ตอนที่ 30 ความจำเสื่อม

“คุณหมอของขวัญใจเย็นๆนะครับ ไอ้กรมันได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้อยู่ข้างในคุณหมอกำลังรักษาอยู่ครับ”

เมื่อได้ยินคำตอบของขวัญถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวลงกับพื้นจนเอมอรต้องเข้ามาประคองเอาไว้

“แล้วกรได้รับบาดเจ็บตรงไหนคะ”

“ที่หัวครับ เพราะมันช่วยผมถึงได้กลิ้งไปโดนก้อนหินจนหัวกระแทก ผมขอโทษนะครับที่ทำให้มันต้องเป็นแบบนี้”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณณภัทรอย่าโทษตัวเองเลย เรื่องแบบนี้ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอกค่ะ ถ้าขวัญเป็นกรก็คงทำแบบเดียวกัน”แม้จะตกใจและเสียใจกับเรื่องของแฟนหนุ่มแต่เธอก็ยังมีเหตุผลมากพอที่ไม่โทษใคร

นั่งรออยู่พักใหญ่คุณหมอก็ออกมาแจ้งอาการผู้ป่วยให้ญาติทราบ

“ตอนนี้คนไข้เป็นยังไงบ้างคะ”ของขวัญรีบเข้าไปถามอาการของคนไข้ข้างในทันที

“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้ว ศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนจากของแข็งทำให้เป็นแผล ผมตรวจดูแล้วไม่พบรอยร้าวหรือเลือดคั่วข้างใน แต่เส้นประสาทน่าจะได้รับการกระทบกระเทือนตอนเช้าให้อาจารย์หมอที่เชี่ยวชาญด้านนี้มาตรวจอีกทีครับ ว่าแต่น้องขวัญเป็นญาติคนไข้หรอหรอครับ”คุณหมอรุ่นพี่ถามเธอหลังจากอธิบายอาการของคนไข้เสร็จแล้ว

“ใช่ค่ะ เขาเป็นแฟนขวัญเองค่ะ ตอนนี้ขวัญเข้าไปเยี่ยมได้หรือยังคะ”

“รอย้ายไปห้องพักผู้ป่วยก่อนค่อยเข้าไปเยี่ยมทีเดียวดีกว่า”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

“เป็นหน้าที่ครับ พี่ขอตัวก่อนนะ”

ตลอดทั้งวันของขวัญทั้งตรวจคนไข้ทั้งแวะมาดูอาการของกรวิชตลอด ถึงแม้ว่าเขาจะปลอดภัยแล้วแต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงคือจนถึงตอนนี้เป็นเวลาเกือบบ่ายสามโมงแล้วเขาก็ยังไม่ฟื้น

“คุณหมอของขวัญอาจารย์ขอคุยด้วยหน่อย”อาจารย์หมอผู้เชี่ยวชาญด้านระบบประสาทและสมองที่มาช่วยดูอาการของกรวิชเรียกเธอไปพบที่ห้อง

“เคสของคุณกรวิช อาจารย์ตรวจดูแล้วพบมีอาการสมองบาดเจ็บแต่ไม่รุนแรง สิ่งที่อาจจะเกิดหลังจากคนไข้ฟื้นคืออาจจะสูญเสียความทรงจำหรือความจำเสื่อมชั่วขณะ ใช้เวลารักษาสักระยะอาการก็จะกลับมาเป็นปกติ ระหว่างนี้คุณก็ไม่ต้องตกใจนะดูแลรักษากันไป อดทนหน่อยเดี๋ยวก็หาย”

“เข้าใจแล้วค่ะอาจารย์ ขอบคุณนะคะที่มาช่วยดูเคสให้”ของขวัญขอบคุณและกล่าวลาอาจารย์เดินตรงไปยังห้องพักผู้ป่วย

เมื่อเปิดประตูห้องพักเข้าไปก็พบพ่อแม่ของกรวิชและพ่อแม่ของเธอรออยู่ในห้องแล้ว

“สวัสดีค่ะ คุณพ่อคุณแม่ คุณลุงคุณป้า มาถึงกันตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“พึ่งถึงไม่นานลูก อาการเจ้ากรเป็นยังไงบ้างลูก”แม่ของกรวิชรีบถามถึงอาการของลูกชายด้วยความเป็นห่วง ของขวัญจึงเล่าอาการของกรวิชให้ผู้ใหญ่ฟังตามที่อาจารย์หมอพึ่งแจ้งเธอมา

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่กรวิชก็เริ่มรู้สึกตัวและค่อยๆลืมตาขึ้น

“กรฟื้นแล้ว กรจำได้มั้ยว่าเราเป็นใคร”ของขวัญรีบเข้าไปถามแฟนหนุ่ม

“ขวัญ”

“แล้วจำได้มั้ยจ๊ะว่าพวกเราคือใคร”

“พ่อ แม่ คุณน้า คุณอา”

ทุกคนยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นกรวิชจำทุกคนได้

“แล้วผมเป็นอะไร มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทำไมขวัญถึงมาอยู่ที่นี่”

รอยยิ้มของทุกคนหุบลงทันทีที่ได้ยินคำถามจากปากกรวิช เพราะตอนนี้คาดว่าเขาน่าจะลืมบางช่วงเวลาไป

