ตอนที่ 29 ข่าวร้าย

“คืนนี้ไม่ได้โทรหานะกรจะเข้าไปสำรวจป่าอย่างเร็วก็กลับพรุ่งนี้ อย่างช้าอีกสองสามวัน”กรวิชบอกของขวัญขณะกำลังขับรถไปส่งเธอไปทำงานในเช้าวันจันทร์

“ถ้ามีสัญญาณก็โทรหาขวัญด้วยนะขวัญเป็นห่วง”

“ครับ”

“อะไร”กรวิชมองสร้อยพระที่ของขวัญพึ่งหยิบจากกระเป๋าส่งให้เขา

“ใส่เอาไว้พระจะได้คุ้มครอง”

จุ๊บ

“ขอบใจนะ”กรวิชรับสร้อยมาสวมใส่คอไว้และจุ๊บหน้าผากเธอเบาๆ

“ขอให้แคล้วคลาดปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวง เพี้ยง”ของขวัญพนมมือเป่ามนต์ใส่กรวิชเพื่อขอให้เขาปลอดภัย ทำให้คนมองอย่างกรวิชยิ้มเอ็นดูกับการกระทำของเธอ

“ไปทำงานได้แล้วครับคุณแฟนเดี๋ยวสายนะ”

“ไปแล้วๆ บ๊าย บาย”

เมื่อลงจากรถแล้วของขวัญยังไม่ยอมเดินเข้าตึกยืนรอส่งเขาจนเขาขับรถไกลออกไปจนลับสายตาถึงยอมเดินไปทำงาน

เธอไม่รู้ว่าทำไมใจถึงหวิวๆเป็นห่วงเขามากกว่าปกติ รู้สึกว่าการเข้าไปสำรวจป่าครั้งนี้ของเขาไม่ค่อยปลอดภัย แม้ใจอยากจะห้ามไม่ให้เขาไปเพียงใด แต่เพราะรู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นงานและหน้าที่จึงทำได้เพียงส่งกำลังใจและอวยพรให้เขาปลอดภัย

วันนี้กรวิชและทีมรวมกันห้าคนมีแผนต้องเดินทางเข้าป่าลึกเพราะได้รับรายงานว่ามีสัตว์ป่าถูกทำร้ายและบาดเจ็บหลายตัว ทีมของเขาและสัตวแพทย์จึงต้องเข้าไปรักษาและติดกล้องในบริเวณนั้นเพื่อหาสาเหตุที่สัตว์ป่าได้รับบาดเจ็บต่อๆกัน

ใช้เวลาครึ่งค่อนวันกว่าทั้งทีมจะเดินทางไปถึงสถานที่ที่พบสัตว์ได้รับบาดเจ็บ และกว่าจะทำการรักษาเสร็จก็จวนค่ำคืนนี้ทุกคนจึงต้องค้างแรมในป่าเพราะพรุ่งนี้ยังมีภารกิจที่ต้องทำแต่เช้า

“ไอ้กรมึงจะไปไหนวะ”ณภัทรถามเพื่อนเมื่อเห็นกรวิชลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกจากกลุ่มหลังทานมื้อค่ำเรียบร้อยแล้ว

“กูว่าจะเดินไปส่องสัตว์รอบๆนี้หน่อย”

“มึงจะไปคนเดียวได้ไงวะมันอันตราย กูไปเป็นเพื่อน”ณภัทรรีบลุกเดินตามเพื่อนรักไปด้วยความเป็นห่วง

สองเพื่อนรักเดินเข้าไปสำรวจสัตว์ป่าในป่าห่างจากจุดที่ตั้งแคมป์พอสมควร

“มึงได้ยินเสียงอะไรแปลกๆมั้ยวะ”

กรวิชไม่ตอบแต่เอามาจุ๊ปากเป็นสัญญาณบอกให้เพื่อนเงียบและตั้งใจฟังเสียงที่ได้ยิน เมื่อมั่นใจแล้วว่าเสียงมาจากทางไหนทั้งคู่จึงค่อยเดินอย่างระมัดระวังไปที่จุดกำเนิดของเสียง

