให้เอื้อนเอ่ยมากกว่านั้น กลุ่มคนร้ายนับสิบต่างพุ่งเข้ามาพร้อมกัน หลิงเชียวตวัดดาบสู้รบอย่างดุดัน ร่างสูงโปร่งเคลื่อนไหวดุจพายุหมุน พร่าชีวิตศัตรูไปทีละคน ทว่าในจังหวะที่พระองค์ต้องปกป้องซินอี๋ที่นอนบาดเจ็บอยู่เบื้องหลัง ทำให้ขอบเขตการเคลื่อนไหวถูกจำกัดอย่างหนัก

ยามที่หลิงเชียวเบี่ยงกายไปทางซ้ายเพื่อตวัดฟันชายฉกรรจ์คนหนึ่ง โจรอีกคนหนึ่งที่ซุ่มอยู่ด้านหลังพลันฉวยโอกาสยกดาบเล่มโตขึ้นสูง เงื้อขึ้นเตรียมสับลงมากลางแผ่นหลังขององค์จักรพรรดิอย่างโหดเหี้ยม

"ฝ่าบาท!"

ซินอี๋ที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพลันตาพร่างพราย ความกลัวตายมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณเดียวในหัวใจ ร่างบางฝืนกายพุ่งตัวเข้าไปบังแผ่นหลังกว้างของฮ่องเต้หนุ่มไว้ทันที

ฉับ!

ฉัวะ!

ฉับแรกคือเสียงคมดาบกรีดสับลงมากลางแผ่นหลังของซินอี๋อย่างจัง เลือดสดๆ ฉีดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของนาง! ส่วนฉับที่สอง คือเสียงดาบของหลิงเชียวที่หันขวับกลับมาตัดศีรษะของโจรผู้นั้นกระเด็นไปไกล เมื่อพระองค์ตระหนักว่ามีบางสิ่งโถมเข้ามารับคมดาบแทนพระองค์

"ซินอี๋!"

หลิงเชียวคำรามด้วยความตกใจและโทสะอันแรงกล้า เพลิงแค้นพุ่งสูงถึงขีดสุด ฮ่องเต้หนุ่มตวัดดาบอย่างบ้าคลั่ง ฆ่าฟันพวกโจรที่เหลือจนสิ้นชีวิตภายในเวลาไม่กี่อึดใจ เลือดแดงฉานนองเต็มพื้นป่า

เมื่อไร้ซึ่งศัตรู หลิงเชียวรีบทิ้งดาบลงกับพื้น ทรุดกายลงพยุงร่างของซินอี๋ขึ้นมาไว้บนตัก พระหัตถ์หนาสั่นเทายามสัมผัสถูกแผ่นหลังที่โชกไปด้วยเลือดสดๆ ใบหน้าหวานของคุณหนูหกบัดนี้ซีดขาวไร้สีเลือด ลมหายใจรวยรินดุจเปลียนเทียนเล่มน้อยที่พร้อมจะดับลงได้ทุกเมื่อ

"เจ้า... เจ้าโง่ไปแล้วหรือไร"

หลิงเชียวเอ่ยเสียงสั่น ตะโกนถามด้วยความขุ่นเคืองในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ทำไมถึงทำเช่นนี้ เหตุใดต้องเอากายมารับดาบแทนข้า!"

ซินอี๋ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองพระพักตร์ที่อยู่ชิดใกล้ นางพยายามยกยิ้มจางๆ บนริมฝีปากที่แห้งผาก เลือดไหลทะลักออกจากมุมปากของนาง ทว่าแววตายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความนอบน้อม

"หน้าที่ของหม่อมฉัน... คือการช่วยเหลือ... และปกป้องฝ่าบาทเพคะ..."

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาและขัดตาทัพด้วยลมหายใจอึดอัด

"หม่อมฉัน... ไม่ต้องการให้ฝ่าบาท... ต้องเป็นอันตราย..."

ถ้อยคำนั้นประดุจสายฟ้าที่ผ่าลงกลางพระทัย ความเย็นชาดุจน้ำแข็งมลายหายไป เหลือเพียงความสะเทือนใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หลิงเชียวไม่รอช้า พระองค์ช้อนร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ทะยานกายขึ้นบนหลังม้าอย่างรวดเร็ว

"อดทนไว้ซินอี๋! ห้ามเจ้าหลับเด็ดขาด!"

หลิงเชียวกระตุกบังเหียนม้า ควบทะยานมุ่งตรงกลับสู่พระราชวังหลวงดุจพายุหมุน พร้อมกับออกราชโองการเสียงก้องไปทั่วเส้นทาง

"ตามหมอหลวงทั้งหมดในวังมาที่หอพระอักษร! หากคืนนี้รักษาชีวิตนางไว้ไม่ได้... ข้าจะหัวบั่นหัวให้หมดทุกคน!"

ภายในหอพระอักษรอันเงียบสงบ กลิ่นคาวเลือดผสมผสานกับกลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นอบอวลไปทั่วห้อง กวนเฟิงที่เร่งรีบควบม้าตามหลังเข้ามา ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องพระอักษร ก็รีบทรุดกายลงคุกเข่าชันเข่าข้างหนึ่งกับพื้น ประสานมือขึ้นเหนือศีรษะเอ่ยขอพระราชทานอภัยโทษด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"กระหม่อมสมควรตาย! ขอฝ่าบาทโปรดลงอาญา... กระหม่อมทำงานไม่สำเร็จพ่ะย่ะค่ะ!"

