ตอนที่ 9

หลายวันที่ซินอี๋ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ บาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังและแขนเริ่มค่อยๆ สมานตัวดีขึ้นตามลำดับ ทว่าพิษไข้จากการอักเสบกลับย้อนรอยเข้าเล่นงานร่างบางอย่างหนักหน่วง

ยามล่วงเข้าสู่กลางดึก ร่างนวลบนเตียงใหญ่เริ่มสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ พิษไข้ทรมานจนนางทรวดทรงสั่นเกร็งอยู่ภายใต้ผืนผ้าห่ม นางกำนันประจำห้องบรรทมต่างตกใจลุกลี้ลุกลน รีบขนผ้าห่มนวมผืนหนามาคลุมทับร่างนางนับสิบผืน ทว่าซินอี๋ก็ยังคงนั่งกอดอกหนาวสั่น ใบหน้าเนียนหวานซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกไร้สีเลือด

หมอหลวงชราที่ถูกปลุกมารับตรวจได้แต่ประสานมือรายงานด้วยสีหน้าหนักใจ

"เรียนฝ่าบาท... อาการของคุณหนูหกเป็นเพียงพิษไข้สะสมจากบาดแผลเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ ยาพิษมิได้ซึมเข้าสู่กระแสเลือด ยามนี้ทำได้เพียงให้อดทนรอเวลา พรุ่งนี้เมื่อพิษไข้ถูกขับออก ไข้ก็จะลดลงไปเองพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อเห็นว่าเหล่าหมอหลวงและนางกำนันต่างทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ารอเวลา หลิงเชียวที่ประทับมองร่างสั่นเทาอยู่ข้างเตียงก็ขมวดคิ้วแน่น ภายในอกร้อนรุ่มอย่างประหลาด พระองค์ไม่อาจทนทอดพระเนตรมองนางทรมานเช่นนี้ได้อีกต่อไป

ฮ่องเต้หนุ่มไม่รอช้า ตัดสินใจช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขน นำนางเสด็จไปยังห้องสรงส่วนพระองค์ ท่ามกลางอ่างน้ำอุ่นขนาดใหญ่ที่ควันไอความร้อนลอยกรุ่น หลิงเชียวค่อยๆ หย่อนร่างของคุณหนูหกลงในอ่างน้ำอุ่นอย่างนุ่มนวล โดยมีพระองค์ประทับคอยดูแลอยู่ข้างอ่างอย่างชิดใกล้

ในใจยังคงเต็มไปด้วยความสับสน ทรงหาเหตุผลให้พระองค์เองไม่ได้เลยว่า เหตุใดต้องเป็นห่วงสตรีผู้นี้ถึงเพียงนี้ เหตุใดกษัตริย์ผู้เย็นชาจึงต้องลงมือดูแลนางด้วยพระองค์เอง... ทว่าเมื่อนึกถึงภาพที่นางพุ่งตัวเข้ามาใช้แผ่นหลังรับคมดาบแท่นพระองค์จนเกือบต้องแลกด้วยชีวิต ความสงสารและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินบรรยายก็ไม่อาจทำให้อดทนเมินเฉยได้เลย

ไอร้อนและสายน้ำอุ่นค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่ผิวกาย ความหนาวเหน็บที่เคยกัดกินเริ่มทุเลาลง ซินอี๋ค่อยๆ ปรือตาขึ้นสติที่เคยพร่ามัวเริ่มคืนกลับมา นางสบสายตาคมกริบของฮ่องเต้หนุ่มที่จ้องมองอยู่เบื้องหน้า เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง

"ขอบพระทัย... ฝ่าบาท..."

หลิงเชียวทอดพระเนตรมองท่าทางอ่อนแรงนั้น แล้วโบกพระหัตถ์เบาๆ ตัดบทด้วยน้ำเสียงเรียบตึงทว่าซ่อนความอาทรไว้มิอาจมิด

"ไม่ต้องเอ่ยสิ่งใด... นั่งแช่อยู่เฉยๆ เสีย"

ซินอี๋พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย นางเงียบเสียงลง ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ปิดปรือลงคล้ายจะหลับใหลไปในอ่างน้ำอุ่น หลิงเชียวขยับกายเข้าไปชิดขอบอ่างมากขึ้น พระหัตถ์หนาเอื้อมไปเกลี่ยเรือนผมเปียกชื้นที่ปรกอยู่บนใบหน้าหวานออกให้พ้นสายตา

