Chapter 9  แฟนไม่ใช่ภรรยา2

"อะไรของเธอเนี่ย มาถึงก็บ่นๆ แล้วก็เดินเข้าบ้านไป หรือจะเป็นวันนั้นของเดือนวะ!" กวินพูดพึมพำออกมาคนเดียว ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถแล้วขับเข้าไปในบ้านของมารียา จากนั้นเขาจึงวกเดินกลับมาปิดประตูหน้าบ้าน ก่อนจะขนข้าวของลงมาจากรถเข้าไปในตัวบ้านของเธอ                 

"ที่รัก จะไม่แสดงน้ำใจขนของช่วยผมหน่อยเหรอครับ" กวินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เข้ามา ส่วนมืออีกข้างถือตะกร้าที่มีของข้างในเต็มไปหมด                                                                                                                       

"ฉันไม่ได้อัญเชิญให้คุณเข้ามาอยู่ที่นี่ แล้วยังจะมีหน้ามาขอความเห็นใจ ให้ฉันช่วยขนข้าวของพวกนี้อีกเหรอ " มารียาลุกขึ้นพร้อมกับเอามือยืนค้ำสะเอวเอาไว้สองข้าง ก่อนจะทำหน้าบึ้งตึงใส่กวิน ในขณะที่ชายหนุ่มนั้นทำตัวเหมือนทองไม่รู้ร้อน มิหนำซ้ำเขายังลากกระเป๋าเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนหน้าตาเฉย โดยที่ไม่ขออนุญาตเธอเลยสักคำ                          

"ฉันจะสรรหาคำไหนมาด่าคุณดีเนี่ย! ฉันไม่น่าพลั้งปากบอกมาร์ตินเล้ย (เธอลากเสียงยาว) ถ้ารู้ว่าพูดออกไปแบบนั้นแล้วผลลัพธ์มันจะต้องเป็นแบบนี้!" มารียาพูดจาโวยวายออกมา พร้อมกับเดินตามกวินขึ้นไปติดๆ                                                                                                                   

บ้านหลังนี้มีสองห้องนอน ส่วนอีกห้องเธอใช้เป็นห้องเก็บของเรียบร้อยแล้ว ยังไงกวินต้องนอนห้องเดียวกับเธออย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ นอกเสียจากเขาจะยอมลงไปนอนที่โซฟาชั้นล่าง และนั่นมันคงไม่มีทางเป็นไปได้                                                                                                 

"อ้าว! ยืนบื้ออยู่ทำไม เปิดห้องสิคุณ ผมหนักเห็นไหมเนี่ย น้ำใจอ่ะรู้จักป่าว!" กวินพูดออกมาพร้อมกับทำหน้ากวนๆ ยียวนใส่มารียา จนเธอนั้นอยากจะเดินเข้าไปตะบันหน้าหล่อๆ ของเขาสักทีสองที              

"ถามจริงๆ เถอะ! คุณตั้งใจจะมาอยู่ที่นี่กี่วัน ฉันจะได้ทำเอาใจไว้ แบบว่านับวันรอคุณย้ายออกไป เผื่อจะได้ทำบุญบ้านครั้งใหญ่นิมนต์พระมาพรมน้ำมนต์ให้ เพื่อขับไล่ความซวยออกไปจากชีวิต" มารียาพูดออกมาอย่างไม่ได้คิด ก่อนจะเปิดประตูให้ชายหนุ่มเข้าไปในห้องของเธอ                            

กวินเดินเข้ามาในห้องก่อนจะวางกระเป๋าและตะกร้าเอาไว้ จากนั้นชายหนุ่มได้ลงนั่งที่เตียงนุ่มของเธอ ด้วยใบหน้าที่เศร้าหม่นลงไป เมื่อเขากำลังน้อยใจในคำพูดของมารียา จะมีสักครั้งไหมที่เธอนั้นจะยอมพูดจาดีๆ กับเขา และยอมรับผู้ชายที่ยอมเปลี่ยนตัวเอง เพื่อจะให้ผู้หญิงที่เขารักยอมรับ เพื่อขอโอกาสจากหญิงสาว ให้เขาได้เข้าไปอยู่ในหัวใจของเธอบ้างสักเสี้ยวหนึ่งก็ยังดี         