“ไอ้พวกเลว นี่ไงสาเหตุที่ทำให้สัตว์ป่าบาดเจ็บ”กรวิชสบถทันทีที่เห็นกลุ่มคนแอบมาล่าสัตว์พร้อมอาวุธครบมือ แถมยังวางกับดักไว้ให้สัตว์ป่ามาติดกับอีก

“เอาไงต่อดีวะพวกมันมีตั้งเยอะ ถ้าเราบุกเข้าไปตอนนี้ต้องสู้มันไม่ได้แน่ๆ”ณภัทรถามเพื่อน

“มึงเอากล้องส่องสัตว์ติดตัวมามั้ย”

“เอามา”

“ให้พวกมันไปก่อนค่อยเอากล้องไปติด ยังไงพวกมันก็ต้องกลับมาอยู่แล้ว ถ้ามีหลักฐานแล้วค่อยไปตามจับพวกมันก็ไม่สาย”

“ตั้งแต่มีเมียนี่ไม่บ้าเลือดแล้วหรอวะ คนอย่างนายกรวิชรู้จักรอกับเขาด้วย”ณภัทรมองเพื่อนแบบไม่อยากจะเชื่อในคำตอบเพราะถ้าเป็นกรวิชสมัยก่อนไม่มีทางรอแบบนี้แน่ต้องกระโดดเข้าไปสู้ให้ตายกันไปข้างหนึ่งแน่นอน

หลังจากซุ่มดูอยู่พักใหญ่กลุ่มคนที่มาล่าสัตว์ก็ออกจากบริเวณนั้นกรวิชและณภัทรจึงรีบนำกล้องไปติดและกลับมารวมกลุ่มกับทุกคน พร้อมทั้งส่งข้อมูลให้ทหารเพื่อวางแผนตามจับคนร้าย

เช้าวันต่อมากรวิชให้ทีมนำสัตวแพทย์กลับก่อนส่วนเขากับณภัทรจะรอทหารอยู่ที่นี่เพื่อชี้พิกัดที่เจอคนล่าสัตว์และนำทางให้ทหาร

คืนนั้นทีมของทหารและกรวิชเข้าล้อมรอบพื้นที่เพื่อดักจับคนร้ายและก็เป็นไปตามคาดคนกลุ่มนั้นกลับมาเพื่อดูผลงานที่วางกับดักไว้เมื่อคืน

“เหี้ยเอ๊ย!! นี่มันอะไรกันวะทำไมกับดักถึงถูกทำลายแบบนี้”

หนึ่งในกลุ่มล่าสัตว์พูดด้วยความหัวเสียเพราะกับดักที่วางไว้ถูกทำลายไปจนหมด นั่นเป็นเพราะกรวิชและณภัทรทำลายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

“หรือว่าจะมีเจ้าหน้าที่มาตรวจเจอวะ ทุกคนระวังตัว”

เมื่อเห็นว่ากลุ่มที่มาล่าสัตว์เริ่มรู้ตัวทหารจึงเข้าแสดงตัวจับกุมทันที

ปัง!ปัง!ปัง!

เสียงปืนดังกึกก้องทั่วทั้งผืนป่าเมื่อคนร้ายไม่ยอมให้จับจึงเกิดการยิงต่อสู้กับเจ้าหน้าที่

กรวิชและณภัทรจึงต้องช่วยสกัดจับอีกแรงเพราะคนร้ายวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง

“ไอ้ภัทรระวัง”กรวิชร้องบอกเพื่อนที่กำลังต่อสู้กับคนร้ายพร้อมทั้งกระโจนเข้าไปช่วยเพื่อนเมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังเสียท่าและโดนเล็งปืนใส่

เพล้ง!!!!

เสียงกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงตกลงมาแตกมำให้ของขวัญที่กำลังหลับอยู่ตกใจตื่น เมื่อหยิบกรอบรูปที่แตกขึ้นมาดูเห็นว่าเป็นรูปคู่ของเธอกับกรวิชยิ่งทำให้ของขวัญไม่สบายใจเป็นห่วงแฟนหนุ่ม

เกือบวันแล้วที่เธอติดต่อเขาไม่ได้ยิ่งรูปร่วงลงมาแตกอีกยิ่งทำให้เธอเป็นห่วง ของขวัญไม่รู้จะทำยังไงจึงได้แต่สวดมนต์ขอพรให้คนรักปลอดภัยจากอีนตรายทั้งปวง

“ไอ้กรมึงเป็นยังไงบ้างวะ”ณภัทรถามเพื่อนเมื่อเห็นกรวิชล้มกลิ้งลงไปกับพื้น

“เฮ้ย ไอ้กร ไอ้กรมึงฟื้นสิวะ”ณภัทรน้ำตาไหลเมื่อเรียกเพื่อนรักแล้วไม่ตอบจึงเข้าไปประคองเพื่อนรักขึ้นและเห็นเลือดไหลออกมาจากศีรษะเขา เพราะกรวิชกลิ้งไปกระแทกก้อนหินขนาดใหญ่เข้าไปพอดีจนเลือดไหลไม่หยุดและสลบไปทันที

เมื่อรู้ว่ามีคนได้รับบาดเจ็บทหารจึงขอฮอล์มารับคนเจ็บด่วน ส่วนคนร้ายที่เหลือทหารก็แบ่งกำลังกันตามไล่ล่าต่อ ทิ้งทหารไว้กับณภัทรสองนายเพื่อช่วยเหลือคนเจ็บ

“ไอ้กรมึงทำใจดีๆไว้นะอย่าเป็นอะไรนะโว้ย”ณภัทรทั้งร้องไห้ทั้งบอกเพื่อน

“ญาติคนไข้รอข้างนอกนะครับ”คุณหมอห้องฉุกเฉินแจ้งณภัทร

เมื่อส่งกรวิชถึงมือหมอแล้วณภัทรนั่งดูเวลาที่ข้อมือที่ตอนนี้บอกเวลาตีสามก่อนจะตัดสินใจโทรขอเบอร์ของขวัญจากเอมอรแต่เอมอรอาสาโทรหาเพื่อนให้เอง

“ฮัลโหล ยัยอรมีอะไร”ของขวัญที่นอนไม่หลับกดรับสายเพื่อนรักด้วยความแปลกใจเพราะเห็นเวลาในโทรศัพท์ดึกมากจนจวนจะเช้าแล้ว

“ยัยขวัญแกอยู่บ้านใช่มั้ย รีบล้างหน้าแต่งตัวอีกสิบนาทีฉันถึงบ้านแก”เอมอรขับรถไปด้วยโทรหาเพื่อนไปด้วย

เดิมทีเธอคิดจะโทรบอกเรื่องของกรวิชกับของขวัญ แต่เมื่อคิดดูแล้วกลัวว่าเพื่อนจะรับไม่ได้จึงยังไม่ได้บอกและตัดสินใจขับรถมารับของขวัญเพื่อพาไปโางพยาบาลด้วยตัวเอง

“มีเรื่องอะไร”ของขวัญที่ใจคอไม่ดีอยู่แล้วยิ่งไม่สบายใจใหญ่

“ถึงแล้วเดี๋ยวบอก รีบล้างหน้าแต่งตัวลงมารอข้างล่างเลย”

“ตกลงมีเรื่องอะไร”ของขวัญถามเพื่อนทันทีที่ขึ้นรถมา

“ถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง”เอมอรยังไม่ตอบเพื่อนแต่รีบขับรถมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที

“คุณณภัทรทำไมมาอยู่ตรงนี้คะแล้วกรล่ะ”ของขวัญถามณภัทรด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะเธอกลัวว่าสิ่งที่ตัวเองกังวลอยู่จะเกิดขึ้นจริง