หลิงเชียวซึ่งยืนกอดอกหลังตรงอยู่ข้างเตียงไม้แกะสลัก ปล่อยให้หมอหลวงประกอบพิธีพันแผลให้ซินอี๋ หันพระพักตร์กลับมามององครักษ์คนสนิทด้วยสายตาเรียบเฉย

"เกิดอะไรขึ้น"

"พวกลูกน้องเสนาบดีไหลเกิดไหวตัวทันพ่ะย่ะค่ะ พวกมันมีคำสั่งให้เคลื่อนย้ายอาวุธสงครามออกไปในทันที ด้วยความที่กระหม่อมไปเพียงลำพัง และเกรงว่าจะกระโตกกระตากจนตกลงไปในกลอุบายซ้อนแผนเหมือนครั้งก่อน จึงทำได้เพียงซุ่มมองดูอยู่ห่างๆ ... กระหม่อมคาดว่า หลักฐานและม้วนบัญชีลับภายในโกดัง คงถูกพวกมันเผาทำลายไปจนหมดสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หลิงเชียวขมวดคิ้วแน่น ดวงพระเนตรฉายแววโทสะวูบหนึ่งที่แผนการใหญ่ต้องถูกทำลายลงจนหมดสิ้น ทว่ายามเมื่อทอดพระเนตรมองสตรีที่นอนสลบไสลโชกเลือดอยู่บนเตียง พระองค์ก็ไม่อาจทรงลงเพลิงพิโรธใส่กวนเฟิงได้เลย เพราะสาเหตุหลักของความวุ่นวายนี้มาจากความดื้อรั้นอันหาใดเปรียบของคุณหนูหกผู้นี้ทั้งสิ้น

ฮ่องเต้หนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะยกพระหัตถ์ขึ้นโบกเบาๆ เป็นสัญญาณ

"ลุกขึ้นเถิด... มิใช่ความผิดของเจ้า"

ไม่นานนัก หมอหลวงชราที่เสร็จสิ้นการปฐมพยาบาลก็ค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกมา ประสานมือรายงานด้วยความนอบน้อม

"เรียนฝ่าบาท บาดแผลที่แผ่นหลังและแขนของคุณหนูหก แม้จะดูน่ากลัวและมีเลือดออกมาก ทว่าคมดาบมิได้ตัดโดนจุดสำคัญหรือกระดูกชิ้นใหญ่เพคะ เพียงแค่ทายารักษาแผล ทำการสมานพิษ และนอนพักผ่อนอย่างเต็มที่ อีกไม่นานก็จักหายดีพ่ะย่ะค่ะ"

"อืม... พวกเจ้าออกไปให้หมด"

เมื่อได้ยินว่านางปลอดภัยดี ความตึงเครียดหนักอึ้งในอกของเขาก็พลันผ่อนคลายลง หลิงเชียวเสด็จเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง ทอดพระเนตรมองใบหน้าหวานที่บัดนี้ซีดขาวไร้สีเลือด นัยน์ตาคู่คมจับจ้องพิศมองดวงหน้านั้นอย่างพิจารณา ก่อนจะถอนพระทัยออกมาเบาๆ

'ดื้อรั้น... หาใดเปรียบจริงๆ'

พระองค์คิดในพระทัยพลางขมวดคิ้วแน่น แม้จะทรงหงุดหงิดที่นางแอบลักลอบไปทำเรื่องพกกล้าจนเสียการใหญ่และทำให้เบาะแสสำคัญหลุดมือไป ทว่าลึกๆ ในพระทัยกลับรู้สึกหวั่นไหวและสั่นคลอนอย่างประหลาด ยามนึกถึงภาพที่นางพุ่งตัวเข้ามาใช้แผ่นหลังรับคมดาบแทนพระองค์โดยไม่เสียดายชีวิต

หลิงเชียวยื่นพระหัตถ์ออกไปหมายจะแตะแก้มซีดนั้น ทว่าก็ชะงักกึกกลางอากาศ พระองค์ดึงพระหัตถ์กลับมาซุกไว้ในแขนเสื้อตามเดิม ปรับสีหน้าให้กลับคืนสู่ความนิ่งขรึมและเย็นชาดุจรูปสลัก

"เหอะ... เสียการใหญ่เพราะความถือดีของเจ้าแท้ๆ"

หลิงเชียวเอ่ยเสียงห้าวต่ำกับร่างที่ไร้สติ

"แต่เอาเถิด... ในเมื่อเจ้ารอดชีวิตกลับมาได้ ก็นับว่ายังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง"

ฮ่องเต้หนุ่มหมุนพระกายหันหลังให้เตียงนอน เสด็จไปประทับที่โต๊ะทรงพระอักษร ทอดพระเนตรมองม้วนกระดาษเปล่าด้วยสายตาเรียบเฉย แสร้งทำเป็นไม่สนใจสตรีที่นอนบาดเจ็บ ทั้งที่ในพระทัยยังคงมีภาพใบหน้าโชกเลือดของนางฉายวนซ้ำไปมาอย่างไม่อาจสลัดหลุดได้เลย