บทที่ 1 ( 1.2)

ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดข้างแก้มสาวและเคลื่อนมาที่ซอกคอเรื่อยจนเกือบถึงเนินอกทำให้ลักษณ์นันท์รู้สึกตัว กลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้สาวน้อยยิ้มออกเมื่อรู้ว่าเขากลับมาถึงแล้ว

“คุณเพชร” หญิงสาวดันตัวเขาออกห่างแล้วขยับลุกขึ้นมานั่ง

“หลับสบายเลยนะ” พชรยิ้มอย่างเอ็นดู เขากลับมาได้สักพักเห็นเธอหลับสบายจึงไม่อยากปลุก ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจึงกลับมาหาอีกครั้ง

“คุณเพชรไปพบคุณหญิงมาหรือยังคะ แล้วนี่กินอะไรมาหรือยัง” สาวน้อยขยับลุกขึ้นมองนาฬิกาตอนนี้เพิ่งจะเที่ยงคืนเท่านั้น

“โทร.คุยกันแล้ว ฉันเพิ่งแยกจากลูกค้าเมื่อตอนสามทุ่มจะกลับไปหาแม่ก็เกรงว่าจะดึกไป” ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนแผ่กลางเตียง วันนี้เขาคุยกับลูกค้าทั้งวันจนรู้สึกเหนื่อย ได้กลับมาบ้านเห็นหน้าหวานๆ ของลักษณ์นันท์แล้วค่อยยังชั่ว

“กินอะไรมาหรือยังคะ ลักษณ์ไปหาอะไรมาให้กินไหม” ลักษณ์นันท์เห็นเขานอนแผ่กลางเตียงด้วยท่าทางหมดแรงแล้วสงสาร

หลายปีที่ใกล้ชิดรู้ดีว่าพชรทำงานหนักแค่ไหน ดังนั้นอะไรที่เธอช่วยได้หรือทำให้เขาหายเหนื่อยได้ก็ยินดีจะทำ มากน้อยสุดแท้แล้วแต่โอกาสจะอำนวย

“กินข้าวกับลูกค้ามาแล้ว ยังอิ่มอยู่เลย ตอนนี้เมื่อยมากกว่าต้องยิ้มทั้งวัน”

“เมื่อยตรงไหนคะ ลักษณ์นวดให้เอาไหม”

ลักษณ์นันท์อาสาขยับตัวมานั่งใกล้ๆ แล้วค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วนวดคลึงเบาๆ ที่ขมับทั้งสองข้าง ไล่ลงมาที่หัวคิ้วอย่างเบามือ นวดคลึงเบาๆ ไปมาเรื่อยจนถึงขอบตาและสันจมูก ท่าทางของชายหนุ่มผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เมื่อยบ่าไหมคะ”

สาวน้อยถามอย่างเอาใจแล้วค่อยๆ กดปลายนิ้วลงที่บนบ่า น้ำหนักที่กดมากำลังพอดีทำให้รู้สึกสบาย ลักษณ์นันท์ทำด้วยความตั้งใจอยากให้เขารู้สึกผ่อนคลาย

พชรคงจะเหนื่อยจริงๆ เพราะเพียงไม่นานก็หลับไป ลักษณ์นันท์ค่อยๆ ขยับตัวเขาให้นอนสบายขึ้น แต่เมื่อถูกตัวเขากลับลืมตาแล้วส่งยิ้มที่ทำให้เธอหัวใจสั่นให้

“นอนเถอะค่ะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” หญิงสาวเอนตัวลงนอนข้างๆ

พชรยิ้มตอบแล้วดึงเธอเข้ามาใกล้ๆ กลิ่นกายสาวทำให้เขาตาสว่าง เนื้อนิ่มในอ้อมกอดทำให้อยากสัมผัส วันนี้ทั้งวันอยู่กับคนอื่นจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ได้กลับมาอยู่กับใครคนหนึ่งที่เป็นตัวเองที่สุด ความเมื่อยล้าที่มีก็หายไปจนหมดสิ้น