ทว่ายามเมื่อหลังพระหัตถ์สัมผัสถูกแก้มขาวเนียนนุ่มประดุจหยกเนื้อดี บรรยากาศรอบกายพลันหยุดนิ่งลง

ราวกับถูกมนต์สะกด หลิงเชียวลืมเลือนความเย็นชาทั้งหมดสิ้น พระองค์ค่อยๆ ใช้นิ้วพระหัตถ์ลูบไล้ไปตามโครงหน้าสวยและแก้มเนียนอย่างลุ่มหลง สติสัมปชัญญะพร่าเลือน ภาพความทรงจำอันเร่าร้อนยามที่เคยแนบชิด กอดจูบ และบดเบียดริมฝีปากกับนางในหอคณิการวมถึงบนเตียงนอนพลันฉายวนซ้ำเข้ามาในความคิด แรงดึงดูดอันมหาศาลดึงรั้งให้พระองค์ขยับพระพักตร์เข้าไปใกล้ดวงหน้านวลมากขึ้น... มากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งปลายจมูกสันโด่งแตะสัมผัสกับจมูกรั้นของนาง

และในจังหวะกระชั้นชิดนั้นเอง ซินอี๋ก็ลืมตาขึ้นมองสบพระเนตรในระยะไม่ถึงคิว นัยน์ตาคู่สวยฉายแววสับสนและตื่นเกรงเบาๆ นางเอ่ยถามเสียงแผ่วจาง

"ฝ่าบาท... จะทรงทำสิ่งใดเพคะ..."

หลิงเชียวนิ่งพิศมองดวงหน้านั้น มุมพระโอษฐ์จุดยิ้มบางเบา เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนหลงใหล

"ข้ากำลัง... ช่วยเจ้าดูดพิษไข้"

สิ้นคำกล่าว โดยไม่เปิดโอกาสให้ซินอี๋ได้เอื้อนเอ่ยซักถามสิ่งใดต่อ หลิงเชียวก็ประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของคุณหนูหกในทันที

สัมผัสแรกนั้นนุ่มนวลและอ่อนโยนดุจปีกผีเสื้อรังสรรค์ หลิงเชียวบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งความดุดันหรือบังคับขู่เข็ญ ทรงค่อยๆ ละเลียดชิมความหวานจากเรียวปากซีดสั่นอย่างใจเย็น ประคองดวงหน้าหวานไว้ด้วยพระหัตถ์หนา ยามเมื่อสัมผัสไออุ่นจากพระโอษฐ์ ลมหายใจอุ่นร้อนของฮ่องเต้หนุ่มสอดประสานไปกับลมหายใจแผ่วเบาของนาง ซินอี๋สะท้านเฮือกอยู่ในอก หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกรวดเร็วราวกับจะทะลุออกมานอกอก

จุมพิตนั้นดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เนิ่นนาน และตราตรึง หลิงเชียวผ่อนจังหวะ ดูดซับความหวานแผ่วเบาละมุนละไม กดเน้นริมฝีปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า ละเลียดชิมราวกับนางเป็นหยาดน้ำทิพย์ชโลมใจที่แห้งผาก รสสัมผัสอันนุ่มนวลฉ่ำหวานนั้นชวนให้ลุ่มหลงมัวเมา มอมเมาทั้งสติและหัวใจของคุณหนูหกให้หลอมละลายไปกับสายน้ำอุ่น

หลิงเชียวเชิดคางนางขึ้นเล็กน้อย ปรับองศาจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ดื่มด่ำกับความหวานที่ยวนเย้าอยู่นานตราบเท่าที่เวลาจะหยุดหมุน ลมหายใจอุ่นร้อนของคนทั้งสองอบอวลไปทั่วอ่างสรง ความอบอุ่นถ่ายเทเข้าสู่ร่างกายของซินอี๋จนความหนาวเหน็บมลายหายไปสิ้น ร่างบางที่บอบบางและไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้ว ค่อยๆ อ่อนระทวยซบลงกับอกกว้าง

เนิ่นนานจนกระทั่งในที่สุด ซินอี๋ที่ถูกพิษไข้และรสจูบอันลึกซึ้งมอมเมา ก็ค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักตัว ทอดกายสลบไสลไปในอ้อมแขนอันอบอุ่น

ยามเมื่อหลิงเชียวค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก สติของพระองค์ก็คืนกลับมาอีกครั้ง ฮ่องเต้หนุ่มทอดพระเนตรมองสตรีที่นอนหลับใหลอยู่ในอ้อมแขน ทรงทอดพระทัยมองใบหน้าหวานที่บัดนี้เริ่มมีเลือดฝ่ายซับสีแดงระเรื่อด้วยความอุ่นและพิษไข้ที่ผ่อนคลายลง

