ตอนที่ 7

ณ ห้องลับบนชั้นสูงสุดของหอคณิกาอันหรูหรา...

เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงเคล้ากลิ่นสุรารสเลิศดังเล็ดลอดออกมาจากห้องโถงลับ เหล่าขุนนางฝ่ายซ้ายนั่งล้อมวงรอบโต๊ะแปดเซียน ต่างพูดคุยและเย้ยหยันกันอย่างสนุกปาก เมื่อนึกถึงสีหน้าของฮ่องเต้หนุ่มในท้องพระโรงยามเช้า

"ฮ่าๆๆ! วันนี้นับว่าเปิดหูเปิดตานัก ปกติเห็นแต่ฝ่าบาททรงวางท่าหยิ่งผยอง ทอดพระเนตรผู้อื่นด้วยสายตาเหยียดหยาม มาวันนี้กลับต้องนั่งกุมขมับ หน้าดำคร่ำเครียดจนพูดไม่ออก"

ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกแก้วสุราขึ้นดื่มอย่างอารมณ์ดี

"นั่นสิ! เจอกลยุทธ์ของท่านเสนาบดีจางเข้าไป มีหรือที่โอรสสวรรค์องค์ใหม่จะรับมือทัน ได้แต่ยอมรับข้อเสนอของท่านเสนาบดีซูเพื่อกลบเกลื่อนความเพลี่ยงพล้ำ ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก"

เสียงขุนนางอีกคนเสริมขึ้น เรียกเสียงหัวเราะชอบใจดังก้องไปทั่วห้อง

เสนาบดีจางจงหยวนนั่งประทับอยู่ ณ ตำแหน่งประธาน เขายกยิ้มบางเบาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะยื่นมือไปตบไหล่ หลิวเหวย เจ้าของโรงนาอ้วนท้วมที่นั่งอยู่ข้างๆ เบาๆ อย่างอารมณ์ดี

"ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้ามาก หลิวเหวย... แสดงละครหน้าประตูวังได้สมจริงยิ่งนัก ศีรษะแตกเลือดอาบโขกพื้นได้จังหวะจนขุนนางทั้งราชสำนักกดดันกันไม่ติด"

หลิวเหวยรีบประสานมือโค้งกายด้วยท่าทางนอบน้อม

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยันของเหล่าขุนนางฝ่ายซ้ายที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องข้างๆ ถ้อยคำดูหมิ่นที่เอ่ยถึงองค์จักรพรรดิราวกับหมากในกำมือ ดุจคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในพระทัยของฮ่องเต้องค์ใหม่

คุณหนูหกจางซินอี๋ ผู้เป็นเจ้าของแผนการและพาฮ่องเต้เสด็จมาติดกับดักในครั้งนี้ ถึงกับหน้าซีดเผือด ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนอกแปรปรวน นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่กำลังก้มลงซุ่มเจาะรูแอบดูอยู่เหนือศีรษะของนางด้วยความพรั่นพรึง

และก็เป็นไปตามที่นางคาดไว้...

ทันทีที่สบตากันในเงามืด หลิงเชียวที่ก้มมองลงมาพอดีพลันฉายแววตาอาฆาตแค้นออกมาอย่างไม่ปิดบังนัยน์ตาหงส์คู่นั้นวูบวับด้วยเพลิงโทสะอันเหี้ยมเกรียม ราวกับจะบั่นคอหญิงงามใต้ร่างให้ดับสูญไปเสียตรงนั้น หากมิใช่เพราะต้องซ่อนตัวอยู่ใต้เงาของศัตรู มีหรือที่นางจะยังรักษาศีรษะไว้บนบ่าได้อีกแม้เพียงเสี้ยวก้านพลู

เพียงแต่ไม่นานบทสนทนาที่ดังขึ้นก็ทำให้ต้องเบนสานตากลับมามอง

"เป็นเพราะแผนการอันแยบยลของท่านเสนาบดี! หากไม่ได้เบาะแสและการจัดฉากของท่าน ข้าน้อยไหนเลยจะมีโอกาสได้เล่นละครฉากใหญ่ข่มขวัญฮ่องเต้ถึงเพียงนี้"

แท้จริงแล้ว แผนการทั้งหมดในครั้งนี้ล้วนเป็นเสนาบดีจางที่วางหมากไว้เองตั้งแต่ต้น เขารู้อย่างถ่องแท้ถึงความคิดอันตื้นเขินของฮ่องเต้หนุ่มผู้ยังอ่อนประสบการณ์