“คุณเพชร”

ลักษณ์นันท์ครางเสียงสั่น เมื่อฝ่ามือร้อนสัมผัสมาที่สะโพกสาว แล้วลูบไล้ไปมาอย่างรู้จังหวะ

พชรขยับตัวให้อีกฝ่ายนอนได้สบายขึ้น แล้วค่อยๆ ปลดเปลื้องสิ่งไม่จำเป็นออกจากเรือนร่างงาม ก่อนจะจุดไฟเสน่หาที่ไม่เคยดับของทั้งคู่ขึ้นอีกครั้ง เสียงครางหวานหูอันเกิดจากแรงเย้ายวนของฝ่ามือและริมฝีปาก

แรงสนองกลับของคนใต้ร่างที่ทำให้เขามีแรงทะยานสู่ขอบฟ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่รู้สึกเบื่อ ความหวานหอมจากรสเสน่หาที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กันและกันอย่างลงตัว

แค่นี้พชรก็ลืมคำสั่งของคุณหญิงมุกดาไปจนหมดสิ้น เขาไม่จำเป็นต้องมีใครเชิดหน้าชูตาในสังคม แค่มีผู้หญิงที่ชื่อลักษณ์นันท์คนนี้ก็พอแล้ว

เสียงพระสงฆ์กล่าวคำกรวดน้ำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเสนาะหู ลักษณ์นันท์เทน้ำใส่ถ้วยรองจนหมดแล้วหลับตาตั้งจิตอธิษฐาน ส่งความรักความปรารถนาดีและความคิดถึงที่ประมาณค่าไม่ได้แด่บุคคลที่ล่วงลับไปอย่างตั้งใจ

พชรอาสาเอาน้ำในถ้วยไปเทรดต้นไม้ใหญ่ที่อยู่นอกศาลา แล้วกลับมานั่งพับเพียบข้างหญิงสาว เพื่อรับการประพรมน้ำพระพุทธมนต์จากพระสงฆ์เป็นอันเสร็จพิธี หลังจากทำสังฆทานเนื่องในโอกาสครบรอบวันจากไปของบิดาบังเกิดเกล้าเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็เดินมาที่กำแพงโบสถ์อันเป็นที่บรรจุอัฐิของผู้ล่วงลับ

“พ่อคะ ลักษณ์มาหา ลักษณ์คิดถึงพ่อนะคะ” ปลายเสียงหญิงสาวสั่นเครือเล็กน้อย พชรเข้าใจความรู้สึกของหญิงสาวดี เขาคุกเข่าลงนั่งข้างๆ แล้วยกมือขึ้นโอบไหล่เบาๆ

“อย่าเศร้าซิ ลักษณ์มาเยี่ยมพ่อนะ” พชรสิ่งยิ้มให้กำลังใจ

ลักษณ์นันท์พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของเขา เธอปาดน้ำตาที่กำลังจะร่วงหล่นให้แห้งแล้วหันมายิ้มให้รูปภาพของบิดาที่จากไป ก่อนจะค่อยๆ เล่าเรื่องราวในชีวิตที่เกิดขึ้นให้ฟังราวกับความคนที่อยู่ในรูปปรากฏกายอยู่ตรงหน้า

พชรให้เวลาลักษณ์นันท์อยู่กับบิดาบังเกิดเกล้าจนกว่าจะพอใจ เมื่อลักษณ์นันท์ได้ระบายความคิดถึงที่มีอยู่เต็มหัวใจออกมาบ้างแล้ว เธอจึงหันมาใส่ใจคนที่อยู่ข้างๆ และนึกได้ว่าเขามีธุระสำคัญกับลูกค้าในอีกครึ่งชั่วโมง

“ลักษณ์ทำให้คุณเพชรช้าหรือเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามระหว่างที่เดินกลับมาที่รถ

“ไม่เลย ไปช้านิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย