บทที่ 1 ( 1.3)

ลักษณ์นันท์โล่งอกแต่กระนั้นก็พยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพื่อไม่ให้เขาต้องเสียเวลางานสำคัญ

“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ ไปหาข้าวกินกันก่อน” พชรยิ้มเมื่อเห็นท่าทางสาวน้อยเร่งรีบเหลือเกิน

“คุณเพชรจะเสียเวลานะคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยความเกรงใจ

“ฉันเลื่อนเวลานัดแล้ว รู้ว่าเธออยากอยู่กับพ่อนานๆ”

“คุณเพชร” คนฟังรู้สึกซึ้งใจเหลือเกิน

นับจากวันที่บิดาจากไปด้วยโรคร้าย ชีวิตที่ดูเหมือนจะอ้างว้างของลักษณ์นันท์ก็มีเขาก้าวเข้ามา บิดาของเธอเป็นพนักงานขับรถของบริษัทมาตั้งแต่รุ่นมารดาของพชร และทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้พชรเมื่อเข้ามาบริหารกิจการ พชรคุ้นเคยกับคนขับคนนี้

หลายครั้งที่เขาได้รับน้ำใจจากพนักงานเก่าแก่ที่คงความซื่อสัตย์ในการทำงาน น่าเสียดายที่บิดาของลักษณ์นันท์เป็นโรคร้ายที่ไม่อาจรักษาได้ แม้ในยามที่เจ็บป่วยรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล พชรก็ให้ความช่วยเหลือเกินกว่าที่กฎเกณฑ์ของบริษัทตั้งไว้

หรือกระทั่งรับปากเรื่องสำคัญก่อนที่จะสิ้นลมหายใจ ว่าจะช่วยดูแลบุตรสาวคนเดียวให้อยู่รอดปลอดภัยในสังคมที่อ้างว้าง พชรจัดการเรื่องของลักษณ์นันท์หลังจากที่งานศพเรียบร้อยแล้ว

เขาเป็นธุระเรื่องการเรียนในเทอมสุดท้ายจนลักษณ์นันท์เรียนจบ และใช้ความเป็นท่านประธานดึงเธอมาทำงานเป็นเลขาหน้าห้อง ทุกอย่างดำเนินไปตามฐานะเจ้านายและลูกน้อง จนกระทั่ง...

พชรเริ่มเบื่อหน่ายผู้หญิงที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิต และลักษณ์นันท์ทำหน้าที่เลขาไม้กันหมาด้วยความจำเป็น ความใกล้ชิดที่ทั้งคู่เริ่มมีต่อกัน กลายเป็นสายใยให้ลักษณ์นันท์ตอบแทนด้วยการมอบกายถวายชีวิตให้ด้วยความเต็มใจ

เธอยินดีเป็นผู้หญิงของพชร ไม่มีปากมีเสียง ไม่ร้องขอสิ่งตอบแทนใดๆ ไม่แสดงตนหรือประกาศความสัมพันธ์ให้คนอื่นรับรู้ ยอมอยู่ในที่ของตัวเองอย่างเจียมตัว และทำทุกอย่างให้เจ้าชีวิตคนนี้มีความสุข

สำหรับพชรนั้น ความจริงแล้ว …

เขาไม่ได้ปรารถนาให้ลักษณ์นันท์มาเป็นแค่ผู้หญิงของตนแต่อย่างใด แต่เพราะความอ่อนหวานน่ารักและความเข้าอกเข้าใจคนอื่น เป็นเสน่ห์ดึงให้สนใจอย่างห้ามไม่ได้

ยิ่งเมื่อลักษณ์นันท์มาเป็นผู้หญิงของเขาอย่างเต็มตัวแล้ว สิ่งที่เธอเป็นทั้งเรื่องบนเตียงและนอกเตียง ช่างถูกใจไปเสียทุกอย่างจนลืมเลือนผู้หญิงอื่นที่เคยข้องแวะ

ลักษณ์นันท์เป็นผู้หญิงคนแรก ที่พชรให้ความสำคัญในทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตัวเธอ ไม่ว่าสิ่งนั้นจะแสดงออกต่อหน้าได้หรือลับหลังก็ตามที