“เดี๋ยวขวัญค่อยๆเล่าให้กรฟังเองนะ แต่ตอนนี้กรพึ่งฟื้นนอนพักผ่อนก่อน”

เมื่อรู้ว่ากรวิชฟื้นแล้วเหล่าพ่อๆแม่ๆก็พลอยโล่งใจของขวัญจึงวานให้เอมอรพาพวกท่านไปพักผ่อนที่บ้านของเธอก่อนส่วนเธอจะอยู่เฝ้ากรวิชที่โรงพยาบาล

“ขวัญตอบกรได้ยังว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วกรเป็นอะไรทำไมถึงต้องนอนโรงพยาบาล”

“กรตอบคำถามขวัญมาก่อนว่าตอนนี้กรทำอาชีพอะไรอยู่”

“เรียนต่อปริญญาโทด้านป่าไม้”คำตอบของกรวิชทำให้ของขวัญหลับตาเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลต่อหน้าเขา เพราะช่วงเวลาที่เขาจำได้คือช่วงเวลาที่ทั้งคู่พึ่งเลิกรากันไป ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เธออยากลืมมากที่สุดแต่เขากลับจำมันได้ดี

“กรตั้งใจฟังขวัญนะ ตอนนี้กรอายุสามสิบแล้วและทำงานเป็นนักวิชาการป่าไม้อยู่ที่อุทยานของจังหวัดนี้ วันก่อนกรได้รับบาดเจ็บตอนไปปฏิบัติภารกิจในป่าทำให้สมองกระทบกระเทือนความจำเสื่อมชั่วขณะ และตอนนี้ขวัญก็เป็นหมออยู่ที่นี่และเราสองคนก็กลับมาเป็นแฟนกันอีกครั้งแล้ว”

“เป็นแฟน เรากลับมาคบกันได้ยังไง โอ๊ย!!ปวดหัว”กรวิชที่พยายามนึกทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาเกิดอาการปวดหัวขึ้นมาฉับพลัน

“กรใจเย็นๆนะ ค่อยๆคิดไม่ต้องรีบ นอนพักรอขวัญอยู่ในห้องก่อนเดี๋ยวขวัญไปตามอาจารย์หมอมา แป๊บเดียวเดี๋ยวขวัญมา”

หลังจากตามอาจารย์หมอมาดูอาการของกรวิชแล้วทำให้ของขวัญโล่งใจขึ้นเยอะเพราะเท่าที่ตรวจดูเขาไม่มีอาการแทรกซ้อนอื่น มีเพียงภาวะความจำเสื่อมชั่วขณะเท่านั้นพักผ่อนที่โรงพยาบาลอีกแค่สองสามวันก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว

“ไอ้กรเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอของขวัญ”ณภัทรที่แวะมาเยี่ยมกรวิชพร้อมกับหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆถามของขวัญ

“ไม่เป็นอะไรมากแล้วค่ะอีกสองสามวันก็กลับบ้านได้แล้ว แต่กรเค้ามีภาวะความจำเสื่อมชั่วขณะ จนกว่าเขาจะหายดีขวัญต้องขอลางานแทนกรก่อนนะคะ”

“แล้วนานแค่ไหนถึงจะหายครับ”

“ตอบไม่ได้ค่ะอย่างเร็วก็หนึ่งอาทิตย์ อย่างช้าก็อาจจะเดือนหรือสองเดือนหรือมากกว่านั้นค่ะ”ของขวัญจับมือแฟนหนุ่มที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่

“เรื่องงานคุณหมอไม่ต้องกังวล ให้คุณกรพักผ่อนอย่างเต็มที่จนกว่าจะหายดีได้เลยครับ”หัวหน้าอุทยานบอกของขวัญ

หลังจากพูดคุยถามไถ่อาการของกรวิชสักพักกลุ่มของณภัทรก็ขอตัวกลับเหลือเพียงของขวัญที่นั่งเฝ้ากรวิชเพียงลำพัง

“หายเร็วๆนะ ขวัญรอคุณกลับมาจดจำเรื่องราวดีๆที่เราสร้างร่วมกันใหม่อยู่”ของขวัญจับมือคนรักมาแนบกับแก้มตัวเองพลางปล่อยน้ำตาให้ไหลรินอาบสองแก้ม

เธอได้แต่บอกทุกคนว่าไม่ให้คิดมากแต่กลับเป็นตัวเธอเองที่คิดมากกว่าใครๆเพราะกลัวเขาจะจำช่วงเวลาดีๆระหว่างเธอและเขาในช่วงที่ผ่านมาไม่ได้

ขณะที่ของขวัญนั่งร้องไห้อยู่นั้นกรวิชก็รู้สึกตัวแต่ไม่ยอมลืมตาเขาคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆว่าระหว่างเขาและเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วจริงๆใช่ไหม แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ตอนนี้ภายในใจของเขาสับสนไปหมดใจหนึ่งก็อยากลุกขึ้นไปกอดปลอบเธอไม่ให้ร้องไห้แต่อีกใจก็ยังไม่ค่อยแน่ใจกับสถานะของพวกเขาในตอนนี้