หัวใจที่เคยด้านชา... บัดนี้กลับพองโตและเต้นระทึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

กำแพงความเย็นชาอันหนาแน่น ซึ่งเคยถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันพระองค์เองจากความผิดหวังในความรักครั้งก่อน ดูเหมือนจะค่อยๆ กัดกร่อนและสลายลงไปทีละน้อย โดยที่ฮ่องเต้ผู้เกรียงไกรเอง ก็มิอาจทันรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

ยามอรุณรุ่งของวันใหม่มาเยือน ซินอี๋ค่อยๆ ตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกโปร่งสบายกาย พิษไข้ที่เคยกัดกินทุเลาลงจนหายเป็นปกติ ความชุ่มชื่นและสดชื่นคืนกลับสู่ร่างกาย ร่างบางลุกขึ้นยืนเหยียดกายไล่ความล้า โดยหลงลืมเรื่องราวสับสนยุ่งเหยิงเมื่อคืนไปจนหมดสิ้น

ด้วยความอุดอู้ที่ต้องนอนพักฟื้นอยู่แต่ในห้องบรรทมหลายวัน นางจึงรีบเร่งผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งกายอย่างรวดเร็ว หวังจะได้ออกไปสูดอากาศภายนอกให้ผ่อนคลาย

ทว่า... ยังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นประตูห้องอย่างใจหวัง ร่างสูงโปร่งทรงอำนาจของฮ่องเต้หนุ่มที่เพิ่งได้ข่าวว่านางฟื้นไข้แล้ว ก็เสด็จตรงเข้ามาหาเสียก่อน

หลิงเชียวยังคงประทับยืนด้วยใบหน้าเรียบตึงดุจสลักจากน้ำแข็ง นัยน์ตาหงส์คู่คมจ้องมองตรงมายังนางด้วยสายตาเย็นชาและนิ่งขรึมดังเดิม ทว่าเพียงแค่นางสบสายตากับพระองค์ ภาพเหตุการณ์อันวาบหวามยามดึกกลับฉายวนซ้ำเข้ามาในหัวของคุณหนูหกอย่างรวดเร็ว!

รสสัมผัสจูบนุ่มนวลเนิ่นนาน... สายตาวับวาวหวานฉ่ำ... และไอร้อนที่หลอมละลายความหนาวเหน็บ...

ซินอี๋พลันทำตัวไม่ถูก ความลังเลสงสัยก่อตัวขึ้นในจิตใจ 'เมื่อคืนนี้... เป็นเพียงความฝันจากพิษไข้ หรือเกิดขึ้นจริงกันแน่'

ทว่าเมื่อละสายตามองบุรุษเบื้องหน้าในยามนี้ บุรุษผู้มีแววตาเย็นชาเย็นดุจน้ำแข็งย้อยฤดูหนาว มีหรือจะเป็นคนเดียวกับผู้ชายที่มีสายตาหวานเชื่อมและละมุนละไมคนนั้นได้ พอคิดเช่นนั้น ซินอี๋ก็ตระหนักว่าตนเองคงฝันเพ้อไปเพราะพิษไข้เป็นแน่แท้

หลิงเชียวก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้านาง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ

"อาการป่วยของเจ้า... เป็นอย่างไรบ้าง"

"หม่อมฉันหายดีแล้วเพคะ"

ฮ่องเต้หนุ่มยกพระหัตถ์ขึ้น หวังจะอังหน้าผากเนียนเพื่อตรวจสอบความร้อนของพิษไข้ด้วยพระองค์เอง ทว่าด้วยความเขินอายและความสับสนที่เกรงว่าตนจะคิดลึกซึ้งเกินเลย ซินอี๋จึงรีบเบี่ยงกายถอยหลังหลบสัมผัสนั้นอย่างรวดเร็ว พลางก้มหน้าเอ่ยซ้ำเสียงแผ่ว

"หม่อมฉัน... หายดีแล้วจริงๆ เพคะ ฝ่าบาทมิจำเป็นต้องลำบาก"

หลิงเชียวชะงักพระหัตถ์ค้างในอากาศ นัยน์ตาหงส์ฉายแววหงุดหงิดวูบหนึ่ง ก่อนจะลดพระหัตถ์ลงซุกในแขนเสื้อตามเดิมโดยมิได้เอ่ยความใดต่อ