ซินอี๋... บุตรสาวคนที่หกผู้ดื้อรั้นของเขา นางเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ คำพูดและท่าทีตัดขาดของนางในคุกวันนั้น ย่อมต้องตาฮ่องเต้ที่กำลังมองหาหมากมาเล่นงานตนเป็นแน่ ฮ่องเต้จึงไม่ลังเลที่จะดึงนางไปใช้เป็นสายข่าว ทว่าเด็กเมื่อวานซีนเหล่านั้นกลับไม่รู้เลยว่า ข่าวลวงเรื่องเสบียงหลวงที่หลุดไปถึงหูของคุณหนูหกนั้น... ล้วนเป็นเขาที่จงใจปล่อยออกไปเองทั้งสิ้น! หาไม่แล้ว สตรีที่ถูกทอดทิ้งอยู่ในเรือนหลังอย่างนาง จะมีปัญญาไปสืบรู้ความลับระดับราชสำนักได้อย่างไร

องค์ชายสอง ผู้เป็นลูกเขย มองดูความเด็ดขาดและปฏิภาณของเสนาบดีจางด้วยความเลื่อมใส เขาเร่งยกกาน้ำชาเดินเข้ามารินลงถ้วยให้อย่างเอาอกเอาใจ ก่อนจะยกถ้วยชาด้วยสองมือแล้วโค้งคำนับเสนาบดีจางด้วยรอยยิ้มประจบ

"ท่านพ่อตาปรีชาสามารถยิ่งนัก

การซ้อนแผนคราวนี้ทำเอาน้องสามตื่นตระหนกจนทำตัวไม่ถูกไปเลย!"

องค์ชายสองเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้แล้วถามย้ำด้วยสายตาเป็นประกาย

"ท่านพ่อตา... หากเราค่อยๆ บั่นทอนพระเกียรติยศและตัดกำลังฝ่ายขวาเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ บัลลังก์มังกรนั้น... ย่อมต้องตกเป็นของข้าอย่างแน่นอนใช่หรือไม่"

เสนาบดีจางปัดสายตามององค์ชายสองแวบหนึ่ง ในใจพลันระอาและแสนเบื่อหน่ายกับความไร้ความสามารถและไร้เดียงสาของลูกเขยผู้นี้ยิ่งนัก... หากเลือกได้ เขาคงไม่อยากฝากอนาคตไว้กับคนโง่เขลาเช่นนี้ ทว่าหากเขาต้องการขึ้นเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดอยู่เบื้องหลังราชวงศ์ เขาก็จำเป็นต้องผลักดันหมากที่ควบคุมง่ายอย่างองค์ชายสองขึ้นสู่บัลลังก์ให้ได้

เสนาบดีจางรับถ้วยชามาถือไว้ ยกขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มล้ำลึกที่ยากจะคาดเดา

"องค์ชายโปรดวางพระทัย..."

เสนาบดีจางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าหนักแน่น

"ตราบนานเท่าที่องค์ชายยังทรงเชื่อฟังและเดินตามหมากที่กระหม่อมวางไว้... บัลลังก์ทองแห่งจักรวรรดิเว่ย จะต้องเป็นของพระองค์อย่างแน่นอน"

เสียงหัวเราะอย่างลืมตัวของเหล่าขุนนางฝ่ายซ้ายดังระงมเล็ดลอดผ่านผนังไม้อีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ สดุดเงียบลง...

บรรยากาศภายในห้องลับพลันแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดหนักอึ้ง ยามเมื่อหัวข้อสืบเนื่องถัดไปถูกยกขึ้นมาปรึกษาหารือกันอย่างจริงจัง

เสนาบดีจางจงหยวนถอนหายใจยาว น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความครุ่นคิดและคิดไม่ตก

"อีกไม่นาน อาวุธสงครามที่พวกเราลักลอบยักยอกมาจากคลังของราชสำนัก ก็จะมีจำนวนมากพอสำหรับส่งขายให้แก่พ่อค้าต่างเมืองแล้ว... เพียงแต่ยามนี้ ข้ายังคิดไม่ตกว่าจะมอบหมายให้ผู้ใดเป็นคนจัดการควบคุมดูแลพื้นที่เก็บซ่อน"

ทันใดนั้น เสนาบดีไหล ขุนนางฝ่ายซ้ายคนสนิท ก็รีบประสานมือลุกขึ้นยืน เอ่ยเสนอตนด้วยท่าทางร้อนรนหมายจะคว้าความดีความชอบไว้เพียงผู้เดียว

"เรียนท่านเสนาบดีจาง! เรื่องนี้โปรดมอบหมายให้ข้าเป็นผู้จัดการเถิดขอรับ! ข้ามีโกดังร้างลับแห่งหนึ่งที่ซุกซ่อนอยู่ใกล้ม่านน้ำนอกเมือง พื้นที่ตรงนั้นห่างไกลผู้คนและใกล้กับเส้นทางขนส่งทางน้ำอย่างยิ่ง หากใช้เป็นที่ซ่อนอาวุธและดำเนินการลักลอบส่งออก ย่อมรอดพ้นจากสายตาพวกทหารหลวงได้อย่างแน่นอน!"

เสนาบดีไหลเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะกำชับคำมั่นสัญญาด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

"ข้าขอเอาชีวิตเป็นประกัน... จะไม่ยินยอมให้มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นแม้แต่เพียงประการเดียวขอรับ!"

เมื่อได้ฟังคำยืนยันอันหนักแน่น เสนาบดีจางจงหยวนก็ตบโต๊ะเบาๆ พลางหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ

"ดี! สมเป็นเจ้าจริงๆ เสนาบดีไหล!"

หลังจากนั้น ขุนนางทั้งหลายภายในห้องลับก็เริ่มเปิดฉากพูดคุยถึงการจัดสรรผลประโยชน์และเม็ดเงินก้อนมหึมาที่จะได้รับหากแผนการขายอาวุธสงครามครั้งนี้สำเร็จลุล่วง พวกเขาส่งเสียงหัวเราะแสดงความสุขออกมาอย่างเบิกบาน โดยหารู้ไม่ว่าทุกถ้อยคำและรายละเอียดโกดังร้างใกล้ม่านน้ำนั้น ได้ถูกฮ่องเต้หนุ่มและคุณหนูหกที่ซ่อนตัวอยู่ข้างห้องสดับฟังไว้จนหมดสิ้นแล้ว

เมื่อได้ยินเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับโกดังร้างใกล้ม่านน้ำนอกเมือง ซินอี๋ที่ตอนแรกโดนสายตาอาฆาตจ้องจับผิด ก็ค่อยๆ ยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความภาคภูมิใจ ความตื่นตระหนกมลายหายไปจนหมดสิ้น นางรีบเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้หนุ่มทันที นัยน์ตาคู่สวยเปล่งประกายฉายแววหวังจะขอความดีความชอบจากพระองค์ ที่อย่างน้อยแผนการเสี่ยงตายของนางในครั้งนี้ ก็ช่วยให้ได้เบาะแสสำคัญกลับไป

ทว่า... ยามเมื่อดวงตาของคนทั้งคู่หมุนกลับมาสบกันในระยะกระชั้นชิด บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไปในทันใด ภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อนบนเตียงนอนก่อนหน้านี้ สัมผัสผิวกาย นุ่มนวลรุกราน และรสจูบอันช่ำชองพลันฉายวนซ้ำเข้ามาในหัวของทั้งสองอย่างพร้อมพรั่ง!

ความรู้สึกหวานวาบหวามและเขินอายที่ถูกกดทับไว้พุ่งพรวดขึ้นมาทันที ต่างฝ่ายต่างทำตัวไม่ถูก หลิงเชียวที่เคยชินกับการวางท่าเย็นชากระแอ่มไอเบาๆ ในลำคอแล้วผละเบือนสายตาหนีไปทางอื่น ส่วนซินอี๋ก็รีบหลุบสายตาต่ำ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้

เมื่อเห็นว่าไม่มีข้อมูลสำคัญใดเพิ่มเติมนอกจากการเสวนาเรื่องผลประโยชน์ ทั้งคู่จึงค่อยๆ ถอยห่างออกจากบานไม้ แล้วกลับมานั่งลงที่โต๊ะชาภายในห้องอย่างเงียบเชียบ ต่างคนต่างยกแก้วชาขึ้นจิบแก้เก้อ ละสายตาออกจากกันเพื่อซ่อนความว้าวุ่นใจและข่มหัวใจที่ยังคงเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะให้กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

ในที่สุด บรรยากาศอันอึดอัดและกระอักกระอ่วนภายในห้องพักก็ถูกทำลายลง เมื่อกวนเฟิงเคลื่อนกายเข้าผ่านบานประตูเข้ามาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผม ชายหนุ่มผงกศีรษะให้คนทั้งสองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชูจดหมายลับฉบับหนึ่งขึ้น แล้วรีบรายงานความด้วยน้ำเสียงเบาแผ่ว

"ฝ่าบาท... กระหม่อมติดตามชายชุดดำผู้นั้นไป พบว่ามันกำลังมุ่งหน้าไปยังพิราบสื่อสาร เพื่อเตรียมส่งจดหมายฉบับนี้ออกไปต่างเมืองพ่ะย่ะค่ะ!"

หลิงเชียวผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที พระหัตถ์เอื้อมไปฉวยจดหมายลับนั้นมาคลี่ออกอ่านด้วยสายตาถี่ถ้วน เนื้อความภายในปรากฏตัวอักษรระบุวัน เวลา และสถานที่นัดหมายในการส่งมอบอาวุธสงครามอย่างชัดเจน ซึ่งตรงกับเบาะแสโกดังร้างใกล้ม่านน้ำที่เสนาบดีไหลเพิ่งเอ่ยถึงเมื่อครู่ไม่ผิดแผด

ดวงพระเนตรหงส์ฉายแววเด็ดขาด เพื่อมิให้เรื่องนี้เกิดข้อผิดพลาดเหมือนคราก่อน ฮ่องเต้หนุ่มจึงทรงออกราชโองการเสียงเรียบตึง

"แจ้งคนของเรา... คืนนี้พรุ่งนี้เราจะลักลอบเข้าไปตรวจค้นโกดังนั่นเสียก่อน ต้องทำอย่างเงียบเชียบและลับที่สุด ห้ามให้ไก่ตื่นหรือเอิกเกริกเหมือนครั้งที่แล้วเด็ดขาด"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

กวนเฟิงประสานมือรับคำสั่ง ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย

"ฝ่าบาท ยามนี้ยามดึกมากแล้ว ข้างนอกเริ่มมีการตรวจตราเข้มงวด ควรเสด็จกลับพระราชวังได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หลิงเชียวชะงักไปเล็กน้อย ทรงหันพระพักตร์กลับมาทอดพระเนตรซินอี๋ แววตาคู่คมฉายความสับสนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่ความเย็นชาดังเดิม พระองค์เบือนสายตากลับพลางเอ่ยเสียงห้าวต่ำ

"ไปส่งนางก่อน"

...

ภายในรถม้าที่มุ่งตรงไปยังโรงน้ำชา ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งคัน บรรยากาศภายในโอบล้อมไปด้วยสายใยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ทั้งหลิงเชียวและซินอี๋ต่างพยายามรักษากิริยาอย่างสุดกำลัง

ฮ่องเต้หนุ่มยังคงนั่งหลังตรง นิ่งขรึมและเย็นชาดุจรูปสลัก ทว่าสายตาจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่เหลียวมองสตรีข้างกาย ส่วนซินอี๋ก็นั่งสงบเสงี่ยม แสร้งทำเป็นเมินเฉยไม่แยแส ทั้งที่ภายในอกนวลกลับมีหัวใจที่เต้นรัวราวกับเสียงกลองศึก ภาพรสจูบอันเร่าร้อนบนเตียงยังคงหลอกหลอนอยู่ในความทรงจำ ทุกครั้งที่เผลอหันมาสบตากันโดยบังเอิญ ทั้งคู่เป็นต้องรีบสะบัดหน้าหนีไปคนละทางอย่างรวดเร็ว

"ฝ่าบาท..."

ซินอี๋เป็นฝ่ายทลายความเงียบขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หม่อมฉันไม่อาจกลับจวนเสนาบดีในสภาพดึกดื่นเช่นนี้ได้เพคะ คืนนี้หม่อมฉันจะขอไปพักที่โรงน้ำชา ยามนี้เสี่ยวอี่คงรอหม่อมฉันอยู่ที่นั่นแล้ว"

หลิงเชียวมิได้เอ่ยขัดประการใด เพียงแค่นิ่งฟังแล้วพยักพระพักตร์รับเบาๆ เป็นสัญญาณอนุญาต

เมื่อรถม้าเคลื่อนมาจอดลงที่ด้านหลังโรงน้ำชา ซินอี๋ค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้าเพียงลำพัง นางย่อกายทำความเคารพอย่างนอบน้อมโดยไม่เงยหน้าขึ้นสบพระเนตร

"หม่อมฉันน้อมส่งฝ่าบาท ขอบพระทัยที่มาส่งเพคะ"

หลิงเชียวนั่งนิ่งอยู่บนรถม้า ไม่ได้เอ่ยคำลาหรือแสดงความอาทรใดๆ พระองค์ทำเพียงเปิดม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย ทอดพระเนตรมองแผ่นหลังอรชรของคุณหนูหกที่ค่อยๆ เดินหายลับเข้าไปภายในโรงน้ำชาอย่างเงียบเชียบ

จนกระทั่งแน่ใจว่านางปลอดภัยแล้ว ฮ่องเต้หนุ่มจึงละสายตากลับมา แล้วออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาประดุจน้ำแข็ง

"ออกรถ... กลับวัง"