               "เป็นอะไรไป หรือว่าเปลี่ยนใจจะกลับ" ดาราสาวรู้สึกแปลกใจในท่าทีของกวินที่เปลี่ยนไป และกำลังคิดว่าตัวเองพูดแรงไปหรือเปล่า แต่ก็ปล่อยผ่าน เมื่อมารียายังไม่อยากแสดงออกให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าเธอเองก็มีใจให้กับเขา เพราะยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง ยายสอนเสมอว่าให้รักนวลสงวนตัว แม้ว่าเรานั้นจะเกิดมาจากผืนดินบนพื้นหญ้า แต่คุณค่าของความเป็นมนุษย์นั้นย่อมเท่าเทียมกัน เพราะสิ่งสำคัญมันอยู่ที่การกระทำว่าเรานั้น จะทำตัวให้ต่ำหรือสูงขึ้น นั่นคือมาตรฐานของการวัดคุณค่าในตัวเอง                     

"ไม่รู้สิ บางทีผมก็ท้อ ที่ดูเหมือนจะพยายามอยู่ฝ่ายเดียว คุณไม่คิดที่จะมีใจให้ผมเลยเหรอครับมารียา" กวินพูดพร้อมกับน้ำตาซึมแล้วเอามือกุมขมับเอาไว้ เนื่องจากรู้สึกเหนื่อยล้าจากความพยายามที่เขานั้นตั้งใจให้มารียาเห็นคุณค่า ในขณะที่มารดาของเขานั้นได้ยื่นคำขาดเอาไว้ ชายหนุ่มจะต้องแต่งงานกับนาตาชาในอีกไม่กี่เดือน ถ้าหากเขานั้นยังหาแฟนเป็นตัวเป็นตนไม่ได้                                                                                                 

"คุณกวิน" มารียาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ แล้วโน้มตัวชายตัวโตเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของเธอ แม้เขาจะนั่งอยู่บนเตียงขณะที่เธอนั้นยืน แต่ความสูงของศีรษะเขานั้นอยู่ในระดับเกือบเลยอกของดาราสาว                                                                              

"ตกลงคุณจะรับผมเป็นแฟนตัวจริงหรือเปล่า ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ผมไม่ใช่ดารา จึงเสแสร้งแกล้งแสดงไม่เป็น" กวินพูดออกมาในขณะที่อ้อมแขนของเขานั้น โอบรัดร่างเพรียวของมารียาไว้แน่น ใบหน้าคมคายของเขาซบลงไปแนบกับอกของเธอ                                                                          

"ถ้าฉันตอบตกลงเป็นแฟนกับคุณ ฉันจะแน่ใจได้ไงว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันเสียใจ ฉันคงไปสู้รบตบมือกับผู้หญิงในสต็อกของคุณไม่ไหวหรอกนะ" คำพูดของมารียา ทำให้กวินฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาคมกำลังฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา เมื่อเขาบีบน้ำตาแล้วมันได้ผลขนาดนี้ ชายหนุ่มคิดว่าน่าจะทำตั้งนานแล้ว                                       

"ผมสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย จะไม่ทำให้คุณเสียใจ ผมจะรัก และซื่อสัตย์กับคุณเพียงคนเดียวมารียา ผมสัญญา!" ดวงตาคู่สวยจ้องมองลงไปในสบสายตาคม หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงแทบจะกระเด็นออกมาให้ได้ เมื่อชายหนุ่มตรงหน้ากำลังบอกรัก และเขายังให้คำมั่นสัญญาว่าจะซื่อสัตย์กับเธอเพียงคนเดียว ซึ่งสายตาที่ไม่ล่อกแล่กของกวินทำให้ดาราสาวมั่นใจ และที่สำคัญหัวใจของเธอนั้นได้รับเขาเข้ามาตั้งนาน แต่เพิ่งรู้ตัว ช่วงที่กวินหายหน้าหายตาไปเดือน                                                   

"ตกลง ฉันจะยอมเป็นแฟนของคุณจริงๆ ก็ได้" ดาราสาวพูดออกมาด้วยท่าทางที่เขินอายอาย ในขณะที่ตัวเธอนั้นลอยขึ้นเหนือพื้นอย่างไม่รู้ตัว                                                                                             

"ว้าย! คุณปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!" มารียาอุทานออกมาด้วยความตกใจ พร้อมทำเสียงดังให้เขาวางเมื่อลง เมื่อกวินอุ้มดาราสาวขึ้นตัวลอยเหนือพื้นจนเธอตกใจ แขนเรียวโอบลงไปคล้องลำคอแกร่งของชายหนุ่มเอาไว้อย่างอัตโนมัติ เพราะเธอกลัวว่าจะตกลงมา