เมื่อบรรยากาศเริ่มตกอยู่ในความเงียบ ซินอี๋ที่นึกขึ้นได้ว่าความดื้อรั้นและใจร้อนของตนในคืนนั้น ส่งผลให้แผนการลักลอบยึดอาวุธและบัญชีลับของฮ่องเต้ต้องพังทลายลง ก็รีบย่อกายลงคุกเข่าด้วยความรู้สึกผิด แววตาคู่สวยหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

"ฝ่าบาท... หม่อมฉันขอพระราชทานอภัยโทษเพคะ เป็นเพราะหม่อมฉันถือดีและใจร้อน ทำให้อาวุธและหลักฐานทั้งหมดถูกพวกมันย้ายหนีไปได้ แผนการของฝ่าบาทจึงต้องเสียเปล่า..."

ได้ยินดังนั้น หลิงเชียวก็เหยียดยิ้มเย็น ชักสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างเปิดเผย ก่อนจะเอ่ยดุด้วยน้ำเสียงเข้มตึง

"เหอะ! เจ้าเพิ่งรู้ตัวหรืออย่างไร ความวู่วามไร้สติของเจ้าทำลายเบาะแสสำคัญที่ข้าเพียรหามาทั้งหมด หากเจ้าไม่สอดมือเข้ามายุ่ง ป่านนี้ข้าคงยึดอาวุธและลากตัวเสนาบดีไหลมาลงโทษได้แล้ว!"

ซินอี๋ช้อนสายตาขึ้นมองพระองค์เล็กน้อย แม้จะรู้สึกผิด แต่เมื่อเห็นเขาดุด่าอย่างไม่ถนอมน้ำใจ นางจึงหลุบสายตาลงแล้วเอ่ยพึมพำอ้างความดีความชอบของตนขึ้นมาเบาๆ

"... อย่างน้อยหม่อมฉันก็ใช้หลังรับดาบแทนฝ่าบาทนะเพคะ หากมิใช่เพราะหม่อมฉันพุ่งเข้าไปบังไว้ คมดาบเล่มนั้นคงสับลงบนแผ่นหลังของฝ่าบาทไปแล้ว..."

คำโต้เถียงนั้นทำเอาหลิงเชียวชะงักกึก ฮ่องเต้หนุ่มทรงขมวดคิ้วแน่น อกแน่นอึ้งไปด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แม้จะยังทรงขุ่นเคืองที่เสียงานใหญ่ แต่การที่นางยอมแลกชีวิตเพื่อปกป้องพระองค์ก็เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"เจ้า...!"

หลิงเชียวถอนหายใจยาว สะบัดแขนเสื้ออย่างหงุดหงิด

"เอาเถิด! เห็นแก่ที่เจ้ารับดาบแทนข้า จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด... ครั้งนี้ข้าจะเว้นโทษให้เจ้าสักครั้ง!"

แม้ถ้อยคำจะบอกว่าให้อภัย ทว่าน้ำเสียงและสายตายังคงแฝงความไม่พึงใจไว้อย่างเต็มเปี่ยม

ซินอี๋เห็นว่าเขายอมถอยให้ก้าวหนึ่งแล้ว จึงคลียิ้มจางๆ พลางเบือนสายตามองออกไปนอกบานหน้าต่าง ทอดสายตาเห็นสายลมพัดใบไม้ร่วงหล่น ลมหนาวเริ่มพัดพาความเย็นเยือกเข้ามาปกคลุมไปทั่วราชธานี

นางจึงหันกลับมามองฮ่องเต้หนุ่ม พลางเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงแจ่มใสหมายจะทลายบรรยากาศอันตึงเครียด

"ฝ่าบาท... ลมหนาวเริ่มพัดมาแล้ว ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาวเต็มที ในเมื่อเรื่องราววุ่นวายผ่านพ้นไปขั้นหนึ่งแล้ว เหตุใดฝ่าบาทไม่เสด็จไปจิบชาร้อนๆ ที่ร้านน้ำชากับหม่อมฉันสักหน่อยเล่าเพคะ ถือเสียว่าจิบชาดับความทุกข์ระทม และผ่อนคลายความตึงเครียดจากราชกิจบ้าง"

หลิงเชียวนิ่งพิศมองดวงหน้าระเหิดระหงที่ส่งรอยยิ้มมาให้ แม้พระพักตร์จะยังคงนิ่งเฉยดุจรูปสลัก ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับแผ่วแสงลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ

"ตามใจเจ้า... แต่ข้าให้เวลาเพียงแค่นานเท่าถ้วยชาเย็นลงเท่านั้น"