สายตาของหญิงวัยกลางคนที่จับจ้องมองตลอดเวลา ไม่ทำให้พชรรู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเขาใช้รอยยิ้มอันเป็นเสน่ห์ประจำตัว พร้อมทั้งส่งสายตาออดอ้อนกลับไปให้อีกฝ่ายอารมณ์เย็นลงได้อย่างไม่ยาก

“นี่เราสองคนแม่ลูก จะต้องนัดกินข้าวนอกบ้านแล้วใช่ไหม เพชรถึงจะยอมคุยกับแม่” คุณหญิงมุกดาเอ่ยเสียงเรียบ

“แหม คุณแม่ครับ ช่วงนี้งานผมยุ่ง คุณแม่ก็รู้ว่าผม...”

“นั่นมันข้ออ้างของเราทั้งนั้น แม่สงสัยจริงๆ ว่างานอะไรมันหามรุ่งหามค่ำนัก บ้านช่องแทบไม่กลับ จะเจอกันแต่ละทีก็แสนยากลำบาก” หญิงวัยกลางคนดักคอบุตรชาย

ตั้งแต่ที่วางมือให้พชรบริหารงานทั้งหมดแทน คุณหญิงมุกดาก็ใช้เวลาพักผ่อนและหากิจกรรมที่สนใจทำเป็นการแก้เหงา ซึ่งเมื่อก่อนถึงลูกชายจะกลับดึกแค่ไหน แต่สองแม่ลูกก็ยังไม่พบหน้ากันบ่อย ไม่เหมือนตอนนี้

พชรอ้างว่างานกำลังขยายและไม่อยากเสียเวลาเดินทาง ลูกชายสุดที่รักจึงซื้อคอนโดไว้ใกล้บริษัท และบางครั้งเมื่อเลิกงานดึกก็ไม่อยากเสียเวลากลับบ้าน

แต่สิ่งที่คุณหญิงมุกดาสงสัยก็คือ ห้องสี่เหลี่ยมที่เรียกว่าคอนโดมีอะไรดีหนักหนา ถึงทำให้พชรอยากจะกลับไปนอนที่นั่น มากกว่าบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิดและมีแม่คนนี้รออยู่

“โธ่ ผมเพิ่งกลับบ้านไปกินข้าวกับคุณแม่เมื่อวันก่อนเองนะครับ”

“นั่นเพราะแม่สั่งเลขาลูกไว้ กำชับแล้วกำชับอีก ไม่งั้นคงไม่ได้เจอหน้าแน่”

“ผมจะจัดเวลาใหม่ให้คุณแม่ อย่างอนผมเลยนะครับ” บุตรชายยิ้มประจบ

“ย่ะ แม่จะรอ แล้วเรื่องที่คุยกันเมื่อวันก่อน เพชรคิดว่าไงลูก”

“เรื่องไหนครับคุณแม่ อ๋อ เรื่องที่เราจะขยายการลงทุนไปที่จีนน่ะเหรอครับ ผมก็เห็นด้วยกับคุณแม่” พชรเฉไฉไปเรื่องงาน เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าการมาของมารดาวันนี้เพื่อจุดประสงค์อะไร

“แม่ไม่ได้หมายถึงเรื่องงาน และแม่ก็รู้ว่าลูกรู้ว่า แม่หมายถึงเรื่องอะไร” คุณหญิงมุกดาดักคอลูกชายอย่างรู้ทันเช่นกัน

นางอุตส่าห์ใจเย็นรอฟังคำตอบอยู่ที่บ้าน เพื่อหวังให้ลูกชายตัวดีตอบตกลงเรื่องที่คุยกันไว้เมื่อหลายวันก่อน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เห็นว่าพชรจะมีท่าทีใดๆ ตอบสนองกลับมา และแน่นอนว่าคนอย่างคุณหญิงมุกดาก็จะไม่เสียเวลาอดทนรอคอยเช่นกัน

“ว่าไง” หญิงวัยกลางคนถามย้ำอีกครา

“คุณแม่ ตอนนี้ผมยังไม่พร้อม” ชายหนุ่มแอบถอนหายใจเบาๆ อย่างอึดอัด